Ανησυχία και προβληματισμό προκαλεί στον Δημοκρατικό Συναγερμό η διαφαινόμενη απόφαση του Προέδρου Χριστόφια να μην διεκδικήσει επανεκλογή το 2013, κίνηση η οποία ουσιαστικά απομακρύνει από το πλάνο των προεδρικών τον υποψήφιο που θα βόλευε την υποψηφιότητα Νίκου Αναστασιάδη και θα τον καθιστούσε αδιαφιλονίκητο φαβορί.

Στην Πινδάρου γνώριζαν ότι κινούμενοι πρώτοι αποκτούσαν μεν το πλεονέκτημα του «front runner», την ίδια όμως στιγμή, ανοίγοντας πρώτοι τα χαρτιά τους, έδιναν στα άλλα κόμματα -και κυρίως στο ΑΚΕΛ- τον τελευταίο λόγο. Η πρώτη κίνηση από το ΑΚΕΛ φαίνεται ότι έγινε, αποσύροντας από το τραπέζι το χαρτί με το πιο ευκταίο για τον ΔΗΣΥ σενάριο. Κίνηση που ήρθε να αυξήσει την αβεβαιότητα και ανησυχία εντός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ανησυχία η οποία επιτείνεται και από τις τελευταίες κινήσεις του ΑΚΕΛ και (της ηγεσίας) του ΔΗΚΟ, που φαίνεται να διατηρούν τον μεταξύ τους δίαυλο επικοινωνίας, επιβεβαιώνοντας εν μέρει αυτό που το τελευταίο διάστημα αφήνετο να διαρρεύσει- ότι δηλαδή πρώτιστο για το ΑΚΕΛ ήταν οι συνεργασίες και η διατήρηση του κόμματος ως μέρους της εξουσίας.

Πάντως ο Νίκος Αναστασιάδης συνεχίζει να έχει τον πρώτο λόγο σε περίπτωση που ο Μ. Καρογιάν (βλέποντας ότι μια συνεργασία μεταξύ του κέντρου και της Αριστεράς δεν είναι δυνατή), στραφεί προς τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ από τον πρώτο γύρο, όπως και στην περίπτωση που το ΑΚΕΛ επιλέξει να κατέλθει στις εκλογές με κομματικό υποψήφιο. Πολλές πιθανότητες επιτυχίας διατηρεί ο Ν. Αναστασιάδης και στην περίπτωση που η συνεργασία περιοριστεί μεταξύ ΑΚΕΛ - ΔΗΚΟ, κυρίως από τη στιγμή που ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ θα πείσει τα υπόλοιπα κόμματα του κέντρου να τον στηρίξουν στον δεύτερο γύρο. Στο μόνο σενάριο όπου οι πιθανότητες του Ν. Αναστασιάδη για εκλογή μειώνονται αισθητά, είναι αυτό όπου ο ενδιάμεσος χώρος καταλήγει σε κοινό υποψήφιο, τον οποίο ακολούθως θα έρθει το ΑΚΕΛ- υπό την πίεση των προγνωστικών- να στηρίξει. Μια τέτοια όμως κίνηση δεν θα είναι χωρίς κόστος για το κόμμα της Αριστεράς. 

Σενάριο 1
Το ΑΚΕΛ με κομματικό υποψήφιο
Η υποψηφιότητα Δ. Χριστόφια ήταν αυτή που βόλευε περισσότερο τον ΔΗΣΥ. Με δεδηλωμένη την απόρριψή της από το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης θα καθιστούσε (σε περίπτωση που επιβεβαίωνε τα προγνωστικά και οδηγείτο στον δεύτερο γύρο) την εκλογή Αναστασιάδη σχεδόν αναπόφευκτη.

Από τη στιγμή που όπως όλα δείχνουν αυτή η επιλογή εγκαταλείπεται, το καλύτερο πλέον δυνατό σενάριο για τον υποψήφιο του ΔΗΣΥ είναι το ΑΚΕΛ να κατέλθει με δικό του υποψήφιο. Σε μια τέτοια περίπτωση, και ανεξαρτήτως των κινήσεων του κέντρου, το πιο πιθανό είναι στον δεύτερο γύρο να βρεθούν οι δύο πόλοι. Άλλωστε, η μόνη ρεαλιστική πιθανότητα που διατηρούσε ο υποψήφιος του κέντρου να βρεθεί στο δεύτερο γύρο ήταν εάν στις εκλογές κατήρχετο ο Δ. Χριστόφιας. Είτε η επιλογή είναι ο γ.γ. του κόμματος Α. Κυπριανού, είτε ο πρώην υπουργός Οικονομικών Κ. Καζαμίας είτε ο Ν. Κατσουρίδης, η λογική λέει ότι ο Ν. Αναστασιάδης θα έχει τον πρώτο λόγο, κυρίως από τη στιγμή που στον ΔΗΣΥ θα καταφέρουν να ταυτίσουν τους συγκεκριμένους υποψήφιους με τον Δ. Χριστόφια και πολιτικές του.

Η γενικότερη εικόνα της κυβέρνησης όπως αυτή αντικατοπτρίζεται και στις διάφορες δημοσκοπήσεις, αλλά και η αδυναμία των κομμάτων του «κέντρου» να υποστηρίξουν εκ νέου το κόμμα της Αριστεράς, που οι ίδιοι σε μεγάλο βαθμό απαξίωσαν, πιθανόν μάλιστα να φέρει τον ΔΗΣΥ να συζητά από θέση ισχύος τον δεύτερο γύρο.

Σενάριο 2
Συνεργασία ΔΗΚΟ - ΑΚΕΛ
Ένα σενάριο που φαίνεται ότι παίζει όλο και πιο έντονα το τελευταίο διάστημα είναι αυτό της συνεργασίας ΔΗΚΟ - ΑΚΕΛ. Παρά τις διαφαινόμενες προθέσεις όμως, μια τέτοια συνεργασία παρουσιάζει πολλές αντικειμενικές δυσκολίες. Η προϋπόθεση που θέτουν τα υπόλοιπα κόμματα αλλά και η «αντιπολίτευση» στο ΔΗΚΟ, όπως το ΑΚΕΛ τοποθετηθεί με ξεκάθαρο τρόπο κατά της ακολουθούμενης πολιτικής Χριστόφια, καθιστά την προσπάθεια του Μ. Καρογιάν για σύμπηξη μιας ευρύτερης συνεργασίας, εξαιρετικά αμφίβολη. Κι αυτό, καθώς μια τέτοια κίνηση από το ΑΚΕΛ, μετά και τη διαφαινόμενη απόφαση για μη επαναδιεκδίκηση της προεδρίας από τον Χριστόφια, θα αποτελούσε παραδοχή αποτυχίας, όχι μόνο της νυν κυβέρνησης αλλά και της συνολικής ιδεολογίας και γενικότερης φιλοσοφίας του κόμματος.

Υπό αυτά τα δεδομένα ως μόνο ρεαλιστικό σενάριο φαντάζει αυτό της συνεργασίας μεταξύ των δύο κομμάτων μ’ έναν υποψήφιο που θα προέρχεται από τον χώρο της κεντροαριστεράς. Εγχείρημα που η πολιτική λογική λέει ότι ο Μ. Καρογιάν δύσκολα θα αποτολμήσει, κυρίως από τη στιγμή που τις προεδρικές εκλογές ακολουθούν οι εσωκομματικές. Σε κάθε περίπτωση, μια τέτοια συνεργασία θα καταστήσει την προσπάθεια του Ν. Αναστασιάδη δύσκολη όχι όμως και ανέφικτη. Κι αυτό, καθώς ίσως για πρώτη φορά όχι μόνο δεν εκλέγει αλλά δεν χρίζει ούτε ως φαβορί τον υποψήφιο που θα επιλεγεί.

Τα σημερινά ποσοστά των δύο κομμάτων δεν συγκεντρώνουν το απαιτούμενο 50%, ενώ και το γενικότερο πολιτικό κλίμα δεν ευνοεί συνεργασία τους. Οι απώλειες που δεδομένα θα έχουν ΑΚΕΛ και ΔΗΚΟ -κυρίως το δεύτερο- σχεδόν σίγουρα θα οδηγήσουν σε εκλογές δύο γύρων. Με ένα τέτοιο ενδεχόμενο στον ΔΗΣΥ θεωρούν ότι θα καταφέρουν να πάρουν τη στήριξη των κομμάτων του κέντρου ή κάποιων εξ αυτών στον δεύτερο γύρο. Άλλωστε προς την κατεύθυνση αυτή δουλεύουν εδώ και καιρό. Και στις δύο περιπτώσεις η εκλογή παραμένει ανοικτή υπόθεση, στη δε πρώτη, ορθάνοικτη.

Σενάριο 3
Το πλέον απευκταίο για τον ΔΗΣΥ σκηνικό

Το ΑΚΕΛ στηρίζει τον υποψήφιο του Κέντρου

Από τη στιγμή που ο Μ. Καρογιάν δεν καταφέρει να πείσει τα υπόλοιπα κόμματα του κέντρου να μπουν σε μια συνεργασία με το ΑΚΕΛ, και εφόσον θεωρήσει ότι δεν μπορεί να πάρει το βάρος μιας συνεργασίας μόνο με το ΑΚΕΛ, το πιο πιθανό είναι το κέντρο να κατέλθει στις εκλογές με κοινό υποψήφιο. Ένα τέτοιο σενάριο θα θεωρηθεί ιδιαίτερα ευνοϊκό για τον ΔΗΣΥ, μόνο στην περίπτωση που ο υποψήφιος θα είναι τέτοιος που θα καθιστά αδύνατη τη στήριξή του από το ΑΚΕΛ.

Η εικόνα του Νίκου Αναστασιάδη ως επόμενου πρόεδρου, δεν βάζει πίεση μόνο στα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου (το ΔΗΚΟ στην ουσία) να στραφούν προς αυτόν - κυρίως από τη στιγμή που δεν καταλήγουν, αλλά και στο ΑΚΕΛ, διατηρώντας ανοικτό το ενδεχόμενο στροφής του προς το κέντρο. Προς διατήρηση του συγκεκριμένου ενδεχόμενου φαίνεται να κινούνται οι τελευταίες ενέργειες του Μ. Καρογιάν, ο οποίος με παράλληλες συζητήσεις με το ΑΚΕΛ και τα υπόλοιπα κόμματα του κέντρου δημιουργεί προοπτικές μελλοντικής συνεργασίας, διασφαλίζοντας ότι ο υποψήφιος, στον οποίο θα καταλήξει το κέντρο δεν θα αποτελεί κόκκινο πανί για το ΑΚΕΛ. Είναι βέβαιο ότι στις συναντήσεις με το κόμμα της Αριστεράς βολιδοσκοπεί ποια ονόματα θα ήταν διατεθειμένο να στηρίξει, εφόσον αποφασίσει να μην κατέλθει μόνο, τα οποία στη συνέχεια θα παρουσιάσει ως πρόταση του ΔΗΚΟ στα υπόλοιπα κόμματα. Σε μια τέτοια περίπτωση, έστω και με τρίτο υποψήφιο τον Λιλλήκα, οι πιθανότητες για εκλογές δύο γύρων μειώνονται, όπως μειώνονται αισθητά και οι πιθανότητες για εκλογική νίκη. Εκτός κι αν ο υποψήφιος είναι τέτοιος που θα δημιουργεί σοβαρές ενστάσεις ή αντιδράσεις.

Μια τέτοια κίνηση πάντως δεν θα είναι χωρίς κόστος για το ΑΚΕΛ. Η μεγάλη αποχή από τις δύο τελευταίες εκλογικές μάχες έδειξε ότι η βάση του κόμματος δεν είναι ικανοποιημένη από τις τελευταίες ενέργειες της ηγεσίας. Ανάμεσα στους οπαδούς του φαίνεται αυτή τη στιγμή να υπάρχει ένα ρεύμα εναντίον των κομμάτων του ενδιάμεσου χώρου, τα οποία θεωρούν ότι την τελευταία τετραετία δεν σεβάστηκαν το κόμμα τους.

Με στήριξη του κέντρου στο ΑΚΕΛ διακινδυνεύουν περαιτέρω αποστασιοποίηση των ψηφοφόρων αυτών, που βρίσκονται κυρίως στο κομμάτι της «αποχής». Σε αντίθετη όμως περίπτωση μένουν εκτός εξουσίας, σε μια πενταετία που εκτός των άλλων θα φέρει και τα κέρδη (οικονομικά και πολιτικά) του φυσικού αερίου, κάτι που ίσως κάνει το ρίσκο να μοιάζει δικαιολογημένο.

Όσο δύσκολες και να είναι οι αποφάσεις, γεγονός αποτελεί ότι οι κινήσεις γίνονται πλέον από το ΑΚΕΛ. Ο ΔΗΣΥ δεν έχει κάτι άλλο να κάνει από το να περιμένει και να ελπίζει.

www.kathimerini.com.cy