ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
 

«Μισό να δω σε ποια παράταξη να πάω»

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Κάθε φορά που θα διαδηλώνουμε για μια επέτειο είναι και μια ευκαιρία να ανατρέξουμε στην ενότητα. Σαν να ψάχνουμε αφορμή να βγούμε προσωρινά έξω από τις εχθρότητες και τις εμπάθειες που μας απασχολούν στη συνηθισμένη ζωή μας. Και πάλι ούτε και αυτό το καταφέρνουμε. Γιατί φαίνεται ότι μας είναι πολύ δύσκολο να διαμορφώσουμε μία πολιτική ηθική. Και τότε, αλλά και σήμερα, τα σύμβολα και τα συνθήματα είχαν τη δύναμη να ενώνουν και να χωρίζουν. Γιατί; Πώς αλλιώς να προγραμματίσουμε τα μυαλά μας να αλλάξουν; Πώς είναι δυνατό μετά από τόσα χρόνια η κουλτούρα να παραμένει η ίδια; Εξακολουθούμε ν’ αναγνωρίζουμε ταυτότητες από τα συνθήματα των μεν και των δε. Γιατί κυπριακή, γιατί ελληνική σημαία, δεξιός, αριστερός, κεντρώος, κομμουνιστής, φασίστας. Και μετά σου λένε για ενότητα, την ίδια ώρα που οι ίδιοι οι μηχανισμοί της κοινωνίας μας παραμένουν εκεί με τις ιδεολογικές συμπεριφορές να παραμένουν αναλλοίωτες στον χρόνο.

Η άχαρη συζήτηση για το πώς θα οργανώνονται οι διαδηλώσεις τη μέρα της ανακήρυξης του ψευδοκράτους καταλήγει πάντα στον ίδιο παρονομαστή. Με επεισόδια, μικρά ή μεγάλα, μεμονωμένα ή μη, η απάντηση είναι μία. Πως, παρά τα δεινά που μας κατατρώνε, δεν μπορούν να μας ενώσουν ούτε οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας. Μπορούν; Έχουν ουσία αυτές οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας; Θα έπρεπε να γίνονται και πού αποσκοπούν, αν οδηγούν σε ένα πόλεμο κομματικό που καταλήγει σε φρουτοπόλεμο όπως έγινε στο Φρέναρος; Οι ύβρεις και τα προκλητικά συνθήματα εκθέτουν αυτούς που τα χρησιμοποιούν και τα ενθαρρύνουν. Μπορεί να φανατίζουν ένα κοινό αλλά διώχνουν μακριά ένα άλλο, πιο μεγάλο από κείνα που θα ήθελαν ενδεχομένως να προσεγγίσουν.

Για τη φετινή χρονιά θα δώσω συγχαρητήρια σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις -και είναι και πολλές, πανάθεμά τις- που κατάφεραν να διδάξουν σε μαθητές και φοιτητές τον δρόμο της διχόνοιας. Εκτός από τις διαφωνίες για τα συνθήματα επέλεξαν και φέτος να πορευτούν ξεχωριστά. Μια μερίδα φοιτητών -κυρίως προερχόμενη από την Πρωτοπορία- πορεύτηκε από την Πύλη Πάφου προς το οδόφραγμα του Αγίου Κασσιανού, η Προοδευτική επέλεξε να πορευτεί ξεχωριστά εξαιτίας των διαφωνιών της με συγκεκριμένα συνθήματα της πρώτης πορείας και πραγματοποίησε πορεία προς το οδόφραγμα της Μιας Μηλιάς ενώ μια τρίτη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε την ίδια ώρα προς το οδόφραγμα της οδού Λήδρας. Αυτά στη Λευκωσία γιατί εκδηλώσεις διαμαρτυρίας πραγματοποίησε σε όλες τις πόλεις η ΠΣΕΜ.

Τι συνέβη; Μήπως δεν υπάρχουν αληθινά κίνητρα για μια καθολική εκδήλωση διαμαρτυρίας; Ασφαλώς και υπάρχουν. Και κίνητρα και αφορμές. Η σημαία του ψευδοκράτους είναι απέναντι και η τουρκική προκλητικότητα είναι παρούσα. Θα μπορούσαν να γίνονταν αρκετές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας όπου ο καθένας μας θα μπορούσε να ασκήσει σφοδρή κριτική για τα όσα συμβαίνουν. Προς τι οι εγωιστικές συμπεριφορές –«εμείς θα πάμε εδώ, εσείς αλλού»- και ο τόσος φανατισμός που μοναδικό στόχο έχει να πολώσει το υπόλοιπο σύνολο. Θεωρούν κάποιοι πως αυτές οι διάσπαρτες εκδηλώσεις καλλιεργούν κλίμα ενότητας; Μάλλον αποθαρρύνουν το ευρύτερο σύνολο, το οποίο προτιμά να καταφύγει στην ησυχία του σπιτιού του ή να βουλιάξει στον καναπέ της καφετέριας από το να διαλέξει «στρατόπεδο».

Το ιδεατό θα ήταν να οργανωνόταν απ’ όλα τα σύνολα μια και μόνο διαδήλωση για την ανακήρυξη του ψευδοκράτους που θα έβαζε και αυτή ένα λιθαράκι σ’ εκείνο το τείχος της αξιοπρέπειας που χάθηκε μέσα σε αυτό τον κυκεώνα μιας κατάστασης που διαιωνίζεται εδώ και τόσες δεκαετίες. Εκδηλώσεις όπως γίνονταν παλιά δεν υφίστανται. Πάνε εκείνες οι εποχές, της ξεχασμένης δεκαετίας του ΄90, τότε που οι μνήμες της τουρκικής εισβολής ήταν ακόμη νωπές. Μαθητές και φοιτητές, ακόμα και απλός κόσμος συγκεντρώνονταν κατά εκατοντάδες και διαδήλωναν για ώρες στα οδοφράγματα και με μάτια γεμάτα θλίψη και πόνο, φώναζαν και τραγουδούσαν τόσο δυνατά, έχοντας την ψευδαίσθηση πως κάποιος ίσως ακούσει τον σπαραγμό τους και αλλάξει κάτι σε αυτή την κατάσταση. Τότε ακόμα που η εφηβική αθωότητα είχε την ελπίδα ότι κάποτε θα φύγει η γκίνια από αυτόν τον καταραμένο τόπο.

Τα χρόνια πέρασαν και η έμφυτη αυτή διάθεση για διαδήλωση που πάντα καταλήγει σε ακραίες συμπεριφορές ενός διχασμένου λαού έχει ως αποτέλεσμα να χάσει την ουσία της. Προτιμότερη θα ήταν μια βουβή διαμαρτυρία στις σχολικές αυλές με τις σημαίες μεσίστιες. Γιατί η σιωπή κάνει περισσότερο κρότο από πολλές φωνές διασκορπισμένες.

 

 

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τελείωσε η υπομονή…

Μπορεί να θέλουμε να διαφυλάξουμε τη σωματική υγεία των συνανθρώπων μας, όμως η πραγματική πρόκληση μετά την πανδημία θα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Επιτέλους σχολείο

«Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και διδασκαλία ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Και μετά από τρεις μήνες ήταν καιρός οι μαθητές να ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγο οξυγόνο…

«Επώδυνοι οι συνειρμοί που κάνω, ειδικά όταν σκέφτομαι πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συσσωρευμένο στρες»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου