Ολοκληρώνεται και επίσημα σήμερα η κυπριακή προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης. Κατά γενική ομολογία τα πήγαμε αρκετά καλά, παρόλο που τα όσα διαδραματιζόντουσαν παράλληλα στο εσωτερικό κάπου επισκίασαν την λάμψη της εξαμηνίας. Αν θυμάστε η ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας συνέπεσε με το περιβόητο Videogate (αλήθεια τι γίνεται με εκείνο το ορφανό σκάνδαλο;) συνέχισε με την προβληματική διαχείριση του αφθώδους πυρετού, πέρασε στην εξωφρενική υπόθεση της Σάντης και προς το τέλος αντιμετώπισε το πόρισμα-βόμβα για το Κράτος Μαφία. Και βέβαια είχαμε τις βουλευτικές με την αναγέννηση της πετίτ βασίλισσας από τις στάχτες του Συναγερμού. Όλα αυτά μέσα σε ένα εξάμηνο όπου οφείλουμε να παραδεχθούμε πως δεν πλήξαμε ούτε για μια στιγμή. Επικό εξάμηνο με συνεχείς ανατροπές και την αδρεναλίνη στα ύψη.

Μπαίνουμε πια στην τελική ευθεία για τις προεδρικές (παρόλο που ο πετίτ Νικολάς είχε αρχίσει προεκλογική από την επόμενη μέρα της εκλογής του) και τα πράγματα αντί να ξεκαθαρίζουν γίνονται όλο και πιο πολύπλοκα τόσο στο στρατόπεδο του Λόφου όσο και σε αυτό της Πινδάρου, ενώ ομίχλη σκεπάζει και την Εζεκία Παπαϊωάννου. Η μόνη πλευρά που έχει ξεκάθαρα υποψήφιο είναι η παρούσα κυβέρνηση, παρόλο που με το χιούμορ που τον διακρίνει ο πρόεδρος δηλώνει πως δεν έχει ακόμη αποφασίσει αν θα είναι υποψήφιος. Αυτοί που τον γνωρίζουν καλύτερα λένε πως θα ήθελε να είναι υποψήφιος και το 2033 (κάνει ήδη τους σχετικούς υπολογισμούς) και στη συνέχεια να στηρίξει το 2038 υποψηφιότητα της Φιλίππας! Why not?

Στο στρατόπεδο του Δημοκρατικού Συναγερμού η πρόσφατη συνέντευξη της ξανθιάς αγαπημένης Παναγιάς έστειλε προς κάθε κατεύθυνση (ειδικά στην περιοχή Λόφου) πώς το κόμμα τελεσίδικα θα κατέβει στις εκλογές με δικό του υποψήφιο. Τελεία και παύλα και κόμμα και θαυμαστικό. Αυτό μπορεί να είχε διαφανεί από την επομένη των βουλευτικών εκλογών όμως τώρα πια είναι επίσημο και με σφραγίδα του μουχτάρη, που λέμε και στο χωριό μου.

Δεν ξέρουμε ποια ήταν η αντίδραση του Δίπλαρου, ο οποίος ως γνωστόν επιθυμούσε διακαώς ο Συναγερμός να μετατραπεί σε συγκυβέρνηση. Ίσως σε αυτή την εξέλιξη οφείλεται και ο εκνευρισμός που τον χαρακτηρίζει τις τελευταίες μέρες. Chill Efthimie. Όσον δε αφορά την ατάκα «ο Αναστασιάδης δεν είναι βαρίδι για το ΔΗΣΥ» θα την αφήσω ασχολίαστη. Ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψή του. Το νέο ερώτημα όμως είναι κατά πόσο αποτελεί πλέον βαρίδι ο ίδιος ο Ευθύμιος της καρδιάς μας. Πρόσφατα πάντως σε τηλεοπτική εμφάνιση ρωτήθηκε για το απίστευτο στατιστικό στοιχείο να εμπλέκονται σε σκάνδαλα και οι τρεις πρωτοκούμπαροί του και, ανάμεσα σε άλλες συγκλονιστικές απαντήσεις, μας ενημέρωσε πως τώρα πια δεν πίνει γάλα με τριαντάφυλλο αλλά φραπέ. Oh God, have mercy on us.

Ο εθνικός μας πρίγκιπας είναι φανερό πως αυτή την περίοδο αισθάνεται κάπως σαν τον Πάρη της αρχαιότητας (που τον διεκδικούσαν οι πιο όμορφες θεές) αφού αποτελεί το μήλον της έριδος για κάθε δυνητικά προεδρικό υποψήφιο. Είναι και τέτοια η ομάδα αίματος του ΔΗΚΟ που μπορεί να κάνει αιμοδοσία σε κάθε υποψήφιο, δεξιό, αριστερό, κεντρώο, αναποφάσιστο, μέχρι και ελαμίτη, διότι κάποτε θα το δούμε και αυτό. Στην παρούσα φάση πιθανή συνεργασία με το ΑΚΕΛ φαίνεται απίθανη, όμως ο πρίγκιπας της Στράκκας κάνει τα γλυκά μάτια τόσο προς Λόφο (φανερά, σαν ευτυχής σύζυγος) όσο και προς Πινδάρου (με λοξές ματιές, σαν παράνομος εραστής). Όπως λέει και το άσμα, «από δω η γυναίκα μου από δω το αίσθημά μου». Είναι δεδομένο πώς το αραβικό παζάρι ανταλλαγμάτων θα κρατήσει μέχρι και λίγες βδομάδες πριν τις εκλογές, ενώ μέχρι τότε πλούσια δώρα (όχι μόνο σμύρνα, λιβάνι, χρυσός) θα απλώνονται στα πόδια του. Στο ΔΗΚΟ θα ανήκει αυτή η μεγάλη νίκη;