ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από δίπλα. Με το «έτσι θέλω».

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Πώς να μη μας κοπεί η όρεξη; Όταν στις 08:20 κάθε χρόνο την ίδια μέρα ακούμε τις σειρήνες να ηχούν. Κάνουν τον πιο εκκωφαντικό θόρυβο μέσα στην αύρα ενός ακόμη καλοκαιριού. Όπως έκαναν και την πρώτη εκείνη φορά και από τότε κάθε χρόνο σ’ εκείνα ακριβώς τα δευτερόλεπτα σταματά ο χρόνος. Είναι η στιγμή που η σκέψη επικεντρώνεται με υπνωτικό τρόπο στις ρωγμές και στα τραύματα εκείνης της περιόδου, 47 χρόνια πριν.

Είναι όλα αυτά που συνέβησαν και θες να τα τρίψεις στα μούτρα όλων αυτών που μας κυβερνούσαν, μας κυβερνούν και κατά διαστήματα μας παραμυθιάζουν και παραμυθιάζονται και αυτοί μέσα από σχέδια και συνομιλίες και υποσχέσεις ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει λύση.

Και τα χρόνια περνάνε και εμείς ακόμα ψάχνουμε κοινή γραμμή με τους κατακτητές. Πόσες μέρες μείνανε, είπαμε, πριν την επέτειο της εισβολής; Τρεις. Όταν θα βρεθεί στα κατεχόμενα ο Σουλτάνος για να συμμετάσχει στην τριήμερη γιορτή και θα παραστεί σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο στο γήπεδο Ατατούρκ στην κατεχόμενη Λευκωσία, όπου θα διεξαχθεί ο αγώνας μεταξύ πολιτικών και διασημοτήτων, ανάμεσά τους και ο καναλάρχης Ατζούν Ιλίτζαλί. Ναι, ο Ατζούν, ο γνωστός παραγωγός του «Survivor». Του ριάλιτι επιβίωσης που βλέπουμε σε Κύπρο και Ελλάδα και κάνει νούμερα… Τώρα ο Τούρκος «celeb» θα μας κάνει τα δικά του νούμερα στην κατεχόμενη γη μας γιορτάζοντας με τους υπόλοιπους την εισβολή…

Υπό άλλες συνθήκες και σε άλλη χρονική στιγμή στην ελληνοκυπριακή πλευρά θα υπήρχαν αντιδράσεις… Αντικατοχικές διαδηλώσεις κομμάτων, οργανωμένων συνόλων, πορείες, μία κάποια αντίδραση στην προκλητική στάση. Και εμείς; Τι κάνουμε στις ελεύθερες περιοχές εκτός από το να βάζουμε για λίγα δευτερόλεπτα τις σειρήνες σε λειτουργία; Να, σήμερα παίζαμε τον Tom & Jerry με τους Τούρκους στη θαλάσσια περιοχή του Κάτω Πύργου Τυλληρίας με την τουρκική ακταιωρό να προκαλεί για άλλη μία φορά με προειδοποιητικά πυρά. Σήμερα αυτό, ώς την επαύριον όπου θα αναμένουμε να δούμε σε ποιο βαθμό θα κτυπήσουν κόκκινο οι αναμενόμενες δηλώσεις Ερντογάν. Ήδη πήραμε μια πρόγευση όταν αναφέρθηκε στη στιχομυθία που είχε με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που του είχε πει: «Άκουσα ότι θα πας στην Κύπρο. Καλύτερα μη δώσεις σκληρά μηνύματα από εκεί», με τον ίδιο ν’ απαντά: «Αν με ενημερώσετε πώς να στέλνω μηνύματα, τότε θα τα διαβάσω εκεί. Δεν έχουν καταλάβει ακόμα ποιος είναι ποιος. Είμαι παιδί αυτού του έθνους. Εσύ πότε έμαθες ότι ο Ερντογάν μιλάει κατόπιν οδηγιών; Ό,τι δικαίωμα έχουμε, εμείς θα το αρπάξουμε με το έτσι θέλω και θα το διεκδικήσουμε».

Μετά απ’ αυτό η πολιτική ηγεσία με αμηχανία θα περιμένει τι μέλλει γενέσθαι με την κάθοδό του και με την ανακοίνωση περαιτέρω ανοίγματος της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου καθώς και την ένταξη της μέχρι σήμερα στρατιωτικής περιοχής στις διοικητικές δομές του μη αναγνωρισμένου κράτους των Τουρκοκυπρίων. Ο απλός κόσμος άραγε πώς θ’ αντιδράσει;
Να σας πω; Στο παρόν στάδιο θέλουμε να πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε σε διαδικασία ίασης. Αναρρώνουμε από κάτι φρικτό. Από την τρέλα του κορωνοϊού. Άλλοι θα κατεβάζουν από τα apps τα safe pass τους για ένα πακέτο τσιγάρα, άλλοι θα τρέχουν στα walk in για εμβόλιο, άλλοι θα νοσούν στην καραντίνα και άλλοι θα παθαίνουν ηλίαση στην αναμονή για rapid test με τους υπόλοιπους να απολαμβάνουν με πρωτόκολλα και αποστάσεις μια βουτιά στη θάλασσα προσπαθώντας να αποφορτιστούν λίγο από το στρες που μας προκάλεσε η περίεργη αυτή κατάσταση.

Κανένας δεν θα ντραπεί να εκδηλώσει άφοβα τα συναισθήματά του για τους Τούρκους. Θα βρίσει, θα αγανακτήσει και θα μείνει ώς τη γνωστή φράση: «Δεν περιμέναμε και κάτι άλλο» χωρίς να σπαταλήσει άλλη ενέργεια. Γιατί πολύ απλά του τελείωσε. Ο κόσμος έχει βαρεθεί και έχει κουραστεί να ελπίζει και να περιμένει το απίθανο. Οι Ελληνοκύπριοι σταμάτησαν να πιστεύουν σε θαύματα από τη στιγμή που κατάλαβαν πώς πάντα ό,τι κι αν κάνουμε βρίσκουμε αδιέξοδο.

Δεν θα μπορούσαμε να ξοδέψουμε λίγη παραπάνω ενέργεια για να διαδηλώσουμε; Δεν έχουμε δυνάμεις, ήδη περάσαμε χρόνια πένθους, ανασφάλειας, φόβου, απειλών.

Επιζούμε και ελπίζουμε σε μία λύση. Και ξανά στις 20 ενός ακόμη Ιουλίου θα ξανακούσουμε τις σειρήνες να ηχούν στις 05:30 το πρωί την ώρα της σιωπής… και οι άδειοι δρόμοι μαζί με τις ψυχές μας θα στεγνώνουν περιμένοντας κάτι. Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από δίπλα. Με το «έτσι θέλω».

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τελείωσε η υπομονή…

Μπορεί να θέλουμε να διαφυλάξουμε τη σωματική υγεία των συνανθρώπων μας, όμως η πραγματική πρόκληση μετά την πανδημία θα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Επιτέλους σχολείο

«Η ανάγκη για ανθρώπινη επαφή και διδασκαλία ήταν μεγαλύτερη από ποτέ. Και μετά από τρεις μήνες ήταν καιρός οι μαθητές να ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Λίγο οξυγόνο…

«Επώδυνοι οι συνειρμοί που κάνω, ειδικά όταν σκέφτομαι πού μπορεί να οδηγήσει όλο αυτό το συσσωρευμένο στρες»
Της Νατάσας Αλεξάνδρου