ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Ταμπέλες μόνο στα μπαχάρια

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Όταν τον 16ο αιώνα έκανε την εμφάνισή του το δουλεμπόριο στη Δυτική Αφρική, κανένας δεν φανταζόταν ότι η ειμαρμένη, μέσα από την πάροδο των αιώνων, έμελλε να έχει εκπλήξεις. Γιατί μετά τον θάνατο του Φλόιντ, ζούμε κοσμοϊστορικά γεγονότα και αυτό είναι μια τραγική πραγματικότητα. Ό,τι έκτισαν οι κοινωνίες, τα δημοκρατικά κράτη, όσοι αγώνες και αν έγιναν, τα φαινόμενα ρατσισμού, ξενοφοβίας και ομοφοβίας ποτέ δεν σταμάτησαν να υπάρχουν. Γιατί τα μυαλά κάποιων ανθρώπων απλώς δεν μπορούν να πάνε μπροστά και να δεχτούν το διαφορετικό. Γιατί έτσι έμαθαν και έτσι μάθαιναν και τις επόμενες γενιές, μπολιάζοντάς τις με τα πιστεύω που αυτοί θεωρούσαν σωστά.

Θεωρώ πως δεν υπάρχει άνθρωπος στον πλανήτη, που δεν λύγισε μπροστά στο θέαμα της δολοφονίας του Φλόιντ. Κανένας. Ίσως ήταν μια αρχή για να μπει μια τάξη σε αυτή την ακαταστασία του μυαλού που έμαθε να ταμπελώνει τους ανθρώπους. Καιρός ήταν, αν με ρωτάτε. Γιατί τόσα χρόνια είχα μια μύχια σκέψη ότι αυτό συνέβαινε μόνο στην Κύπρο. «Ο μαύρος, ο Παφίτης, ο γκέι, ο χωρισμένος, ο μπατίρης …». Μια ζωή μάθαμε να μεγαλώνουμε με ταμπέλες και να ζούμε χωρίς να αντιδράμε στο λάθος. Όχι γιατί δεν συμφωνώ στο #blacklivesmatter. Επικροτώ το #alllivesmatter γιατί οτιδήποτε έχει ζωή σε αυτό τον πλανήτη έχει σημασία. Τελικά είναι παντού, σε άλλες χώρες περισσότερο, σε άλλες λιγότερο.

Ελπίζω ότι και αυτοί με τις πιο παρωχημένες αντιλήψεις θα πήραν ένα μάθημα από αυτό τον σεισμό των γεγονότων μιας και ο αντίκτυπος ανά τον κόσμο είναι τόσο μεγάλος. Ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους, διαδηλώνει, αγάλματα γκρεμίζονται, με τελευταία την αποκαθήλωση και το κάψιμο του αγάλματος του Χριστόφορου Κολόμβου στη Βιρτζίνια, μιας μορφής που συμβολίζει τη φυλετική καταπίεση.

Καιρός ήταν, αν με ρωτάτε. Γιατί τόσα χρόνια είχα μια μύχια σκέψη ότι αυτό συνέβαινε μόνο στην Κύπρο. «Ο μαύρος, ο Παφίτης, ο γκέι, ο χωρισμένος, ο μπατίρης…»

Και θα ακολουθήσουν και άλλα. Γιατί όλα αλλάζουν. Γιατί το να βάζεις ταμπελίτσες δεν είναι το ζητούμενο μιας εκσυγχρονισμένης κοινωνίας που μόλις προχθές παρακολουθούσε ζωντανά από τον καναπέ εκτοξεύσεις πυραύλων και δεν μπορεί εν έτει 2020 να αντιληφθεί με τον κοινό νου (γιατί περί αυτού πρόκειται) ότι το κριτήριο για να κρίνεις έναν άνθρωπο -που ούτε να τον κρίνεις δεν έχεις το δικαίωμα- δεν είναι το χρώμα ή η φυλή ή η οικονομική κατάσταση αλλά μια πλειάδα άλλων που αφορούν την παιδεία, την καλλιέργεια, το ήθος, την ευγένεια, την ανατροφή και την εξέλιξή του μέσα σε μια κοινωνία που έχει ανάγκη να πάει μπροστά όχι μόνο μέσα από την τεχνολογία και από την επιστήμη αλλά και μέσα από όλα αυτά τα θέματα που αφορούν τη νοοτροπία. Γιατί αυτό το ουσιαστικό θηλυκού γένους σημαίνει τον ιδιαίτερο τρόπο σκέψης ενός ατόμου, μιας ομάδας, ενός λαού· το σύνολο των πεποιθήσεων, των φόβων, των προκαταλήψεων που τελικά καθορίζουν τη συμπεριφορά και τη δράση των ατόμων ή των ομάδων. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει.

Ήδη γίνονται αλλαγές. Στον τομέα της συγγραφής, η λίστα των New York Times με τα ευπώλητα, μη λογοτεχνικά βιβλία, κατακλύζεται από δοκίμια Αφροαμερικανών συγγραφέων με θέμα τον ρατσισμό, ενώ στην Αγγλία ιδρύθηκε η Ένωση Μαύρων Συγγραφέων που ζητούν ίση μεταχείριση στο θέμα των προκαταβολών. Εταιρείες προχωρούν σε ιστορικές αλλαγές στον τρόπο προώθησης των προϊόντων τους. Δημοσιεύματα θέλουν την ιδιοκτήτρια εταιρεία του ρυζιού Uncle Ben's, Mars Inc., να σχεδιάζει να αναθεωρήσει το λογότυπό της σε συσκευασίες που έχουν επικριθεί εδώ και καιρό για τη διαιώνιση των φυλετικών στερεοτύπων. Ένα λογότυπο που χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1946. Αφορά έναν μαύρο αγρότη γνωστό ως θείο Μπεν, ο οποίος διακρίθηκε στην καλλιέργεια ρυζιού. Στη πραγματικότητα, ο άνθρωπος που απεικονίζεται στο λογότυπο είναι «ένας αγαπημένος σεφ του Σικάγου και σερβιτόρος που ονομάζεται Φρανκ Μπράουν», αναφέρει η εταιρεία. Ωστόσο, η λέξη θείος/θεία θυμίζει ότι κάποτε οι λευκοί του Νότου αποκαλούσαν έτσι τους μαύρους ηλικιωμένους, επειδή δεν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν γι΄ αυτούς τις λέξεις «κύριος» και «κυρία». Τραγικό, ναι; Επίσης, η εταιρεία Quaker Oats αποφάσισε να αποσύρει το λογότυπο της Θείας Τζενίμα (Aunt Jenima), το οποίο διατηρούσε εδώ και 130 χρόνια στις συσκευασίες της.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Έστω αυτές οι μικρές αλλαγές, δίνουν σπίθες ελπίδας ότι, αντί να περιμένουμε από τους άλλους να κάνουν κάτι, θα ήταν προτιμότερο να «κτίσουμε» εμείς κάτι, έτσι για αρχή.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Τελείωσε η υπομονή…

Μπορεί να θέλουμε να διαφυλάξουμε τη σωματική υγεία των συνανθρώπων μας, όμως η πραγματική πρόκληση μετά την πανδημία θα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Επιτέλους σχολείο

«Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και διδασκαλία ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Και μετά από τρεις μήνες ήταν καιρός οι μαθητές να ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγο οξυγόνο…

«Επώδυνοι οι συνειρμοί που κάνω, ειδικά όταν σκέφτομαι πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συσσωρευμένο στρες»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Εισπνοή… εκπνοή

«Άλλο να μένεις σπίτι για να προστατευτείς και άλλο να νιώθεις ότι μπορεί να είσαι απειλή για τους γύρω σου»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τα βλέπω όλα ροζ

«Γι’ αυτό, κορίτσια εκεί έξω, όποιας ηλικίας και να ‘στε, να ’χετε τον νου σας. Μαθήτριες, φοιτήτριες, ελεύθερες ή παντρεμένες, ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου