ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Ώρα Όμικρον

Στα πρόσωπα των ανθρώπων υπάρχει η ανασφάλεια και ο φόβος μιας ασθένειας που μεταλλάσσεται παίρνοντας σβάρνα τα γράμματα του αλφαβήτου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Αγανάκτηση, παραίτηση και ένας μεγάλος αναστεναγμός. Λίγες ώρες πριν από την εκπνοή του χρόνου και κανένας δεν περιμένει με εκείνη την παιδική ανεμελιά και αγωνία την αλλαγή του χρόνου. Η διάθεση για τις ετοιμασίες των ρεβεγιόν, η προετοιμασία για εξόδους και το μόνιμο χαμόγελο της προσμονής του καινούργιου δεν υπάρχουν. Στα πρόσωπα των ανθρώπων υπάρχει η ανασφάλεια και ο φόβος μιας ασθένειας που μεταλλάσσεται παίρνοντας σβάρνα τα γράμματα του αλφαβήτου και απλώς συγκρίνεις ποιο είναι το ισχυρότερο.

Και εκεί που νομίζαμε πως με τα εμβόλια θα ξεμπερδεύαμε, η νέα μετάλλαξη μάς κλείνει και πάλι στο σπίτι με τα πλάνα των γιορτών να τινάζονται όλα στον αέρα. Όλοι στο σπίτι με τα μούτρα γιατί για άλλη μια Παραμονή δεν είναι όπως έπρεπε να είναι. Ο μικρός δεν θα βγει με τους φίλους του. Ποτέ δεν φανταζόμουνα τον εαυτό μου να ήθελε να βγει να διασκεδάσει και ας περιμένω να γυρίσει το ξημέρωμα. Και οι μικρές δεν θα κάνουν εκείνο το sleep over που ονειρεύονταν να κάνουν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Γίνεται αυτή τη χρονιά τα παιδιά μας να πάρουνε τα νιάτα τους πίσω; Να ξημερώσει η μέρα και η ζωή να επανέλθει στην καθημερινότητά της προ κορωνοϊού; Δεν γίνεται γιατί ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Πάει μόνο μπροστά. Κι εμείς χωρίς επιλογή θα πάμε εκείνη τη βόλτα με το αυτοκίνητο για τα τελευταία ψώνια και θα μείνουμε στο σπίτι για να περάσουμε μόνοι μια Πρωτοχρονιά γιατί απλώς θα ρυθμίσουμε και πάλι τον εγκέφαλό μας στην κατάσταση «υπομονή».

Ας μην είμαστε αγνώμονες, μού λέει ένας φίλος. Τουλάχιστον έχουμε την υγειά μας. Οι εναπομείναντες βεβαίως, γιατί, από τους αριθμούς που ακούμε καθημερινά, δύσκολο και αυτό. Θα μείνουμε σπίτι όχι γιατί μας το επιβάλλουν, αλλά γιατί έχουμε προσωπική ευθύνη και την ελπίδα ότι, όταν θα ανοίξουμε την εξώπορτα και αναζητήσουμε τους ανθρώπους μας, δεν θα λείπει κανείς.

Λίγες ώρες πριν γυρίσει ο νέος χρόνος και υπάρχουν ακόμα μέσα μας μικρά ψήγματα αισιοδοξίας ότι κάποια στιγμή όλα θ’ αλλάξουν. Όχι, δεν θα τα βάψουμε μαύρα. Θα περάσει και αυτό το τσουνάμι της παραλλαγής «Όμικρον» που μας πήρε όλους και μας σήκωσε εκτοξεύοντας τα κρούσματα, ανατρέποντας τα δεδομένα και τις εκτιμήσεις των ειδικών και προκαλώντας ήδη ανησυχία για την αντοχή του συστήματος υγείας.

Δυστυχώς, αντί να προτρέχουμε της πανδημίας, αυτή πάει μπροστά και εμείς την τρέχουμε ξοπίσω. Ανακοινώθηκαν μέτρα. Ήπια. Είμαστε στις 3000 κρούσματα, αριθμός μεγάλος για την αναλογία του πληθυσμού. Δεν ξέρω αν περιμένουν να πάμε στις 10000 για να γίνει κάτι άλλο. Οι κυβερνώντες αποφεύγουν να επιβάλουν σοβαρούς περιορισμούς για να μην πληγεί και άλλο η οικονομία. Δεν θεωρούν ότι η υγεία προέχει; Και με ενοχλεί αφάνταστα που χωριστήκαμε σε δύο στρατόπεδα. Αυτός ο ρατσιστικός διαχωρισμός των ανθρώπων, τον οποίο με εγκληματικό τρόπο επέβαλαν οι κυβερνώντες. Εμβολιασμένοι και ανεμβολίαστοι. Οι μεν καταδικασμένοι να υπόκεινται σε τεστ -ναι, αν έχουν την τρίτη δόση, δεν κάνουν, λες και δεν κολλάνε κορωνοϊό- και οι άλλοι διπλά καταδικασμένοι αφού βρίσκονται σε μόνιμη καραντίνα. Και άμα τύχει και βρεθούν σε σπίτια τις μέρες των γιορτών, δεν θα γίνουν ακόμα πιο επικίνδυνοι;

Οι περισσότεροι από μας θεωρούν ότι ζούμε για τον εαυτό μας. Και καλά κάνουν. Αλλά πώς γίνεται αυτό αν δεν μπορούμε να τον προστατέψουμε; Ας είμαστε ορθολογιστές και ας μάθουμε πως, αν δεν δράσουμε έχοντας προσωπική ευθύνη για το πού πάμε και ποιους βλέπουμε, κανενός δεν του καίγεται καρφί στην πραγματικότητα για μας. Έμαθες ότι είσαι στενή επαφή κρούσματος; Μην περιμένεις το PCR για να απομονωθείς. Κάτσε σπίτι σου. Απομονώσου. Φέρσου υπεύθυνα. Ακύρωσε το βραδινό πάρτι ή τη σύναξη την Πρωτοχρονιά. Ποτέ δεν ξέρεις. Τουλάχιστον αντιμετωπίζεις με νηφαλιότητα και ρεαλισμό μια κατάσταση. Τουλάχιστον ξέρεις ότι το βράδυ θα κοιμηθείς ήσυχος πως έκανες το χρέος σου. Ο άλλος που δεν το έκανε θα εξακολουθήσει να ζει τη φαιδρή ζωή του σε μια μετριότητα που του προσφέρει η έλλειψη κουλτούρας.

Δυστυχώς ο κόσμος αναποδογυρίστηκε και ενώ είμαστε ανάποδα ας σκεφτούμε πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τον φέρουμε στα ίσια του για να γίνει ένα μέρος όπου όλοι οι άνθρωποι απολαμβάνουν την ελευθερία τους. Ξεκινώντας από μας. Σκιαγραφώντας το δικό μας πλάνο ζωής γιατί, αν μάθεις να διαχειρίζεσαι τις ανατροπές της συνειδητοποιημένα και δεν τις αφήσεις να σε καταβάλουν, μόνο νικητής θα βγεις.

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Ρεκόρ υπομονής

«Στην κοινωνία, αυτή την περίοδο, επικρατεί μια βαριά εσάνς που δεν σε αφήνει γενικότερα να χαρείς το καλοκαίρι».
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Κόκκινες γραμμές ή…

Μπορεί να υπάρχει κώδικας σε μία συγκεκριμένη επιχείρηση, αλλά αν παραβιαστεί, δεν σημαίνει αυτόματα ότι δικαιολογείται ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου