ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Η Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής προστασίας

Το αποτυχημένο παράδειγμα της Βρετανίας

Της Μαρίας Βαλανίδου*

Με τα μάτια σε ένα καιόμενο κτήριο, εικόνες ντροπής μας βγάζουν λίγο από την καθημερινότητα μας, υπενθυμίζοντας μας πως είναι να χάνεται ο άνθρωπος, από τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που η αξία του δεν υπολογίζεται, που η μονάδα του είναι μηδενική. Από τον άνθρωπο που δίνει αξία στην κοινωνική υπεροχή, που επιλεκτικά εφαρμόζει και ελέγχει. Τον άνθρωπο που, βουτηγμένος στην έγνοια του να επιβιώσει, χωρίς χρόνο ίσως και διάθεση να απαιτήσει τα δικαιώματα του, ή έστω να πληρώσει για μια ασφαλή διαβίωση, καταλήγει να ‘την πληρώνει’ σε ένα κτήριο-σπίρτο.

Μια χώρα με αδιαμφισβήτητο σύστημα ασφάλειας και ελέγχου ενάντια στην τρομοκρατία, για την προστασία των πολιτών. Που είναι άραγε αυτή η προστασία; Αυτό το ενδιαφέρον που ήτανε πριν καούν σαν σπίρτο 24 όροφοι γεμάτοι ‘πολίτες’;

Με ένα καιόμενο κτήριο σαν αφορμή, ορθώθηκαν οι φωνές του κόσμου ενάντια στην κοινωνική αδικία, το διαχωρισμό πλούσιων και φτωχών. Πολίτες δεύτερης κατηγορίας που ‘ξύπνησαν’ και διαδηλώνουν ενάντια στην κοινωνική ανισότητα. Εν έτει 2017. Σε μια υπερδύναμη. Που βρίσκεται με το ένα πόδι εκτός ευρωπαϊκής πραγματικότητας.

Που ίσως δεν άντεξε την ‘υπερβολική’ κοινωνική δικαιοσύνη. Που στα μάτια της οι φτωχοί δεν έχουν αξία, είτε σαν πολίτες της είτε σαν φτωχοί συγγενείς σε μια ευρωπαϊκή οικογένεια. Που ‘έπεισε’ τα φτωχότερα της στρώματα ότι η αιτία των δεινών τους είναι η ΕΕ.
Μια νοοτροπία ενάντια στην ισότητα, την αλληλεγγύη και την κοινωνική προστασία οπωσδήποτε δεν πρέπει να έχει θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ας πάρουμε παράδειγμα, παράδειγμα για αποφυγή, και ας μην περιμένουμε για μια -ακόμη- φωτιά για να αποδείξει και τη δική μας αδιαφορία απέναντι στον άνθρωπο, απέναντι σε εμάς. Ναι μεν η Ευρωπαϊκή Ένωση θεμελιώθηκε στην οικονομική συνεργασία, αυτή όμως είναι απαραίτητη για την ευημερία των λαών. Ποιος μπορεί πραγματικά να διαχωρίσει την οικονομία από την πολιτική, από την κοινωνία. Όμως η προσκόλληση στην οικονομική μόνο πτυχή δεν είναι αρκετή, είναι ίσως και καταστροφική. Γι’ αυτό και η αρμονική συνύπαρξη οικονομικού, πολιτικού και κοινωνικού τομέα, με γερές τις βάσεις στις αρχές και τις αξίες της ΕΕ είναι μονόδρομος. Γιατί η ισορροπία σε όλα τα επίπεδα είναι επιτακτική.

Εάν πραγματικά πιστέψουμε στο όραμα για μια Ευρώπη πιο δίκαιη, μια Ευρώπη των λαών, της αλληλεγγύης και της ισότητας, της κοινωνικής προστασίας, της αποδοχής και της συνεργασίας, ίσως το όνειρο να μην είναι και τόσο απατηλό. Γιατί η Ευρώπη που θέλουμε είναι η Ευρώπη που φτιάχνουμε.

Αν το κάνουμε αυτό πράξη όλοι ανεξαιρέτως και καθημερινά, από κάθε θέση στην οποία υπάρχουμε, ως πολίτες, εργαζόμενοι, ψηφοφόροι και πάνω απ’ όλα ως άνθρωποι, θέση για νοοτροπίες και πολιτικές όπως στην περίπτωση της Βρετανίας θα είναι πάντα εκτός Ευρώπης.

* φοιτήτρια MPSM στο CIIM

Διαβάζονται σήμερα

Follow Europe: Τελευταία Ενημέρωση