Με απύθμενο θράσος ο Σουλτάνος Ερντογάν αντιπαρέβαλε στα κριτήρια της Κοπεγχάγης (κράτος δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία τόπου κλπ.) που επικαλέστηκε ο Καγκελάριος Φρήντριχ Μερτς ως «conditio sine qua non» για την ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας στην Ε.Ε., τα κριτήρια της Άγκυρας (αυταρχικό καθεστώς, ανυπαρξία ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων, φίμωση του Τύπου, περιφρόνηση στους κανόνες Διεθνούς Δικαίου κλπ.), επαιρόμενος μάλιστα γι’ αυτά τα επιτεύγματα και καλώντας στην ουσία την Ευρώπη να προσαρμοστεί στα μεσαιωνικά της κριτήρια.
...
Στις αρχές της δεκαετίας θα έμοιαζε αδιανόητο οι ηγέτες της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Βρετανίας και άλλων κρατών της Ένωσης να κάθονται στο ίδιο τραπέζι με την Τουρκία και να συζητούν για την ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας. Πολλώ δε μάλλον, η Άγκυρα να εμφανίζεται ως δυνητικός εγγυητής της αμυντικής αυτονόμησης της Ευρώπης. Οι εποχές, όμως, άλλαξαν και η διεθνής συγκυρία, καθώς και η δεδηλωμένη πρόθεση των Ηνωμένων Πολιτειών να ελαττώσουν το στρατιωτικό τους αποτύπωμα στη Γηραιά Ήπειρο, δημιουργούν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την Τουρκία, όχι μόνο να επιστρέψει στα ευρωπαϊκά «σαλόνια» αλλά να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ΝΑΤΟ και την Ευρώπη.
...
