Τα χωριά της ορεινής Λεμεσού αποτελούν πάντα μια εξαιρετική επιλογή για όσους θέλουν να κάνουν την εκδρομή τους, συνδυάζοντας περίπατο, φαγητό, καφέ και γλυκό....
Μετά την πατάτα της Ξυλοφάγου νόμιζα πως είχαμε φτάσει στο όριο της άναρχης πολιτιστικής μας εξέλιξης και φαντασίας. Προφανώς έκανα λάθος. Δεν έχει όριο η φαντασία μας, sky is the limit! Ποιος θα το ’λεγε ότι κάποια φωτεινά μυαλά θα σκεφτόντουσαν να εισαγάγουν στην Κύπρο το σπάσιμο της στάμνας –και απορώ πώς και δεν το πήρα χαμπάρι από το περυσινό Πάσχα....
Μεσημέρι Τρίτης, πληκτρολογώ στο καντράν του τηλεφώνου τον αριθμό του μαγαζιού. Το σηκώνει η Αθηνά, καταλαβαίνει αμέσως την φωνή μου -ακροάτρια γαρ- και με ενημερώνει με χαρά ότι περίμενε το τηλεφώνημά μου. Κλείνουμε ραντεβού και Πέμπτη πρωί βρίσκομαι εκεί. Με υποδέχονται μαζί με τον πατέρα της, τον κύριο Ματθαίο, ιδιαιτέρως θερμά. Μπαίνω στο μαγαζί και κάθομαι στο κέντρο! Δίπλα μου ακριβώς άρτι αφιχθέντες κάθονται δυο ηλικιωμένοι κύριοι. Παραγγέλνουν σούπα τραχανά -και ας είναι δέκα το πρωί- και ο κύριος Ματθαίος με ρωτάει ευγενικά αν θέλω κι εγώ. «Μα είναι ακόμα δέκα το πρωί...» αντιτείνω και οι δυο κύριοι με ενημερώνουν ότι ο τραχανάς είναι για όλες τις ώρες. Επιμένω στο κυπριακό καφεδάκι και σε πολύ λίγο η Αθηνά το φέρνει στο τραπέζι μου.
...
