Οι εκλογές που έχουν προκηρυχθεί για την 6η Μαΐου έχουν μια παραδοξότητα. Δεν πρόκειται να αναδείξουν κυβέρνηση με βάση κάποιο «πρόγραμμα» που επεξεργάσθηκαν τα όποια κομματικά επιτελεία. Πρόκειται για εξέλιξη μάλλον θετική, εάν κανείς λάβει υπ’ όψιν ότι η τελευταία κυβέρνηση του κ. Γιώργου Παπανδρέου εξελέγη με προγραμματικές υποσχέσεις παροχών, για να οδηγήσει απλώς τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, στην τρόικα, σε δύο Μνημόνια, σε μια δραματική απομείωση των εισοδημάτων, στην ύφεση, στην κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας.

Οι εκλογές θα αναδείξουν συνεπώς κυβέρνηση «εφαρμογών» των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Ελλάς έναντι των δανειστών της, και οι οποίες κωδικοποιήθηκαν στο δεύτερο Μνημόνιο, που εψηφίσθη και από τη Νέα Δημοκρατία, όταν ο πρόεδρός της, κ. Αντώνης Σαμαράς, ανακάλυψε αιφνιδίως ότι οι διατάξεις εκσυγχρονισμού της ελληνικής οικονομίας που επεξεργάσθηκε η τρόικα είναι σωτήριες για την Ελλάδα.

Το ερώτημα που τίθεται κατά συνέπεια σε αυτές τις εκλογές, είναι ποιο από τα δύο κόμματα εξουσίας εγγυάται την πιστότερη εφαρμογή του τελευταίου Μνημονίου. Η αυθόρμητη απάντηση είναι απλούστατα «κανένα», διότι ούτε η Ν.Δ. ούτε πολύ περισσότερο το ΠΑΣΟΚ, είναι κόμματα των άκρως φιλελεύθερων πολιτικών που έχουν δεσμευθεί να εφαρμόσουν.

Στη γενικότερη παραδοξότητα που χαρακτηρίζει την Ελλάδα, δύο μόνον από τα κόμματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών στις επόμενες εκλογές είναι ανενδοιάστως φιλελεύθερα: η Δημοκρατική Συμμαχία της κ. Ντόρας Μπακογιάννη και η Δράση του κ. Στέφανου Μάνου, αλλά οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι δεν θα εκπροσωπηθούν πιθανόν στη νέα Βουλή. Ενας λόγος είναι ότι ο φιλελευθερισμός νοείται στην Ελλάδα a la carte από τις διάφορες κοινωνικές ομάδες, με δυνατότητα αυτοεξαιρέσεως. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και οι μεγαλύτερες ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας ήταν κρατικοδίαιτες ή δημιουργήθηκαν αρχικώς χάρη στην εύνοια κάποιας κυβερνήσεως σε έναν επιχειρηματία. Ο πλούτος εδημιουργείτο από μια μεσαία τάξη, που λειτουργούσε εν μέρει εκτός πλαισίου της κυριάρχου ευρωπαϊκής αντιλήψεως και έχει εισέλθει πλέον σε διαδικασία εξαρθρώσεως.

Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις εντάξεως ούτε στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες ούτε, πολύ περισσότερο, στη Ζώνη του Ευρώ, όπως προσφάτως υπενθύμισε και ο επίτροπος κ. Ολι Ρεν. Εγινε δεκτή στο ευρωπαϊκό σύστημα για λόγους πολιτικούς. Είναι επίσης αλήθεια ότι αντί να αξιοποιηθεί η δυνατότητα από την ένταξη της χώρας στη λέσχη των πλέον ανεπτυγμένων κρατών, η Ελλάς αποβιομηχανοποιήθηκε σε πρώτη φάση και στη συνέχεια με την υιοθέτηση του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος εστράφη στον άναρχο δανεισμό, προς κάλυψη καταναλωτικών πρωτίστως αναγκών. Το οικοδόμημα καταρρέει. Οι εκλογές θα δείξουν τις αντοχές του πολιτικού συστήματος που ευθύνεται για τη δημιουργία του.

www.kathimerini.gr