ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Τσουλώντας το καρότσι της υπεραγοράς

Οδηγείς και οι ρυθμοί στους δρόμους ξεκινήσανε να μυρίζουν προ κορωνοϊού εποχή, σημάδι πως όλα άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

«Εμπρός, λοιπόν, καλά μου πόδια»! Υιοθετώ την ατάκα του αστυνόμου Σαΐνη και ξεκινώ να περπατώ προς την είσοδο της υπεραγοράς για τα ψώνια της ημέρας, μιας και θέλω να πιστεύω πως έχουμε επανέλθει σε αυτό που νομίζουμε κανονικότητα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Αρκετά μέτρα πριν την είσοδο αυτό που αντικρίζεις είναι τα στρογγυλά σημεία στην άσφαλτο με κόκκινα γράμματα ν’ αναγράφουν «κρατάτε αποστάσεις». Προχωράς και ανοίγει η ηλεκτρική πόρτα και βλέπεις φάτσα κάρτα τον άντρα ασφαλείας με τη μάσκα του καθισμένο πίσω από ένα τραπέζι. Χαιρετά και υποδεικνύει το αντισηπτικό και τη χρήση των γαντιών που έχει μπροστά του. Μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν σε όλα τα μεγέθη, ακόμα και παιδικά. Συμμορφώνομαι, παίρνω το καρότσι μου και κάνω τις αγορές μου συνετά και πάντα κρατώντας αποστάσεις.

Στην αρχή σού μοιάζει λίγο οξύμωρο να βλέπεις τους πάντες να κυκλοφορούν στους διαδρόμους με μάσκες και γάντια, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι είσαι σε πυρηνικό σταθμό αλλά μετά που το ξανασκέφτεσαι η εικόνα αυτή σου προκαλεί μια εσωτερική ηρεμία. Είναι πολύ συνετό να βλέπεις τους υπαλλήλους να παίρνουν τα μέτρα τους και τον ίδιο τον κόσμο να είναι εξοικειωμένος με τη νέα πραγματικότητα. Ελάχιστοι μπορώ να πω ότι ήταν αυτοί που δεν συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις των ειδικών στη μετά καραντίνα εποχή. Ακόμα και η αναμονή στο ταμείο άλλαξε μιας και κρατάς και εκεί αποστάσεις περιμένοντας τη σειρά σου. Στην αναμονή κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ανθρώπους να φοράνε κάθε λογής μάσκες. Άλλοι τις απλές χειρουργικές, άλλοι λευκές με φίλτρο, άλλοι μαύρες βαμβακερές, άλλοι αυτοσχέδιες. Και έρχεται η στιγμή που ακούς την ταμία να σε υποδέχεται την ώρα που ψεκάζει με αντισηπτικό τον πάγκο της. Όσο για τη συνομιλία μαζί της; Αυτή γίνεται μέσω ενός διάφανου πλαστικού που λειτουργεί για προστασία. Φεύγεις από κει και ο σκοπός του να ψωνίσεις με ασφάλεια μοιάζει πιο σίγουρος από ποτέ.

Στην αρχή σου μοιάζει λίγο οξύμωρο να βλέπεις τους πάντες να κυκλοφορούν στους διαδρόμους με μάσκες και γάντια

Οδηγείς και οι ρυθμοί στους δρόμους ξεκινήσανε να μυρίζουν προ κορωνοϊού εποχή, σημάδι πως όλα άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους, με τα αυτοκίνητα να σχηματίζουν ουρές και τους φρενήρεις οδηγούς να κορνάρουν από τη βιασύνη τους. Δεν με ενοχλεί καθόλου, μου έχει λείψει όλο αυτό, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται. Αυτή η αίσθηση της επιστροφής στη ρουτίνα. Και εκεί που ακούς στο ράδιο τη διαφήμιση να παίζει και να μιλάει για φαγητό, θυμάσαι ότι ξέχασες να πάρεις τυρί, οπότε αναγκαστικά σταματάς στην πρώτη υπεραγορά που βρίσκεις μπροστά σου.

Κατεβαίνω ετοιμοπόλεμη για την είσοδο φορώντας ήδη και τη μάσκα και τα γάντια μου. Με μεγάλη μου λύπη αντικρίζω ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό. Τις σημάνσεις της απόστασης στον δρόμο τις βλέπω και τον άντρα ασφαλείας τον βλέπω αλλά ούτε τραπεζάκι βλέπω, ούτε γάντια, ούτε τίποτα. Περνώ την είσοδο και εντός της υπεραγοράς έρχομαι αντιμέτωπη με μια άλλη εικόνα. Ο κόσμος κυκλοφορεί χωρίς καμία απολύτως προστασία. Ίσως εγώ και ένας κύριος κάπου στα 50 να ήμασταν οι μόνοι με μάσκες και γάντια. Ο κόσμος ν’ αγγίζει με γυμνά χέρια τα προϊόντα, οι αποστάσεις να μην κρατιούνται και η αναστάτωση να με κυριεύει γιατί αμέσως καταρρέει η ιδέα του προστατευμένου περιβάλλοντος που είχα στα υπ’ όψιν. Μόνο οι υπάλληλοι ήταν αυτοί που έπαιρναν τα μέτρα τους. Έκανα στροφή και τράβηξα για την έξοδο. Απογοητεύτηκα από τη συμπεριφορά και τη γενικευμένη απαξίωση για συμμόρφωση.

Αυτό ήταν το δίδαγμά μας μετά απ’ όλο αυτό που συνέβη; Να υπάρχουν οι μεν που είναι νομοταγείς και οι δε που το παίζουν μάγκες. Γιατί αν τύχει και πολλαπλασιαστούν τα κρούσματα γι’ αυτούς τους δε, να ξέρετε ότι θα μας κλειδώσουν μέσα.

Ενώ οι σκέψεις στο μυαλό μου στροβιλίζονται για όλα αυτά, όντας control freak, συνεχίζω την ίδια ώρα ακάθεκτη το πρόγραμμα της ημέρας και κατά το σούρουπο βγάζω μια βόλτα το σκυλί μου στην περιοχή. Βαδίζοντας με γρήγορο βήμα στο πεζοδρόμιο κεντρικής λεωφόρου διαπιστώνω πως σε απόσταση δύο έως τριών μέτρων υπάρχουν πεταμένα γάντια και μάσκες και τραβώ άτσαλα από το λουρί το σκυλί που διψά να τα μυρίσει. Είμαστε Ευρωπαίοι εμείς; Που εν έτει 2020 ανοίγουμε το παράθυρο και ετσιθελικά πετάμε τα χρησιμοποιημένα μας γάντια στον δρόμο; Πραγματικά όμως. Αλλά περιμέναμε κάτι το διαφορετικό; Ποιος είπε ότι θα μπορούσε να μας αλλάξει η καραντίνα; Ποιος είπε ότι θα μπορούσε να μας διδάξει η καραντίνα; Γιατί το να αλλάζεις είναι ένα, να θέλεις όμως να αλλάξεις είναι άλλο.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Σχόλια αναγνωστών

#PoliticsBlog Γιατί τα άλλαξε ο Άντρος για τον γενικό ελεγκτή;

«Προφανώς ο Τσσκ Νόρις τον απείλησε ότι θα βγάλει στην φόρα τα δάνεια του Ακελ στα συνεργατικά....»
Αρμαγεδών  |  11:34

Αγία Σοφία: Ένα αιώνιο πολιτικό σχέδιο

«Εν τω μεταξύ η δύση και η Ρωσσία σφυρούν αφιάφορα....»
Αρμαγεδών  |  08:48

Αρμόδιον ζητώ!

«Και ο κτίστης θα ηθελε ( μπορεί και είναι) καλλιτέχνης, όπως και πολλοί άλλοι ιδιώτες... βασικά όλοι ...»
Αρμαγεδών  |  20:40

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Lockdown free

Lockdown free

Ας είμαστε αισιόδοξοι και ας ελπίσουμε πως με συλλογική ευθύνη θα αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε μας προκύψει
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
X