ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

«Κλυδωνίζεται, αλλά δεν βυθίζεται»

Του Μιχάλη Τσικαλά

Του Μιχάλη Τσικαλά

tsikalasm@kathimerini.com.cy

Η Ευρώπη είναι σε αναστάτωση. Ελεγχόμενη επιφανειακά, αλλά αυτή η αναστάτωση, εφόσον δεν είναι δημοσιονομική, ελέγχεται πιο δύσκολα, μιας και η κρίση του Brexit είναι πολιτική και βρίσκεται στον πυρήνα της βούλησης ενός λαού που αντιδράει, για τους λανθασμένους ή τους σωστούς λόγους, δεν είναι σκόπιμο να γίνει αναφορά, με το αποτέλεσμα να προσπαθεί να το διαχειριστεί η Ε.Ε. Τρέχοντας πάλι πίσω από τις εξελίξεις, αναρωτιέμαι όμως αν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Μου έλεγε στις Βρυξέλλες ξένος αξιωματούχος προσπαθώντας να βάλει σε σειρά τα πράγματα, «Στην αρχή, είχαμε τα σημεία Γιούνκερ, το 2014. Θα προχωρούσε η Ευρώπη και με αυτά, με ανάπτυξη, καταπολέμηση της ανεργίας κ.τ.λ. Μετά, κληθήκαμε να διαπραγματευτούμε με τους Έλληνες, τι σημαίνει έξοδος από το ευρώ. Για αρκετό καιρό, είχαμε κάθε μέρα την πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει. Έγινε η συμφωνία και ενώ ήμασταν έτοιμοι να πάμε στα σημεία Γιούνκερ, η μεγαλύτερη μετατόπιση ανθρώπων από τον Β’ Παγκόσμιο έλαβε χώρα με κατάληξη την Ευρώπη, μέχρι και να φτάσουμε σε μία συμφωνία με την Τουρκία. Έπειτα, ήρθε το Brexit. Οπότε…» Οπότε μέσα σε λίγες λέξεις ο άνθρωπος αυτός περιέγραφε τα big politics που έβρισκαν απανωτά την Ε.Ε. και που «δεν την έκαναν να ξεχάσει» πώς να είναι Ευρώπη. Αυτή είναι η μία άποψη. Η δική μου είναι πως έχει στήσει μεγαλειώδεις μηχανισμούς η Ε.Ε. σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, που σε κρίσιμες για τους λαούς της στιγμές, οι μηχανισμοί αυτοί άργησαν χαρακτηριστικά. Όπως και να έχει όμως, μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινείται η σκέψη τους. Τώρα, με την έξοδο της Βρετανίας να είναι αποφασισμένη από το λαό της, η πεποίθηση του Κάμερον για νίκη 70%-30% στο δημοψήφισμα πήγε περίπατο, είμαστε στην αναμονή για την ενεργοποίηση του 50 και αναζητείται ένας νέος δρόμος για την Ευρώπη. Το στοιχείο αυτό, δεν αποτελεί καλό νέο. Κανονικά, εδώ και χρόνια, η Ευρώπη θα ήθελε να βρίσκεται σε fine tuning κατάσταση, απλώς να συντονίζει δεδομένα και όχι να εφευρίσκει λύσεις. Περιήλθε σε αυτό το στάδιο, από οικονομικής άποψης εν πρώτοις, λόγω της ενσωμάτωσης ανόμοιων και διαφορετικών σε δυναμικότητα οικονομιών. Ήταν λάθος το ευρώ; Δεν είναι της ώρας να το πεις, αλλά έγινε η απαρχή, η κορώνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Αυτό ήταν λάθος. Οι πολιτικές προς τον άνθρωπο δεν απασχόλησαν ποτέ όσο έντονα απασχόλησαν οι πολιτικές για την οικονομία, τους 28. Στην πορεία, λοιπόν, όποιο και να ήταν το σχέδιο Γιούνκερ σε πολιτικό επίπεδο, σαφώς και δεν μπορούσε να υλοποιηθεί, εφόσον άλλα είχαν προτεραιότητα. Κάπου εκεί όμως, ο ευρωσκεπτικισμός γιγαντώθηκε για όλους τους λανθασμένους, προερχόμενους και από την κρίση στην οικονομία, λόγους. Ναι, αλλά έφταιγε η Ε.Ε. για την κρίση; Δεν ήταν η Ε.Ε. που έβγαλε από το «νερό» την Ελλάδα, την Κύπρο, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία; Δεν μπορεί να φταίει ένα πράγμα. Από τον κληρονομικό διχασμό μεταξύ των χωρών και των ανθρώπων στην Ευρώπη, φτάσαμε στον οικονομικό διχασμό και εν τέλει στον πολιτικό, έστω κι αν μία χαριτωμένη κορασίδα στο διαδίκτυο είπε ότι ψήφισε Brexit για να μην έρχονται ξένα αβγά στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς της, αλλά να πηγαίνει εκείνη στο χωράφι να τα παίρνει μόλις τα κάνει η βρετανική η κότα. Δικαίωμά της. Τώρα τι γίνεται; Πώς φτάνει η Ευρώπη από τη μία μέχρι και στον τελευταίο πολίτη της και από την άλλη, ν’ αντιμετωπίσει επιτυχώς πιθανό ντόμινο χωρών που θα θέλουν να φύγουν; Το πρόβλημα είναι το Brexit; Είναι μέρος του προβλήματος, πια. Πάμε πιο βαθιά και αναγκάζομαι να το προσωποποιήσω, όχι να το γενικεύσω. Να το δείξω και να προβληματιστούμε «alle zusammen». Όταν φτάνει Γερμανός πρώην υπουργός Μεταφορών, ο Πέτερ Ραμσάουερ, μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου να λέει «μη με αγγίζεις βρωμιάρη Έλληνα» σε ρεπόρτερ που τον έσπρωξε κατά λάθος, παρουσία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του αντικαγκελαρίου της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, τότε έχουμε πρόβλημα. Γιατί με τον ίδιο τρόπο απάντησαν χώρες κλείνοντας τα σύνορά τους, με τον ίδιο τρόπο απάντησαν χώρες προς χώρες που είχαν οικονομικά προβλήματα, με τον ίδιο τρόπο γενικεύτηκε η εντύπωση πως η Ευρώπη φταίει για όλα. Λάθος. Εδώ και χρόνια η Ευρώπη έχει πρόβλημα νοοτροπίας και συμπεριφοράς που εν μέρει αποτυπώνεται στο πώς απάντησε ένας Γερμανός υπουργός σε έναν Έλληνα ρεπόρτερ. Τι άλλο έχει σκεφτεί για την Ελλάδα και δεν το λέει, μόνο το μυαλό του το ξέρει. Εμένα το δικό μου θέλει να ισχύει το «Fluctuat Nec Mergitur». Το έμβλημα της πόλης του Παρισιού. «Κλυδωνίζεται, αλλά δεν βυθίζεται». Ας το προσπαθήσει η Ευρώπη, να παραμένει τώρα η ίδια πάνω από το νερό, παρά τους κλυδωνισμούς.

 

Διαβάζονται σήμερα

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Του Μιχάλη Τσικαλά

Σχόλια αναγνωστών

Ισραηλινοί επιτέθηκαν σε αστυνομικούς στο αερ. Λάρνακας

«Η απόφαση να μην επιτρέπεται εισοδος η εξοδος σε όσους ξένους επισκέπτονται τα κατεχόμενα είναι πολυ ...»
Charalambos panagidis  |  11:19

Πρόταση για κούρεμα δανείων παρουσίασε ο Λιλλήκας

«Μετά από μια ανάληση δεν φαίνεται και τοσο υλοποιήσιμη η πρόταση: https://wp.me/p5fNbB-4b »
SNicolaou  |  12:41

Με απλά λόγια

««αν δεν μπορείς να το εξηγήσεις με απλά λόγια, ούτε εσύ ο ίδιος το έχεις καταλάβει πολύ καλά». H κατάσταση ...»
jim  |  09:45

Με απλά λόγια

«Αυτό που μου αρέσει στον κ. Παράσχο είναι η διαφορετική ματιά του. Χαίρομαι που δεν είμαι ο μόνος που ...»
CP  |  09:43

Μιχάλης Τσικαλάς: Τελευταία Ενημέρωση