Πόσες φορές έχουμε ακούσει το υπαρξιακό «να ζει κανείς ή να μη ζει» του Aμλετ; Πόσες φορές είδαμε το σκανδαλιάρικο ξωτικό Πουκ στο «Oνειρο καλοκαιρινής νύχτας» να περιγελά τα ανθρώπινα πάθη, μονολογώντας «τι ανόητοι που είναι αυτοί οι θνητοί», ή τη Λαίδη Μακμπέθ να προσπαθεί μανιωδώς να ξεπλύνει το αίμα από τα χέρια της κραυγάζοντας «έβγα, καταραμένη κηλίδα»;
«Υπάρχουν ελάχιστα μέρη σε αυτόν τον πλανήτη όπου μπορούμε απλώς να είμαστε μαζί και να ζούμε τη στιγμή. Καταλαβαίνω ότι σας αρέσει να βιντεοσκοπείτε την υπόκλιση στο τέλος και κατά κάποιον τρόπο είναι κολακευτικό. Oμως, για όσους καταγράφατε την παράσταση, σας παρακαλώ μην το κάνετε, γιατί χαλάει την εμπειρία για την επόμενη ομάδα των θεατών».
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
