ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Τσουλώντας το καρότσι της υπεραγοράς

Οδηγείς και οι ρυθμοί στους δρόμους ξεκινήσανε να μυρίζουν προ κορωνοϊού εποχή, σημάδι πως όλα άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

«Εμπρός, λοιπόν, καλά μου πόδια»! Υιοθετώ την ατάκα του αστυνόμου Σαΐνη και ξεκινώ να περπατώ προς την είσοδο της υπεραγοράς για τα ψώνια της ημέρας, μιας και θέλω να πιστεύω πως έχουμε επανέλθει σε αυτό που νομίζουμε κανονικότητα. Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Αρκετά μέτρα πριν την είσοδο αυτό που αντικρίζεις είναι τα στρογγυλά σημεία στην άσφαλτο με κόκκινα γράμματα ν’ αναγράφουν «κρατάτε αποστάσεις». Προχωράς και ανοίγει η ηλεκτρική πόρτα και βλέπεις φάτσα κάρτα τον άντρα ασφαλείας με τη μάσκα του καθισμένο πίσω από ένα τραπέζι. Χαιρετά και υποδεικνύει το αντισηπτικό και τη χρήση των γαντιών που έχει μπροστά του. Μου κάνει εντύπωση που υπάρχουν σε όλα τα μεγέθη, ακόμα και παιδικά. Συμμορφώνομαι, παίρνω το καρότσι μου και κάνω τις αγορές μου συνετά και πάντα κρατώντας αποστάσεις.

Στην αρχή σού μοιάζει λίγο οξύμωρο να βλέπεις τους πάντες να κυκλοφορούν στους διαδρόμους με μάσκες και γάντια, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι είσαι σε πυρηνικό σταθμό αλλά μετά που το ξανασκέφτεσαι η εικόνα αυτή σου προκαλεί μια εσωτερική ηρεμία. Είναι πολύ συνετό να βλέπεις τους υπαλλήλους να παίρνουν τα μέτρα τους και τον ίδιο τον κόσμο να είναι εξοικειωμένος με τη νέα πραγματικότητα. Ελάχιστοι μπορώ να πω ότι ήταν αυτοί που δεν συμμορφώνονταν με τις υποδείξεις των ειδικών στη μετά καραντίνα εποχή. Ακόμα και η αναμονή στο ταμείο άλλαξε μιας και κρατάς και εκεί αποστάσεις περιμένοντας τη σειρά σου. Στην αναμονή κοιτάς γύρω σου και βλέπεις ανθρώπους να φοράνε κάθε λογής μάσκες. Άλλοι τις απλές χειρουργικές, άλλοι λευκές με φίλτρο, άλλοι μαύρες βαμβακερές, άλλοι αυτοσχέδιες. Και έρχεται η στιγμή που ακούς την ταμία να σε υποδέχεται την ώρα που ψεκάζει με αντισηπτικό τον πάγκο της. Όσο για τη συνομιλία μαζί της; Αυτή γίνεται μέσω ενός διάφανου πλαστικού που λειτουργεί για προστασία. Φεύγεις από κει και ο σκοπός του να ψωνίσεις με ασφάλεια μοιάζει πιο σίγουρος από ποτέ.

Στην αρχή σου μοιάζει λίγο οξύμωρο να βλέπεις τους πάντες να κυκλοφορούν στους διαδρόμους με μάσκες και γάντια

Οδηγείς και οι ρυθμοί στους δρόμους ξεκινήσανε να μυρίζουν προ κορωνοϊού εποχή, σημάδι πως όλα άρχισαν να μπαίνουν στη θέση τους, με τα αυτοκίνητα να σχηματίζουν ουρές και τους φρενήρεις οδηγούς να κορνάρουν από τη βιασύνη τους. Δεν με ενοχλεί καθόλου, μου έχει λείψει όλο αυτό, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται. Αυτή η αίσθηση της επιστροφής στη ρουτίνα. Και εκεί που ακούς στο ράδιο τη διαφήμιση να παίζει και να μιλάει για φαγητό, θυμάσαι ότι ξέχασες να πάρεις τυρί, οπότε αναγκαστικά σταματάς στην πρώτη υπεραγορά που βρίσκεις μπροστά σου.

Κατεβαίνω ετοιμοπόλεμη για την είσοδο φορώντας ήδη και τη μάσκα και τα γάντια μου. Με μεγάλη μου λύπη αντικρίζω ένα εντελώς διαφορετικό σκηνικό. Τις σημάνσεις της απόστασης στον δρόμο τις βλέπω και τον άντρα ασφαλείας τον βλέπω αλλά ούτε τραπεζάκι βλέπω, ούτε γάντια, ούτε τίποτα. Περνώ την είσοδο και εντός της υπεραγοράς έρχομαι αντιμέτωπη με μια άλλη εικόνα. Ο κόσμος κυκλοφορεί χωρίς καμία απολύτως προστασία. Ίσως εγώ και ένας κύριος κάπου στα 50 να ήμασταν οι μόνοι με μάσκες και γάντια. Ο κόσμος ν’ αγγίζει με γυμνά χέρια τα προϊόντα, οι αποστάσεις να μην κρατιούνται και η αναστάτωση να με κυριεύει γιατί αμέσως καταρρέει η ιδέα του προστατευμένου περιβάλλοντος που είχα στα υπ’ όψιν. Μόνο οι υπάλληλοι ήταν αυτοί που έπαιρναν τα μέτρα τους. Έκανα στροφή και τράβηξα για την έξοδο. Απογοητεύτηκα από τη συμπεριφορά και τη γενικευμένη απαξίωση για συμμόρφωση.

Αυτό ήταν το δίδαγμά μας μετά απ’ όλο αυτό που συνέβη; Να υπάρχουν οι μεν που είναι νομοταγείς και οι δε που το παίζουν μάγκες. Γιατί αν τύχει και πολλαπλασιαστούν τα κρούσματα γι’ αυτούς τους δε, να ξέρετε ότι θα μας κλειδώσουν μέσα.

Ενώ οι σκέψεις στο μυαλό μου στροβιλίζονται για όλα αυτά, όντας control freak, συνεχίζω την ίδια ώρα ακάθεκτη το πρόγραμμα της ημέρας και κατά το σούρουπο βγάζω μια βόλτα το σκυλί μου στην περιοχή. Βαδίζοντας με γρήγορο βήμα στο πεζοδρόμιο κεντρικής λεωφόρου διαπιστώνω πως σε απόσταση δύο έως τριών μέτρων υπάρχουν πεταμένα γάντια και μάσκες και τραβώ άτσαλα από το λουρί το σκυλί που διψά να τα μυρίσει. Είμαστε Ευρωπαίοι εμείς; Που εν έτει 2020 ανοίγουμε το παράθυρο και ετσιθελικά πετάμε τα χρησιμοποιημένα μας γάντια στον δρόμο; Πραγματικά όμως. Αλλά περιμέναμε κάτι το διαφορετικό; Ποιος είπε ότι θα μπορούσε να μας αλλάξει η καραντίνα; Ποιος είπε ότι θα μπορούσε να μας διδάξει η καραντίνα; Γιατί το να αλλάζεις είναι ένα, να θέλεις όμως να αλλάξεις είναι άλλο.

ΣΧΕΤΙΚΑ TAGS

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Σχόλια αναγνωστών

Σε ποιανού τη φάρα

«Εύγε κύριε Παράσχο. Εξαίρετο άρθρο.»
Άσχετος  |  22:30

Τα παιδιά είναι η αντανάκλασή μας

«ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ… ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ Δεν επικροτώ όλα τα σημεία τα οποία χρησιμοποιεί στις εικόνες του ...»
Ανδρεας Κωνσταντινιδης, ΒΑ, ΜΑ  |  13:25

Επενδύοντας στον φόβο, στον πόνο, στο μίσος

«Ψυχραιμία και έξυπνες κινήσεις αλλά όχι δειλία. Η εποχή του κατευνασμού με την Τουρκία τέλειωσε με ...»
Leon  |  09:39

#PoliticsBlog Πόσο μακριά μπορούμε να πάμε με τον Μακρόν;

«Oυτε στην εποχη Βενιζελου,ηρθε καποια Μεγαλη Δυναμη να πολεμησει για παρτυ μας την Οθωμανικη ...»
Γιωργος Χ  |  22:05

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Εισπνοή… εκπνοή

«Άλλο να μένεις σπίτι για να προστατευτείς και άλλο να νιώθεις ότι μπορεί να είσαι απειλή για τους γύρω σου»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τα βλέπω όλα ροζ

«Γι’ αυτό, κορίτσια εκεί έξω, όποιας ηλικίας και να ‘στε, να ’χετε τον νου σας. Μαθήτριες, φοιτήτριες, ελεύθερες ή παντρεμένες, ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
Lockdown free

Lockdown free

Ας είμαστε αισιόδοξοι και ας ελπίσουμε πως με συλλογική ευθύνη θα αντιμετωπίσουμε οτιδήποτε μας προκύψει
Της Νατάσας Αλεξάνδρου