Ονασαγόρας
Θα ήταν φοβερό αν αυτές τις μέρες οι διάλογοι των πολιτικών μας γινόντουσαν με στίχους παρμένους από τραγούδια του Καρβέλα. Να έλεγε ας πούμε η Αννίτα στον Αβέρωφ «είμαι το σήμερα και είσαι το χθες» ή πως αν θέλει πίσω τα κλειδιά (του κόμματος) θα τα βρει «κάτω από τη γλάστρα με το γιασεμί, σε περίπτωση που…». Τελικά η Αννίτα υποχώρησε «από αγάπη υπερβολική» για την ενότητα και διότι ήταν «η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη». Στον Φούλη, με τη γνωστή πια αγάπη για την καρέκλα στον Λόφο, ταιριάζει γάντι ο στίχος «η αγάπη αυτή θα ’ναι το Βατερλό μου, μα αδιαφορώ». Όσο για τον Παμπορίδη, τραγουδούσε στην περιβόητη συνάντηση «Ρε, ξέρεις ποιος είμαι εγώ και η σκούφια μου από πού κρατάει; Πού να σου εξηγώ…».
