ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
 

Η επιδημία των εκλογών

Κορώνα ή γράμματα; Γίνεται όμως; Να παίζουμε το μέλλον και το δικό μας και των παιδιών μας με τα κέρματα;

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Μ΄ αρέσει που το παίζουν όλοι comme il faut. Υποψήφιοι βουλευτές από 20+ που εμφανίζονται από το ένα τηλεοπτικό παράθυρο στο άλλο, στα ραδιόφωνα και τις εφημερίδες, προσπαθώντας απεγνωσμένα να βρουν τα επιχειρήματα εκείνα που θα πείσουν τον κόσμο να πάει στην κάλπη για να τους ψηφίσει. Ειδικά το νέο αίμα που θα κληθεί για πρώτη φορά να ζήσει τη μάχη των εκλογών. Μια μάχη δύσκολη ειδικά αυτή την περίοδο όπου όλοι αυτοί οι επίδοξοι πολιτικοί θα πρέπει να καταφέρουν να αφομοιωθούν με την κοινωνία και να καταφέρουν το δύσκολο εγχείρημα. Από τη μια να απορροφήσουν τους μεγάλους κραδασμούς της διαφθοράς και από την άλλη να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της πανδημίας.

Δεν θα πρέπει να ρίχνουμε ευθύνη στους παλιούς που απαξιούν και στους νέους που δεν ψηφίζουν, αλλά αντιθέτως πρέπει να βρούμε τις λύσεις και να δούμε πού πραγματικά είναι το πρόβλημα και απωθούνται οι πολίτες από το να πάνε στην κάλπη την 30ή Μαΐου. Οι συζητήσεις με φίλους για τις επικείμενες εκλογές μού θυμίζουν το παιχνίδι με το κέρμα, που θα το πετάξουν στον αέρα και αναλόγως τού τι θα φέρει θα πράξουν. Κορώνα ή γράμματα; Γίνεται όμως; Να παίζουμε το μέλλον και το δικό μας και των παιδιών μας με τα κέρματα;
Γιατί, θα μου πείτε, τώρα τι κάνουμε; Με όλα αυτά που συμβαίνουν η ζωή μας δεν παίζεται σε ένα κέρμα; Για τους μεγαλύτερους ήδη η πολιτική έχει υποβιβαστεί ως ένα ευτελές «επάγγελμα» με όλα τα σκάνδαλα που βγαίνουν στη φόρα, την ώρα που η νέα γενιά καλείται ως σύγχρονος Οδυσσέας να περάσει από τα στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης, επιλέγοντας μετά τις σπουδές μία θέση εργασίας με λεφτά κουτσουρεμένα ή την ανεργία. Ή απλώς να παραμείνει εκεί που σπούδασε αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον και μια κοινωνία προοδευτική και σε ιδέες και σε νομοθετήματα.

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση όλοι θέλουμε αλλαγή. Πραγματική αλλαγή που μέσα στα χρόνια δεν έγινε ή, αν έγινε, ήταν τόσο μικρή που μόλις μας πέρασε χωρίς να κάνει καμία φασαρία.

Οι νέοι πολιτικοί, μόνο αν κάνουν φασαρία θα μας πείσουν. Όχι με το πληκτρολόγιο του υπολογιστή. Ούτε με βαρύγδουπες δηλώσεις, υποσχέσεις, καθημερινά ποστ, συνδέσεις τηλεοπτικές με skype και επαγγελματικές φωτογραφίσεις στις αφίσες των δρόμων όπου ποζάρουν άλλοι σαν μοντέλα της Dior και άλλοι σαν A-list αθηναϊκής πίστας.

Καταπίνω άλλη μια γουλιά του πρώτου καφέ της μέρας την ώρα που παρακολουθώ τους επίδοξους υποψηφίους να αναμασούν και να τσακώνονται στα παράθυρα για τα ίδια. Την εισβολή, το πραξικόπημα, το χρηματιστήριο, το κούρεμα, τον συνεργατισμό, τις αποκαλύψεις του Αl Jazeera. Και εκεί που πίνεις τον καφέ σου πάντα σκέτο νιώθεις μια πικράδα στη γεύση. Πιο ωραίο θα ήταν να συζητούσαν για νέες ιδέες, για θέματα που αφορούν το κοινό καλό, να έκαναν ένα βήμα παραπέρα και να μη χρειαζόταν να ξεκατινιάζονται για τα ίδια και τα ίδια. Να σκέφτονταν ότι πρώτιστα πρέπει να πείσουν ότι θα εκλεγούν για να εξυπηρετούν την κοινωνία και ότι θα εκπροσωπούν τον κάθε πολίτη ξεχωριστά και όχι για ίδιον όφελος.

Κάποιος που θα πειστεί να βάλει τον σταυρό δεν θα το κάνει μόνο για τον εαυτό του αλλά για τη νέα γενιά και το μέλλον τους. Και ναι, γιατί όχι; Η νέα γενιά υποψήφιων βουλευτών μπορεί να έχει διαμάντια, παιδιά άφθαρτα που μπορούν να συνεισφέρουν αν παραμείνουν μακριά από πολιτικά παιχνίδια και ίντριγκες. Ας ελπίσουμε πως υπάρχουν τέτοια που αξίζουν μια θέση στη βουλή και νέοι που ταυτίζονται μαζί τους. Με τις απόψεις, το πολιτικό τους ήθος, τη δίψα τους για αλλαγή, την τόλμη τους. Γιατί ο μόνος τρόπος για να κερδίσει ένας πολιτικός τον σεβασμό των πολιτών και των αντιπάλων του είναι το θάρρος στη λήψη ριζοσπαστικών αποφάσων. Για τους μεγαλύτερους υποψηφίους δεν θα το συζητήσω αφού πλέον δεν πείθουν ακόμα και τους δικούς τους.

Σήμερα με όλη αυτή την απαξίωση στην πολιτική βλέπουμε να γεννιέται ένας νέος αντικομφορμισμός με τη δύναμη της μάζας να είναι τόσο ισχυρή που δεν ξέρουμε πού θα μας οδηγήσει. Είτε στην καταστροφή είτε στην αναγέννηση.

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τελείωσε η υπομονή…

Μπορεί να θέλουμε να διαφυλάξουμε τη σωματική υγεία των συνανθρώπων μας, όμως η πραγματική πρόκληση μετά την πανδημία θα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Επιτέλους σχολείο

«Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και διδασκαλία ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Και μετά από τρεις μήνες ήταν καιρός οι μαθητές να ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγο οξυγόνο…

«Επώδυνοι οι συνειρμοί που κάνω, ειδικά όταν σκέφτομαι πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συσσωρευμένο στρες»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου