Στη ζωή των ανθρώπων υπάρχουν πολλά σταυροδρόμια· προσπαθούμε όλοι να επιλέξουμε κατεύθυνση με το μυαλό και την καρδιά μας, αλλά δεν μπορούμε εκ των προτέρων να ξέρουμε πού θα μας βγάλει κάθε δρόμος. Σ’ ένα τέτοιο σταυροδρόμι βρέθηκε ο Θεσσαλονικιός Πάνος Αναστασιάδης το 1987, αποφοιτώντας από το τμήμα Βιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. «Ο πατέρας μου είχε μια μικρή βιοτεχνία ξύλινων κουφωμάτων. Μου άρεζε πολύ (χρησιμοποιεί το σαλονικιώτικο γλωσσικό ιδίωμα) αυτή η δουλειά, το να δίνεις μορφή στο ξύλο με τα χέρια σου, έτσι όταν πήρα το πτυχίο μου και εκείνος ήταν ένα βήμα πριν από τη συνταξιοδότηση, σκεφτόμουν να τον διαδεχθώ και να αναλάβω την οικογενειακή επιχείρηση. Εκείνη την εποχή αρκετοί συμφοιτητές μου έφευγαν στο εξωτερικό για μεταπτυχιακές σπουδές. Θα με ενδιέφερε να κάνω το ίδιο, αλλά τέτοιες οικονομικές δυνατότητες δεν είχα. Τυχαία έμαθα ότι το Ιδρυμα Μποδοσάκη έδινε μία υποτροφία κάθε χρόνο για όλη την Ελλάδα. Εκανα αίτηση, λοιπόν, αν και θεωρούσα απίθανο να την πάρω εγώ. Κι όμως, την πήρα…»....
