ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Επαρχιώτης στην Ομόνοια

Του Σταύρου Χριστοδούλου Δεν συνηθίζω να γράφω τη στήλη με το καπέλο του συγγραφέα αλλά σήμερα, λόγω του θέματος, επιτρέψτε μου την αυτοαναφορικότητα. Όταν έγραψα το πρώτο μου μυθιστόρημα αναζήτησα εκδοτικό οίκο στην Ελλάδα. Ο ένας λόγος ήταν γιατί από τη στιγμή που γράφω στα ελληνικά λογικό είναι ν’ απευθύνομαι στο ελληνόφωνο κοινό. Ο άλλος λόγος είναι γιατί το βιβλίο εκτίθεται σε μια μεγαλύτερη και απαιτητικότερη αγορά. Η υποδοχή του λοιπόν, είτε από την κριτική είτε σε επίπεδο πωλήσεων, προσθέτει στην όποια λογοτεχνική του αξία. Με αυτή την έννοια και τα ελληνικά λογοτεχνικά βραβεία έχουν το δικό τους ειδικό βάρος, με κορυφαία διάκριση βεβαίως το Κρατικό.

Η τρίτη θητεία Αναστασιάδη

Κάπου εδώ λοιπόν μπαίνει μια άνω τελεία. Πέντε ημέρες απόμειναν άλλωστε για να ολοκληρωθεί μια μακρά προεκλογική περίοδος, η οποία κατά γενική ομολογία κούρασε. Αν θέλουμε πάντως να είμαστε δίκαιοι, η ευθύνη γι’ αυτό δεν βαραίνει μόνο τους υποψηφίους. Τα πολλά και βαρετά στην πλειονότητά τους debates αποτελούν ένα καλό παράδειγμα έλλειψης μέτρου αλλά το αφήνουμε ώς εδώ. Στο σημείο που βρισκόμαστε εξάλλου αν έχει κάτι αξία είναι το διά ταύτα. Αυτό που προκύπτει από το άθροισμα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στους βασικούς υποψηφίους και συνήθως χαρακτηρίζουμε ως διακύβευμα των εκλογών.