Στις μικρές εθνικές ομάδες της Αργεντινής δεν είχαν καν ακούσει το όνομα Λιονέλ Αντρές Μέσι. Η οικογένεια του Λέο, ο οποίος από τα δώδεκά του χρόνια έμενε στη Βαρκελώνη και έπαιζε στους μικρούς της Μπαρτσελόνα, έφτιαξε μια βιντεοκασέτα (παρότι υπήρχαν ήδη τα DVD) με highlights του μικρού και επιχείρησε να τη στείλει στους καθ’ ύλην αρμόδιους, ώστε ο Μέσι να ενισχύσει την Αλμπισελέστε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κ17 του 2003 που διεξήχθη στη Φινλανδία.
 
Η βιντεοκασέτα έφτασε στα γραφεία της αργεντίνικης ομοσπονδίας, αλλά ουδείς ασχολήθηκε σοβαρά μαζί της, η Αλμπισελέστε πήγε στο τουρνουά χωρίς τον Μέσι και, στα ημιτελικά, έχασε με 3-2 στην παράταση από την Ισπανία.
 
Οι δύο εθνικές ομάδες διέμεναν στο ίδιο ξενοδοχείο στο Ελσίνκι και, μετά τον αγώνα, ο ομοσπονδιακός προπονητής της Αργεντινής, Ούγκο Τοκάλι, πλησίασε τους πιτσιρικάδες της Ισπανίας για να τους συγχαρεί για τη νίκη τους. Ενας εξ αυτών του χαμογέλασε και του είπε: «Χάσατε γιατί δεν έπαιξε μαζί σας ο καλύτερος».
 
Ο νεαρός ήταν ο Σεσκ Φάμπρεγας, ο οποίος αναφερόμενος στον «καλύτερο» εννοούσε τον Μέσι, με τον οποίο ήταν συμπαίκτες στην Μπάρτσα, σε μια μοναδική φουρνιά που περιλάμβανε ακόμα τον Ζεράρ Πικέ.
 
Ο Τοκάλι κράτησε το όνομα «Μέσι» στις σημειώσεις και στο μυαλό του. Και, όταν επέστρεψε στο Μπουένος Αϊρες και πήγε στα γραφεία της ομοσπονδίας, έψαξε το αρχείο για να βρει την συγκεκριμένη βιντεοκασέτα.
 
Στη συνέχεια, έψαξε αμέσως να βρει τον Μαρσέλο Μπιέλσα, ο οποίος ήταν τότε ομοσπονδιακός προπονητής των Ανδρών της Αργεντινής. Λέει ο μύθος (και όχι μόνο αυτός), ότι όταν ο Τοκάλι έβαλε στον Μπιέλσα την κασέτα, αυτός του ζήτησε «να μου την βάλεις να παίζει σε κανονική ταχύτητα, όχι στο γρήγορο». Δεν ήταν στο γρήγορο, απλώς ΤΟΣΟ γρήγορα έκανε τις ενέργειές του ο Λέο!
 
Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος, οι άνθρωποι της ομοσπονδίας κινήθηκαν αστραπιαία για να κάνουν πραγματικότητα το παιδικό όνειρο του φαινομένου που έμενε χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αργεντινή και, από εκεί και πέρα, η θρυλική ιστορία του Μέσι με την γαλανόλευκη είναι λίγο πολύ γνωστή.
 
Η ισπανική ομοσπονδία είχε συνειδητοποιήσει από την πρώτη στιγμή τι διαμάντι έχει ανάμεσα στα χέρια της και πίεσε πολύ οικογένεια και Λέο για να φορέσει ο Μέσι την φανέλα της Εθνικής Ισπανίας στους μικρούς, ταυτόχρονα με την διαδικασία έκδοσης ισπανικού διαβατηρίου, το οποίο και κατέχει από τον Σεπτέμβριο του 2005, τρεις μήνες μετά την συμπλήρωση του 18ου έτους της ηλικίας του.
 
Δεν υπήρξε, βεβαίως, κανένα θρίλερ για το αν ο Μέσι θα παίξει με την μια ή την άλλη εθνική ομάδα, γιατί το είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι δεν πρόκειται να προδώσει την χώρα του για να παίξει σε μια άλλη, όσο φιλόξενη και αν αποδείχθηκε αυτή για εκείνον και την οικογένειά του.
 
Ο Μέσι έχει ισπανικό διαβατήριο, έζησε πάνω από δύο δεκαετίες στην Ισπανία, όπου και γεννήθηκαν τα τρία αγόρια του, Τιάγκο, Ματέο και Τσίρο, αλλά δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ Ισπανός. Είναι τέτοια η προσκόλληση και η αγάπη του για την Αργεντινή που δεν έχασε ούτε καν την προφορά, ενώ δεν μίλησε ποτέ καταλανικά, παρότι τα καταλαβαίνει απόλυτα.
 
Η μοίρα θέλησε, στον πιθανότατα τελευταίο του αγώνα με την εθνική του ομάδα σε Παγκόσμιο Κύπελλο (καλά, μην το δέσετε και κόμπο…), τον μεγάλο τελικό της Κυριακής (19/07, 22:00), να αντιμετωπίσει την δεύτερη πατρίδα του, στην εθνική ομάδα της οποίας είναι πλειοψηφία οι παίκτες της Μπαρτσελόνα, της ομάδας της καρδιάς του.
 
Πώς, όμως, έκλεισε αυτό το (καρμικό) ραντεβού; Φρόντισε ο ίδιος ο 39χρονος, ο οποίος επιβεβαίωσε και στον ημιτελικό με την Αγγλία ότι είναι ο κορυφαίος ποδοσφαιριστής στον κόσμο, αφού μπορεί να μην σκόραρε, αλλά σέρβιρε τα δύο γκολ της ανατροπής, το δεύτερο μάλιστα με το «κακό» του πόδι, το δεξί.
 
Ηγήθηκε μιας ομάδας που έκανε το καλύτερό της παιχνίδι στην διοργάνωση την κατάλληλη στιγμή, εκμηδενίζοντας μια τρομαγμένη Αγγλία που μετά το γκολ του Άντονι Γκόρντον έδειξε να… φοβάται να νικήσει και να βάλει έτσι τέλος σε 60 χρόνια αναμονής για να βρεθεί σε τελικό Μουντιάλ.
 
Αυτή η Αργεντινή του Λιονέλ Σκαλόνι δεν θέλγει με το ποδόσφαιρο που παίζει. Αλλά παλεύει μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του διαιτητή, δεν τα παρατάει ποτέ και διαθέτει την κατάλληλη νοοτροπία για να καθίσει ξανά στον θρόνο της παγκόσμιας πρωταθλήτριας, όπου βρίσκεται άλλωστε από τον Δεκέμβριο του 2022 στο Κατάρ.
 
Αν, βεβαίως, υπάρχει μια ομάδα που δείχνει ικανή να την εκθρονίσει, αυτή είναι η Ισπανία. Μια καλοκουρδισμένη ποδοσφαιρική μηχανή που μπορεί να κυριαρχήσει μέσα από την κατοχή και την κυκλοφορία της μπάλας, αλλά και το κάθετο παιχνίδι, συνδυάζοντας αρμονικά την τεχνική με την ταχυδύναμη, τη ντρίμπλα.
 
Αυτή την διαθέτει εν αφθονία στο ρεπερτόριο του ο Λαμίν Γιαμάλ, ο οποίος γίνεται viral για οτιδήποτε ανεβάζει στα social media και είδε για πρώτη φορά τα φώτα της δημοσιότητας τον Δεκέμβριο του 2007.
 
Τότε, στο πλαίσιο ενός φιλανθρωπικού ημερολογίου που οργάνωσε η UNICEF σε συνεργασία με το Ίδρυμα της Μπαρτσελόνα, ο μόλις πέντε μηνών Λαμίν ήταν ο τυχερός που θα συμμετείχε στην φωτογράφιση, αφού οι γονείς του ήταν οι τυχεροί σε μια σχετική κλήρωση.
 
Το concept της φωτογράφισης ήθελε έναν νεαρό λευκό παίκτη της Μπαρτσελόνα να κάνει μπάνιο το μαύρο παιδί, προκειμένου να τονιστεί ο πανανθρώπινος και διαφυλετικός χαρακτήρας της UNICEF και του καταλανικού συλλόγου. Ποιος παίκτης της ομάδας επελέγη για να «βαφτίσει» το βρέφος που αποδείχθηκε στην πορεία χαρισματικό; Μα ο (20χρονος τότε) Λιονέλ Μέσι φυσικά!