Τα προβλήματα στην κυπριακή διαιτησία δεν είναι σημερινά. Χρονολογούνται. Η διαιτησία ήταν στο επίκεντρο από καταβολής του κυπριακού πρωταθλήματος. Δυστυχώς όχι για θετικούς λόγους, αλλά για αρνητικούς. Ο διαιτητής, ως ο άρχοντας που θα αποδώσει δικαιοσύνη, αποτελεί μία μορφή εξουσίας στο γήπεδο. Είναι αυτός που θα κρατήσει τις σωστές ισορροπίες και θα μοιράσει το καρπούζι στη μέση. Σε έναν ιδανικό κόσμο, σε μία ιδανική κοινωνία.
Σε ποιον τομέα, αλήθεια, απονέμεται πραγματική δικαιοσύνη στην Κύπρο; Σε ποιον χώρο δεν υπάρχουν η διαπλοκή, το ρουσφέτι, το βόλεμα, οι αδικίες και τα χατίρια προς ημετέρους; Η κυπριακή διαιτησία είναι καθρέφτης της κυπριακής νοοτροπίας και της κυπριακής πραγματικότητας. Η διαπλοκή πάντα υπήρχε στον χώρο του ποδοσφαίρου και η διαιτησία αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της διαπλοκής. Σε διαφορετικές εποχές τα διαπλεκόμενα συμφέροντα καθορίζονταν από διαφορετικά κριτήρια, ανάλογα με τις κοινωνικές δομές της κάθε εποχής.
Το κακό επιδεινώθηκε μετά τη διάσπαση του κυπριακού ποδοσφαίρου το 1948. Η πολιτική πλάκωσε από τότε το κυπριακό ποδόσφαιρο και οι διαιτητές έγιναν έρμαιο των κομματικών αντιπαραθέσεων. Οι δεκαετίες που ακολούθησαν του διαχωρισμού των ομάδων σε δεξιές και αριστερές στιγματίστηκαν από λάθη της διαιτησίας, τα οποία είχαν κομματική χροιά. Από το 1990 και μετά, με την εισροή εκατομμυρίων στον χώρο του ποδοσφαίρου, οι ισορροπίες καθορίζονται από τα κατά καιρούς οικονομικά κυρίως συμφέροντα.
Ποιος ευθύνεται όμως για τη διαχρονική απαξίωση της κυπριακής διαιτησίας; Οι ίδιοι οι διαιτητές έχουν ασφαλώς μεγάλη ευθύνη, όμως δεν είναι ανεξάρτητοι ούτε και αυτόνομοι στον χώρο. Όλα αυτά τα χρόνια οι διαιτητές διορίζονται από ειδικές επιτροπές διαιτησίας, οι οποίες με τη σειρά τους ήταν και είναι υπόλογες στην ποδοσφαιρική Αρχή του τόπου. Εκεί λοιπόν θα πρέπει να ψάξουμε τα αίτια της τραγικής εικόνας που παρουσιάζει η κυπριακή διαιτησία.
Δεν πιστεύω ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν είχαμε ή ότι τώρα δεν έχουμε καλούς διαιτητές. Ούτε και πιστεύω ότι τα παιδιά που έχουν ταλέντο στη διαιτησία δεν έχουν την εντιμότητα και τη διάθεση να μπουν στον αγωνιστικό χώρο και να σφυρίζουν ακριβοδίκαια. Το πρόβλημα δημιουργείται μόλις μπουν μέσα στα γρανάζια του εκάστοτε συστήματος. Ένα σύστημα που έχει να κάνει με τη βαθμολόγηση, την αξιολόγηση και την άνοδο των διαιτητών. Εκεί είναι που πρέπει πρώτα από όλα να εστιάσουμε την προσοχή μας. Ο χώρος πρέπει να καθαρίσει από την κορυφή μέχρι τον τελευταίο διαιτητή και όχι αντίστροφα.
Είναι αλήθεια, επίσης, ότι η διαιτησία αποτελεί στην Κύπρο και το απόλυτο άλλοθι για κάθε αποτυχία. Οι παράγοντες που κατά καιρούς φωνάζουν είναι και οι πρώτοι που προσπαθούν να επηρεάσουν τους διαιτητές, είτε δημόσια είτε στο παρασκήνιο. Το εμπάργκο των δηλώσεων που επέβαλε η ΚΟΠ αποσκοπούσε, λέει, στο να αποφορτιστούν οι διαιτητές από την πίεση. Σε αυτό το διάστημα όμως τα λάθη των διαιτητών αυξήθηκαν. Ήταν μήπως ασυδοσία από πλευράς των διαιτητών ή έχουν αυξηθεί οι πιέσεις κατά των διαιτητών παρασκηνιακά; Ίσως να είναι ένας συνδυασμός και των δύο.
Όπως γράψαμε και στο παρελθόν, οι ξένοι διαιτητές αποτελούν μόνο προσωρινή λύση. Θα σπρώξουμε και φέτος το πρόβλημα κάτω από το χαλί και του χρόνου την ίδια εποχή θα κάνουμε την ίδια συζήτηση. Ο χώρος χρειάζεται τομές. Χρειάζεται ανθρώπους με την έξωθεν καλή μαρτυρία, κοινά αποδεκτούς, αν υπάρχουν. Αν δεν έχουμε τέτοιους ανθρώπους, τότε έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Αυτοί όμως που βρίσκονται επικεφαλής στη διαιτησία αυτήν τη στιγμή έχουν αποτύχει. Κάθε διαιτητικό λάθος αντανακλά στο πρόσωπό τους. Πριν φύγουν οι διαιτητές, πρέπει να φύγουν αυτοί που τους διορίζουν. Γιατί το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι.
www.kathimerini.com.cy |
