ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Όταν η βοή γίνεται κρότος

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Χαμόγελα, αγκαλιές, τρυφερότητα. Όλα αποτυπωμένα στη μνήμη ενός κινητού και σε φωτογραφίες που περνάνε μπροστά στις οθόνες μας σαν ταινία... Νόμιζε ότι τελειοποίησε το εγκληματικό του σχέδιο. Ένας τύπος υπεράνω υποψίας. Συμπαθητικός, χαροκαμένος, το «καλό» παιδί, ο ευκατάστατος, ο κοινωνικά αποδεκτός. Σκέφτεστε ιδανικότερο προφίλ ενός δολοφόνου;

Ευτυχώς το παραμυθένιο αφήγημά του για την τέλεια οικογένεια που έκτισε κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος μπροστά στη σωρεία των αποκαλύψεων για τον τρόπο με τον οποίο ήθελε ο ίδιος να παραπλανήσει τις αρχές για το ειδεχθές του έγκλημα. Είναι από τις φορές που η δύναμη της τεχνολογίας αποδεικνύεται σωτήρια στην απονομή δικαιοσύνης με τον δράστη να αναγκάζεται μετά από 37 μέρες υποκρισίας να παραδεχθεί ότι σκότωσε τη γυναίκα του. Ο γυναικοκτόνος ομολόγησε. Το μόνο που κρατώ από τα συμπεράσματα των αρχών ήταν ότι δεν είχε καμία αναστολή. Καμία όμως. Σκότωσε, επινόησε και σκηνοθέτησε τη δική του πλασματική ιστορία δίνοντας οσκαρικό ρεσιτάλ υποκρισίας σε αρχές, οικογενειακό περιβάλλον και κοινή γνώμη.

Εκεί που πίσω από κλειστές πόρτες ακούς φωνές και κρότους αλλά δεν «ακούς». Σιωπάς. Χωρίς την παραμικρή ενσυναίσθηση, χωρίς ίχνος στοχασμού.

Δεν έμεινε άνθρωπος που να μην ακούσει τον σπαραγμό της χαροκαμένης μάνας του 20χρονου κοριτσιού όταν πληροφορήθηκε την αλήθεια λίγες ώρες μετά το μνημόσυνο της κόρης της... Πώς άραγε να κρύψει η ρημαγμένη μάνα της Καρολάιν την απελπισία και την οργή της για τα νέα της δεδομένα; Η πιο δυνατή και «παραισθητική» εικόνα του δράστη να αγκαλιάζει τη μητέρα μένει χαραγμένη στο μυαλό.
Τι είναι αυτό που εξοργίζει περισσότερο; Δεν ξέρω ποιο απ’ όλα να βάλω σε μια σειρά. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι μοιάζει σαν ένα βαρίδιο στο στήθος και άλλα σαν γροθιά στο στομάχι. Μένος, θυμός, πόνος. Για κάθε γυναίκα που πέφτει θύμα κακοποίησης του κάθε αρρωστημένου μυαλού. Σε ποιας τη θέση να μπω; Του θύματος; Της νεαρής εκείνης γυναίκας που μέχρι να ξεψυχήσει πάλευε για μια ανάσα ζωής; Της μάνας που για μέρες ολόκληρες πονούσε και έδινε κουράγιο στον γαμπρό της;

Άλλη μια γυναίκα θύμα του ίδιου του συντρόφου της, άλλη μία ανάμεσα στις 137 που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ δολοφονούνται καθημερινά από τους συντρόφους τους ή από κάποιον στο κοντινό τους περιβάλλον. Πού στεκόμαστε; Εκεί που οι κραυγές από τα μνήματα βγάζουν ιαχές. Άλλες απελπισίας και άλλες δικαίωσης. Εκεί που πίσω από κλειστές πόρτες ακούς φωνές και κρότους αλλά δεν «ακούς». Σιωπάς. Χωρίς την παραμικρή ενσυναίσθηση, χωρίς ίχνος στοχασμού. Γιατί να μη σε αφορά, όταν ακούς στο κάτω διαμέρισμα μια γυναίκα να σακατεύεται; Όταν ακούς καθημερινά για σπίτια που γίνονται τόπος μαρτυρίου, και όταν έρθει η στιγμή να επέλθει το μοιραίο νιώθεις συνένοχος σε ένα έγκλημα που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί από τη δική σου παρέμβαση και νιώθεις μια απροσδιόριστη ενοχή ότι είχες την ευκαιρία να κάνεις κάτι και δεν το έκανες.

Οι φωνές είναι το πρώτο σινιάλο που στέλνουν όλες οι γυναίκες που κακοποιούνται. Τέλος η αδράνεια, η έμφυλη βία δεν είναι ταμπού, η γυναικοκτονία είναι έγκλημα και μάλιστα από τα μεγαλύτερα. Πόσες άλλες Καρολάιν θα πάρουν σειρά άραγε; Τουλάχιστον η ψυχή της πραγματικής Καρολάιν στο 40ήμερό της μνημόσυνο αναπαύθηκε. Τώρα ξέρουν και οι άλλοι.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τελείωσε η υπομονή…

Μπορεί να θέλουμε να διαφυλάξουμε τη σωματική υγεία των συνανθρώπων μας, όμως η πραγματική πρόκληση μετά την πανδημία θα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Επιτέλους σχολείο

«Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και διδασκαλία ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Και μετά από τρεις μήνες ήταν καιρός οι μαθητές να ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγο οξυγόνο…

«Επώδυνοι οι συνειρμοί που κάνω, ειδικά όταν σκέφτομαι πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συσσωρευμένο στρες»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου