ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ Ο 93χρονος Σπύρος Ζαχαράτος, απόγονος των ηρώων του Μεσολογγίου, στέκεται στην κεντρική σκάλα του Ξενοκράτειου Αρχαιολογικού Μουσείου

«Βουρκώσανε τα μάτια μου»

Kathimerini.gr

Μόλις πέρασε την είσοδο την έπιασε ταχυπαλμία. Το προηγούμενο διάστημα ανησυχούσε μήπως κάτι πάει στραβά. Ακούμπησε λοιπόν σε μια κολώνα και έμεινε να χαζεύει. Ηταν πάντως σίγουρο: ο πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά «Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου» δέσποζε επιτέλους στο Ξενοκράτειο Αρχαιολογικό Μουσείο, στην κορυφή της μνημειακής σκάλας. Και η Μαρίνα Κασσαβέτη, διευθύντρια κέντρου ψυχικής υγείας στην πόλη, δεν ήξερε αν αποτελούσε «τύχη» ή «αξίωση» το γεγονός ότι τον αντίκριζε. «Ο πίνακας αυτός, ενώ γεννήθηκε αλλού, πιστεύω ότι ανήκει εδώ», λέει σήμερα. «Αλλά δεν περίμενα ποτέ ότι θα τον δω στο Μεσολόγγι».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Μπάνκσι: Η πρόκληση και η γοητεία της ανωνυμίας

Το πρόσφατο ρεπορτάζ του Reuters για τον Μπάνκσι έχει έκταση 8.000 λέξεων, όμως δύο από αυτές έχουν αναπαραχθεί εκτενώς: «Ρόμπιν Γκάνιγκχαμ», δηλαδή το βαφτιστικό όνομα του αινιγματικού καλλιτέχνη της street art, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα συμπέρανε μετά τις έρευνές του το ειδησεογραφικό πρακτορείο. Και όμως, το ίδιο όνομα είχε αποδώσει στον Βρετανό η εφημερίδα Daily Mail, προ εικοσαετίας σχεδόν. Αραγε η ανωνυμία ενός δημιουργού παραμένει ένα πέπλο που μας αρέσει να παραμερίζουμε, ακόμη και –ή ειδικά– αν τα έργα του τον έχουν ήδη καταξιώσει;