Ο Κώστας Μαυρουδής ανθίσταται σε αυτό το ολοκληρωμένο έργο. Παραθέτοντας, μεθοδικά, μια σκοπίμως πλαδαρή αλληλουχία θραυσμάτων από τις σημειώσεις του Χ., όπου, για παράδειγμα, το πράσινο του Παναθηναϊκού αντιπαραβάλλεται στο κόκκινο κραγιόν της μητέρας του, το οποίο, με τη σειρά του, εκβάλλει σε ένα λιβάδι με παπαρούνες, αναβάλλει το «επιτύμβιο», ακριβώς επειδή προτίθεται να υποδείξει τον «χρόνο της μαθητείας» και την ταυτότητα του εισηγητή. Eνα επεισόδιο με τον Ηλία Πετρόπουλο, την εποχή που έγραφε το «Εγχειρίδιον του καλού κλέφτη» στο Παρίσι, όπου ο Χ. τον είχε συναντήσει να πνέει μένεα τη μέρα που του είχαν κλέψει το πορτοφόλι στο μετρό, συναρμόζεται με τη διαπίστωση ότι οι ιδέες που μας γοητεύουν είναι «ξένες», δηλαδή κλεμμένες. Το βιβλίο αντιστέκεται στην «εφαρμογή» για να ακυρώσει την «ασέλγεια».
