Η σημερινή εκλογική αναμέτρηση δεν είναι μία ακόμη τυπική διαδικασία στο τέλος μιας πενταετούς κοινοβουλευτικής θητείας. Είναι η ώρα της κρίσης για παραδοσιακά κόμματα, που θεωρούσαν την ψήφο των πολιτών λευκή επιταγή. Νεοφανών σχηματισμών που θεωρούν την ψήφο πεδίο τυφλής διαμαρτυρίας. Και σκεπτόμενων ψηφοφόρων που βλέπουν μια ύστατη μάχη για ορθολογισμό.

Για χρόνια, το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα λειτούργησε πρωτίστως με όρους διαχείρισης και όχι ευθύνης. Έχασε επαφή με την πραγματικότητα της κοινωνίας, υποτίμησε την ανασφάλεια των πολιτών και αντιμετώπισε την κρίση αξιοπιστίας των θεσμών ως επικοινωνιακό πρόβλημα και όχι ως βαθιά πολιτική αποτυχία. Οι ίδιοι που σήμερα επικαλούνται τη σοβαρότητα, ήταν συχνά οι πρώτοι που δίδαξαν λαϊκισμό, τοξικότητα και την ευκολία. Σε κρίσιμες στιγμές επέδειξαν ανοχή, ακόμη και πολιτική συνύπαρξη με ακραίες φωνές, νομιμοποιώντας τη ρητορική της ακρότητας ως μέρος της δημόσιας κανονικότητας.

Την ίδια ώρα, ελλοχεύει ένας ορατός κίνδυνος εκτροχιασμού: Η κοινωνική απογοήτευση να μετατραπεί σε τυφλή κατεδάφιση. Το μέλλον του τόπου και των νέων γενεών να θυσιαστεί στον βωμό ενός επιδερμικού αντισυστημισμού που επενδύει στο συναίσθημα και την αποπολιτικοποίηση, στην οργή και στην εκλαΐκευση.

Η δημοκρατία, όμως, δεν επιβιώνει ούτε με αλαζονεία εξουσίας ούτε με πολιτικά πειράματα χωρίς θεσμικό βάθος.

Η σημερινή αναμέτρηση, λοιπόν, είναι στιγμή που η συλλογική ωριμότητα αναδεικνύεται σε κορυφαίο διακύβευμα. Κοινωνία και κομματικό σύστημα, οφείλουν με αυτογνωσία να αναλογιστούν την ευθύνη να ακολουθήσουν τη δύσκολη διαδρομή της πολιτικής ενηλικίωσης.

Τα πολιτικά κόμματα, έχουν καθήκον να εμπνεύσουν και πάλι. «Μετασχηματίζοντας» ριζικά τον ρόλο της Βουλής σε δυναμικό μοχλό εκσυγχρονισμού και κοινωνικής δικαιοσύνης. Που να λειτουργεί ως αρχιτέκτονας του ψηφιακού κράτους, εγγυητής της αξιοκρατίας και της διαφάνειας, αναμορφωτής της Παιδείας, επιταχυντής της πράσινης μετάβασης, εκσυγχρονιστής του οικογενειακού δικαίου και της καθολικής προστασίας των ευάλωτων ομάδων. Έχουν, τέλος, βαρύτατη υποχρέωση να ανακτήσουν αξιοπιστία και να επανακτήσουν την εμπιστοσύνη της κοινωνίας προς τους θεσμούς.

Η 24η Μαΐου θα πρέπει να περάσει στην ιστορία ως μία στιγμή αλλαγής και εποικοδομητικής ανανέωσης, όχι ανατροπής.