Το Παγκόσμιο Κύπελλο των απελάσεων, των απαγορεύσεων, του Τζιάνι Ινφαντίνο, του Ντόναλντ Τραμπ, της σκανδαλώδους αθώωσης του Φόλαριν Μπάλογκαν, των πολλών (και ενοχλητικών) κακώς κειμένων. Αλλά και το Παγκόσμιο Κύπελλο του Λιονέλ Μέσι, που εξελίχθηκε στον Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα του 1986, του Κιλιάν Εμπαπέ, που ζει και αναπνέει γι’ αυτή τη διοργάνωση, του Χάρι Κέιν, που ξορκίζει την παραδοσιακή νοοτροπία λούζερ των Αγγλων, του Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ, που παίζει σαν βετεράνος στην πρώτη του παρουσία στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη σε εθνικό επίπεδο.
