ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Αγώνας για μια ζωή με χρώμα

Το οφείλουμε στα παιδιά μας και στις γενιές που έρχονται γιατί τα πάντα ρει και ουαί και αλίμονο αν ξυπνήσεις μία μέρα και δεις ότι ζεις τη ζωή που δεν ποτέ σου δεν θα ήθελες να ζήσεις

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Κάτι γίνεται… Ό,τι και να ’ναι, μακάρι να είναι καλό. «Μήνας Υπερηφάνειας - Καλοκαίρι χωρίς διακρίσεις» είναι ο Ιούνιος που μπορεί φέτος να μη συνοδεύεται από την καθιερωμένη παρέλαση λόγω κορωνοϊού, ωστόσο γίνονται ενέργειες που αποδεικνύουν ότι τον τιμούν. Η χθεσινή κίνηση του Συμβουλίου Υδατοπρομήθειας Λευκωσίας ν’ αλλάξει το λογότυπό του στα χρώματα του Pride είναι μία απ’ αυτές. Η πολύ σημαντική αυτή κίνηση συνοδεύτηκε και από μια σχετική ανάρτηση, μέσω της οποίας εκφράζεται η στήριξη του οργανισμού στη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.

Ένας μήνας εδώ και χρόνια δίνει μηνύματα αγάπης, ισότητας, σεβασμού και ελευθερίας για όλους, με χιλιάδες ανθρώπους να γιορτάζουν στον δρόμο. Ένα συνονθύλευμα ανθρώπων κάθε ηλικίας, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού.
Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται από την εξέγερση του Stonewall Inn στους δρόμους της Νέας Υόρκης, στις 28 Ιουνίου 1969, η οποία στάθηκε αφορμή για να δημιουργηθεί ένα μεγάλο απελευθερωτικό κίνημα για την κοινότητα και 7 χρόνια από την πρώτη φορά που διοργανώθηκε στην Κύπρο η πρώτη παρέλαση «Υπερηφάνειας» των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων της Κύπρου.

Εκδηλώσεις και παρελάσεις που έχουν ως μοναδικό στόχο την ανάγκη για αποδοχή της διαφορετικότητας και των διαφορετικών σεξουαλικών προσανατολισμών πάντα στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Που πρέπει να γίνονται με σεβασμό, χωρίς να προκαλούν και να αναδεικνύουν το μήνυμα του σεβασμού του δικαιώματος κάθε ανθρώπου στον αυτοπροσδιορισμό της σεξουαλικής ταυτότητάς του.
Μακάρι κάθε χρονιά που έρχεται αυτή η περίοδος να υπάρχουν δέκα μυαλά που αλλάζουν τρόπο με τον οποίο συλλογίζονται. Μακάρι να υπάρχουν δέκα ομοφοβικοί λιγότεροι αλλά δυστυχώς στην κλειστή κοινωνία της Κύπρου και της Ελλάδος εν έτει 2021, όσο και αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε, η σεξουαλικότητα παραμένει πεδίο αντιπαράθεσης. Το ότι διαβάζουμε για τραγικές ιστορίες σαν αυτή της Δήμητρας της Λέσβου λέει πολλά για την κοινωνία μας. Ποτέ κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να ασχοληθεί μαζί της όταν τριγύριζε θλιμμένη με το αγαπημένο της ροζ φόρεμα στους δρόμους, παρά μόνο ξένοι δημοσιογράφοι που βρέθηκαν εκεί όταν το 2015 γέμισε η Λέσβος με εκατοντάδες βάρκες προσφύγων που έβγαιναν στις ακτές και βρέθηκε μια Καναδή δημοσιογράφος που αποφάσισε να γράψει για την ιστορία της. Σαν τη Δήμητρα πολλοί εκεί έξω που διψούν για αποδοχή και ζουν μέσα απ’ τη χαραμάδα μια καθημερινότητα χωρίς ανεμελιά, σε ένα συνεχή αγώνα διεκδίκησης λίγων σταγόνων ευτυχίας. Που χάνονται μέσα στο τι αξίζουν και στο τι δικαιούνται μιας και όποιον δρόμο και να πάρουν πάντα καταλήγουν σε μονόδρομο.

Ο αγώνας όχι μόνο αυτών των ατόμων αλλά και όλων μας πρέπει να είναι καθημερινός γιατί στόχος τους είναι αλλαγή του συστήματος για μία πολιτική ένταξης στο σύνολό της. Μπορεί το σύμφωνο συμβίωσης να είναι μια νίκη αλλά ο αγώνας είναι άλλος. Ένας αγώνας που να ενσαρκώσει μόνιμα μία πολιτική απελευθέρωσης και χειραφέτησης για όλους. Πολλή η δουλειά που πρέπει να γίνει αφού θα πρέπει επιτέλους να μάθουμε να αναλύουμε, να κατανοούμε, να αποδεχόμαστε και να αντιδρούμε σε κάθε μορφή πολιτικής μισαλλοδοξίας.
Σε αυτόν τον αγώνα όλοι πρέπει να συμμετέχουμε. Αυτό ίσως που θα πρέπει να αλλάξει είναι ο τρόπος διεξαγωγής των παρελάσεων. Θα πρέπει τρόπον τινά να γίνονται και να έχουν άλλο χαρακτήρα. Όχι τόσο του show off και του εντυπωσιασμού μιας και ο θεσμός αυτός σκοπό έχει την προβολή των αιτημάτων για αποδοχή και όχι μιας διάθεσης για γιορτή και πανηγύρια. Το οφείλουμε στα παιδιά μας και στις γενιές που έρχονται γιατί τα πάντα ρει και ουαί και αλίμονο αν ξυπνήσεις μία μέρα και δεις ότι ζεις τη ζωή που ποτέ σου δεν θα ήθελες να ζήσεις.

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τελείωσε η υπομονή…

Μπορεί να θέλουμε να διαφυλάξουμε τη σωματική υγεία των συνανθρώπων μας, όμως η πραγματική πρόκληση μετά την πανδημία θα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Επιτέλους σχολείο

«Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και διδασκαλία ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Και μετά από τρεις μήνες ήταν καιρός οι μαθητές να ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγο οξυγόνο…

«Επώδυνοι οι συνειρμοί που κάνω, ειδικά όταν σκέφτομαι πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συσσωρευμένο στρες»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου