ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...

Παρακαλώ, κατεβάστε επιτέλους τα κινητά σαςPremiumΑυτό το άρθρο είναι αποκλειστικά διαθέσιμο με συνδρομή

Kathimerini.com.cy «Υπάρχουν ελάχιστα μέρη σε αυτόν τον πλανήτη όπου μπορούμε απλώς να είμαστε μαζί και να ζούμε τη στιγμή. Καταλαβαίνω ότι σας αρέσει να βιντεοσκοπείτε την υπόκλιση στο τέλος και κατά κάποιον τρόπο είναι κολακευτικό. Oμως, για όσους καταγράφατε την παράσταση, σας παρακαλώ μην το κάνετε, γιατί χαλάει την εμπειρία για την επόμενη ομάδα των θεατών».

Αιμιλία Υψηλάντη - Η οδυνηρή «ανασκαφή» της μνήμηςPremiumΑυτό το άρθρο είναι αποκλειστικά διαθέσιμο με συνδρομή

«Πάντα αργούσα. Ο πατέρας μου, ως θεολόγος, προσπαθούσε να με νουθετήσει. “Κοίταξε μην το πάθεις σαν τις μωρές παρθένες, που δεν φρόντισαν να πάρουν λάδι και έχασαν τον Νυμφίο”, μου έλεγε. Εγώ, βέβαια, είχα πάντα μια ένσταση για τη συγκεκριμένη παραβολή. Μια θεμελιώδη διαφωνία. Τις συμπαθούσα τις “μωρές”. Τις θεωρούσα δικές μου· μποέμ, καλλιτέχνιδες. Τις φανταζόμουν να έχουν ξεχαστεί μπροστά στον καθρέφτη, να συζητούν για ποίηση, να κοιτάζουν τα αστέρια. Πού μυαλό για λάδι; Οι “φρόνιμες”, από την άλλη, μου φαίνονταν σνομπ και αγενείς. “Πηγαίνετε να αγοράσετε”, είπαν στις άλλες. Καμία αλληλεγγύη. Στο θέατρο, αν ο συνάδελφος πάθει “σεντόνι”, τον σώζεις. Του πετάς την ατάκα. Δεν του λες “συγγνώμη, αγάπη μου, πήγαινε ξαναδιάβασε το κείμενο κι έλα στην επόμενη πράξη”...».
X

Μπες στο μυαλό των
αγαπημένων σου αρθρογράφων

Λάβε στο email σου το τελευταίο τους άρθρο τη στιγμή που δημοσιεύεται.

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗ

Απόκτησε συνδρομή με €50 τον χρόνο για πρόσβαση στην έντυπη έκδοση.

ΑΠΟΚΤΗΣΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗ