ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
ΚΛΕΙΣΙΜΟ
 

Ζουν ανάμεσά μας

«Τελικά υπάρχουν και “αυτοί”. Ζουν ανάμεσά μας και πραγματικά πιστεύουν ότι οι γυναίκες “τα θέλουν και τα παθαίνουν”. Είτε όταν βιάζονται είτε όταν κακοποιούνται».

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Με ταχύτητα κομήτη σκάνε κάθε τρεις και λίγο περιστατικά κακοποίησης γυναικών. Και κάθε φορά κάνουμε λες και πέφτουμε από τα σύννεφα. Καθόλου. Χθες ήταν η Λιλιάνα, η Κάρολαϊν, η Εύα, η Γεωργία… Και η λίστα ατελείωτη, περιμένοντας το επόμενο όνομα, το επόμενο θύμα. Αύριο μπορεί να είναι η φίλη, η αδελφή, η κόρη. Όσο κι αν τα τελευταία χρόνια τα μίντια και όχι μόνο χρησιμοποιούν τον όρο «γυναικοκτονία», η έμφυλη βία, αντί να παρουσιάζει μείωση, δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι στην κοινωνία.

Μια επικίνδυνη παραδοχή για το ότι η κοινωνία παραμένει αμέτοχη, προσπερνώντας αβασάνιστα ακόμη ένα έγκλημα, ένα καθόλου ασήμαντο γεγονός που μπορεί κανείς να προσπεράσει. Κάθε περιστατικό άλλη μια ήττα κάθε υπερσυντηρητικής κοινωνίας που αποτυγχάνει να προστατεύει τα θύματά της. Επιτομή του παραλογισμού οι εμετικές δηλώσεις του Μητροπολίτη Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου, περί βιασμού και αμβλώσεων. «Αν έχει βιαστεί… Δεν κάθεται μια γυναίκα να βιάζεται χωρίς να το θέλει. Μην τρελαθούμε τώρα. Ε, μην τρελαθούμε». Πάλι καλά που η Ιερά Σύνοδος της Ελλάδας τις χαρακτήρισε «απαράδεκτες, πολύ περισσότερο για ορθόδοξο κληρικό, και συλλήβδην προσβλητικές για το ανθρώπινο πρόσωπο και ειδικά τις γυναίκες και τα θύματα βιασμών».

Τελικά υπάρχουν και «αυτοί». Ζουν ανάμεσά μας και πραγματικά πιστεύουν ότι οι γυναίκες «τα θέλουν και τα παθαίνουν». Είτε όταν βιάζονται είτε όταν κακοποιούνται. Δεν μένει παρά να παραδεχτούμε και να αποδεχτούμε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα εν εξελίξει φαινόμενο θανάσιμης κορύφωσης της έμφυλης βίας. Όσο και να υπάρχει αντίδραση, όσες γυναίκες – θύματα και να βγαίνουν μπροστά και προσπαθούν να «σώσουν» κάποιες, χωρίς ένα γενικότερο μέτρο που θα εξασφαλίζει την ασφάλειά τους, πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα δίνει άφεση αμαρτιών στον θύτη και θα κατηγορεί τα θύματα ότι φέρουν μερίδιο ευθύνης.
Αηδιαστικός, βέβαια, είναι και ο τρόπος με τον οποίο ο κόσμος αντιμετωπίζει κάθε νέο περιστατικό. Κυριεύεται από μια αρρωστημένη ηδονή στην προσπάθειά του να μπει από τη μέσα πλευρά της κλειδαρότρυπας, διψώντας να μάθει όσα αφορούν τη ζωή της γυναίκας που δολοφονήθηκε. Τα κλικ των ειδησεογραφικών σελίδων εκτοξεύονται κάθε φορά που ένα ειδεχθές έγκλημα συνταράσσει ειδικά την Κύπρο και την Ελλάδα. Προσπαθούν να μάθουν για το παρόν και το παρελθόν της γυναίκας, ψάχνουν ηλικία, το είδος της σχέσης με τον δράστη, τι μητέρα ήταν, τι προηγούμενες σχέσεις είχε, γιατί ζήτησε διαζύγιο, τι σχέσεις είχε με τους γείτονες και πάει λέγοντας. Γυναίκες που «θυσιάζονται» με την καθεμιά να έχει τη δική της ιστορία. Όσο για τους άντρες; Οι άντρες δεν συμπεριλαμβάνονται σε κάποια ειδική κατηγορία, δεν έχει να κάνει με το κοινωνικό status, την εκπαίδευση, τη φυλή, την ηλικία, την καταγωγή τους. Συνήθως καλύπτονται γύρω από τη δικαιολογία της εγκατάλειψης, της απιστίας, της ανυπακοής.
Τρανό παράδειγμα η σύντροφος γνωστού καλλιτέχνη, η οποία τον κατήγγειλε για κακοποίηση και βίαιη συμπεριφορά, ενώ λίγες βδομάδες αργότερα, απέσυρε τις καταγγελίες επειδή τα βρήκαν. Πόσο εύκολα επέστρεψε πίσω και πόσο εύκολα πείστηκε ότι αυτός θα αλλάξει; Αμέσως ξεχάστηκε το «με είχε σαπίσει στο ξύλο, υπέμεινα πολλά». Μήπως η κοινωνία θα πρέπει να κλείσει τα μάτια στο συγκεκριμένο περιστατικό; Να θεωρήσει το θέμα λήξαν και να πιστέψει ότι δεν θα ξανασυμβεί; Τα όρια είναι μερικές φορές λεπτά, με τις ίδιες τις γυναίκες να έχουν φρούδες ελπίδες ότι δεν θα κακοποιηθούν ξανά.

Το ερώτημα που τίθεται είναι πώς πρέπει να φέρεται μια γυναίκα για να σωθεί. Να εγκαταλείψει τον θύτη; Να πάει κάπου για να μην τη βρει; Ν’ αλλάξει χώρα, ζωή; Να είναι μια ζωή κυνηγημένη, περιμένοντας πότε θα τη βρει; Και αν έχει παιδιά, να ορθώσει ανάστημα; Να τον αντιμετωπίσει; Και αν φοβάται ότι και πάλι θα χάσει;

Δεν οφείλει η ίδια η κοινωνία να βρει τρόπους για να στηρίξει αυτές τις γυναίκες; Να σταθεί σωτήρια και να βρει τις σωστές παραμέτρους να τις ενημερώσει, να τις βοηθήσει, να τις εκπαιδεύσει μέσω προγραμμάτων στήριξης και να τις σώσει. Πως αλλιώς; Να φοβούνται για πάντα να ζήσουν;

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

«Στην κοινωνία, αυτή την περίοδο, επικρατεί μια βαριά εσάνς που δεν σε αφήνει γενικότερα να χαρείς το καλοκαίρι».
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
Μπορεί να υπάρχει κώδικας σε μία συγκεκριμένη επιχείρηση, αλλά αν παραβιαστεί, δεν σημαίνει αυτόματα ότι δικαιολογείται ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
Στα πρόσωπα των ανθρώπων υπάρχει η ανασφάλεια και ο φόβος μιας ασθένειας που μεταλλάσσεται παίρνοντας σβάρνα τα γράμματα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου