Το λευκό ασύρματο, σταθερό ακόμα τότε, τηλέφωνο. Η θήκη για τα κουζινομάχαιρα. Το μεγάλο, απομονωμένο σπίτι της αμερικανικής suburbia με τις φαρδιές τζαμόπορτες, τη φωτιζόμενη πισίνα και τα αναρίθμητα πορτοπαράθυρα – αδύνατον να τα ασφαλίσεις όλα όταν προκύψει ανάγκη! Το τηγάνι μιας χρήσης με τα προκάτ ποπκόρν, που θέλει μόνο λίγο ζέσταμα στο γκάζι για να αρχίσει να φουσκώνει. Και βέβαια η λευκή μάσκα φαντάσματος, ο μαύρος μανδύας, η τρομακτική, μπάσα και ελαφρώς ένρινη φωνή και η ερώτηση με την οποία ξεκινά το «παιχνίδι»: Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία τρόμου;
Λέγεται συχνά ότι το καλό σινεμά –και η τέχνη γενικότερα– γεννιέται πιο εύκολα μέσα από τις δυσκολίες· πόλεμοι, κρίσεις, ανέχεια, απολυταρχία εκτρέφουν με τον τρόπο τους νέα ρεύματα και δημιουργούς, που χρησιμοποιούν την κάμερα για να εκφράσουν, όχι μόνο τις προσωπικές τους αγωνίες αλλά και εκείνες ολόκληρων λαών.
