ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Ο φόβος

Του Μιχάλη Τσικαλά

Του Μιχάλη Τσικαλά

tsikalasm@kathimerini.com.cy

Καθώς η διαδικασία για το Κυπριακό προχωράει, θέλοντας και μη τη συγκεκριμένη καμπή θα την πεις και πάλι κρίσιμη, προκύπτει χωρίς η κοινωνία να έχει κάτι απτό στα χέρια της, πέρα από πληροφορίες, ένα πρώτο συμπέρασμα, ότι η κοινωνία έχει μέσα της φόβο και παράλληλα θυμό.

Τα δύο αυτά στοιχεία προκύπτουν, και τα έχω δει σε κάθε δημόσια συζήτηση που αφορά το Κυπριακό και επιμέρους κεφάλαια αυτής της «Λερναίας Ύδρας». Μεταφορικά ο όρος, μην αρχίσουμε το πετροβόλημα. Η κοινωνία κατ’ εμέ, έχει μέσα της φόβο και θυμό που εκπηγάζει όχι αναγκαστικά από τις συνομιλίες για το Κυπριακό ανάμεσα σε Αναστασιάδη και Ακιντζί, αλλά και στο τι πέρασε με το κούρεμα των καταθέσεων και την κρίση στην οικονομία, το 2013.

Όλη εκείνη η «αποφασίζω για εσάς χωρίς εσάς» κατάσταση, προερχόμενη από τις Βρυξέλλες ή και ημέτερα κέντρα αποφάσεων, έφεραν την κοινωνία προ τετελεσμένων. Τι μπορούσε να κάνει, εκείνη την εποχή, ο καθένας; Τίποτα. Ανήμποροι στεκόμασταν όλοι μπροστά στις εξελίξεις, περιμένοντας λεπτό προς λεπτό το τι θα έλθει, τι θα αποφασιστεί για την οικονομία της χώρας άρα και όλων μας, δίχως να ερωτηθεί κανείς από εμάς. Το αποτύπωμα αυτό, ενδόμυχα και πέραν του αν η Κύπρος διάβηκε το μνημόνιο, έμεινε και είναι ψυχολογικό.

Πάθαμε ό,τι πάθαμε το 2013, τώρα τι μας περιμένει; Με αυτή την οπτική είναι ψυχολογικό το ζήτημα και δεν θέλω να κάνω φτηνή ψυχολογία για να το δικαιολογήσω. Είναι δικαιολογημένος ήδη για εμένα και ο φόβος αλλά και ο θυμός. Επειδή ακριβώς η Κύπρος βγήκε από το μνημόνιο, δεν σημαίνει πως τα ερωτήματα του γιατί μπήκε ευθύς εξαρχής δεν αιωρούνται, ερωτήματα που παράλληλα δεν απαντώνται από τις αρμόδιες Αρχές.

Όσο, λοιπόν, ο καθένας νομίζει ότι «πιέζεται», όσο ο κόσμος θέλει απαντήσεις για την κρίση και δεν τις παίρνει, δίχως άλλο εκεί που θα μπορεί, θα δίνει/θα δώσει απαντήσεις έστω και πριν ακόμη ερωτηθεί. Είναι απολύτως λογικό, όσα συζητούν Αναστασιάδης και Ακιντζί, να περνάνε και μέσα από αυτό το φίλτρο ήδη από τώρα, εξού και στις δημόσιες συζητήσεις (χωρίς την ασφάλεια του στούντιο) ο κόσμος ρωτά τους παρευρισκόμενους και τον απασχολεί και η παραμικρή λεπτομέρεια, αλλά ρωτάει με θυμό. Σκοπός τώρα του πολιτικού συστήματος, είναι να απαντήσει στον θυμό και στον φόβο. Πώς θα γίνει αυτό;

Δεν είναι η πρώτη και σίγουρα όχι η τελευταία φορά που λέμε ότι απαντήσεις για τα σκάνδαλα που οδήγησαν στην κατάρρευση της οικονομίας, θα έπρεπε ήδη να είχαν δοθεί. Ας ξεκινήσουμε από εκεί και ας σταματήσουν ορισμένοι να νιώθουν «πίεση και απροσδόκητους πονοκεφάλους», ας σταματήσουν να ορέγονται διώξεις, διότι την πίεση της κοινωνίας που σήκωσε το μνημόνιο, δεν τη συζητήσαμε ποτέ. Την υμνήσαμε στο πλαίσιο της ανοχής που επεδείχθη, της πλάτης που μπήκε, αλλά μην νομίσετε ότι πέρασε και δεν ακούμπησε.

Αν είχαν δοθεί αυτές οι απαντήσεις στην οικονομία, τα δεδομένα θα ήταν διαφορετικά και στο Κυπριακό. Θα υπήρχε ένα μεγαλύτερο επίπεδο καθαρής σκέψης ή δεν θα ήταν τόσο εύκολο για όσους θέλουν να σπείρουν πανικό και φόβο μπροστά στη λύση, να το κάνουν. Φρονώ πως οι αντιστάσεις της κοινωνίας θα ήταν μεγαλύτερες και πως τουλάχιστον δεν θα υπήρχε σήμερα τόσο μεγάλο μερίδιο φόβου και θυμού μπροστά στο άγνωστο της λύσης.

Αυτό το άγνωστο, πέραν της προσμονής για επιστροφή και δικαίωση, είναι που τρομάζει. Περί αυτών, πείθομαι, όταν συνομιλώ με ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα, που τα έχουν δει όλα μα όλα πια, και λαμβάνουν αρνητικά την όποια επιχειρηματολογία ακούν για το Κυπριακό, χωρίς καν να έχουν πλήρη εικόνα ή ενημέρωση ή μια λύση μπροστά τους για την εξετάσουν. Το «πού ήταν οι Βρυξέλλες και οι ξένοι το 2013;» είναι μόνιμο ερώτημα και κρύβει εκείνη την πίκρα και την απογοήτευση που κουβαλά ο καθένας μέσα του για όσα έγιναν. Τώρα θα μου πεις, γιατί εμείς δεν κάναμε λάθη; Μόνη ήρθε η Τρόικα; Κάναμε.

Αλλά για ψίχουλα μάς κάνανε, για να μάθουν και οι υπόλοιποι στην Ευρωζώνη. Τώρα, με μια πίκρα να έρχεται από εκεί και να μας συναντά στο σήμερα, υπάρχει μια προδιάθεση στο Κυπριακό. Αυτή την προδιάθεση το πολιτικό-πολιτειακό σύστημα μπορεί να μην τη λογάριασε, να μην την αντιμετώπισε, αλλά μάλλον θα είναι αυτή που θα κρίνει και τις όποιες εξελίξεις, όταν η κοινωνία θα κληθεί να δώσει απάντηση στο Κυπριακό.

Διαβάζονται σήμερα

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Του Μιχάλη Τσικαλά

Σχόλια αναγνωστών

Ο Σίσι δεν θα παραλάβει το αιγυπτιακό αγγείο

«Ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ στον κον Αλ Σίσι. Μας έβγαλε από το αδιέξοδο των ανόητων συμπεριφορών των δικών μας ...»
Ai Em  |  12:20

Πρέσβειρα Αιγύπτου: Νέα ώθηση για διμερείς σχέσεις η επίσκεψη Σίσι

«Chair of the EP Subcommittee on Human Rights, Pier Antonio Panzeri (S&D, IT) during the EP plenary debate ...»
Doros Polykarpou  |  14:24

Pressing σε Νικόλα για τη Διζωνική ασκεί ο Βότσης

«Ευτυχώς υπάρχουν και όσοι έκλεισαν τα αυτιά τους στις Σειρήνες και δεν ακολουθούν τον πορφυρογέννητο ...»
Χριστίνα Λοϊζίδου  |  15:53

Επιτελείο Νικόλα: ΔΗΣΥ-ΑΚΕΛ παραπλανούν τον λαό

«ΕΘΝΙΚΑ ΚΑΙ… ΔΙΖΩΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ Όταν διαλύονται τα εθνικά σύνορα μεταξύ των αδελφών κρατών της Ευρωπαϊκής ...»
Ανδρεας Κωνσταντινιδης, Β.Α, Μ.Α.  |  19:07

Μιχάλης Τσικαλάς: Τελευταία Ενημέρωση