Το επισήμανε ο δημοσιογράφος του Guardian Πάτρικ Μπάρκλεϊ, και είχε απόλυτο δίκιο: «Μόνο ο Μπράιαν Κλαφ θα μπορούσε να κάνει τον γύρο του θριάμβου την ημέρα που η ομάδα του έπεσε κατηγορία». Αναφερόταν στην ημέρα που υποβιβάστηκε η αγαπημένη του Φόρεστ το 1993, στην πρώτη χρονιά της Πρέμιερ Λιγκ. Προς τι, όμως, ο γύρος του θριάμβου; Όχι για να προκαλέσει, όπως λάτρευε να κάνει, αλλά επειδή εκείνη την ημέρα ολοκλήρωνε την τεράστια προπονητική του καριέρα. Ως ποδοσφαιριστής αγωνιζόταν στην επίθεση, αλλά έπαιξε μόνο μέχρι τα 29 του χρόνια λόγω σοβαρού τραυματισμού στο γόνατο.

Έκτοτε εξελίχθηκε σε έναν αντισυμβατικό τεχνικό, τον «κορυφαίο που δεν είχε ποτέ η Εθνική Αγγλίας», όπως τον έχουν βαφτίσει. Κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Ντέρμπι Κάουντι και τη Φόρεστ, με την οποία έφτασε και δύο φορές στην κορυφή της Ευρώπης. Στον πάγκο της κάθισε για 18 χρόνια. Στο ενδιάμεσο είχε και ένα πέρασμα από τη Λιντς, μια καταστροφική θητεία μόλις 44 ημερών – η ιστορία αυτή είναι γνωστή από το μυθιστόρημα του Ντέιβιντ Πις The Damned United και την ομώνυμη ταινία του Τομ Χούπερ. Οι ατάκες του υπήρξαν μυθικές, καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του. «Αν ο Θεός ήθελε να παίζουμε με ψηλές μπαλιές, θα είχε βάλει χορτάρι στα σύννεφα», είχε πει κάποτε.

Μη μου στέλνετε λουλούδια

Ήταν της λογικής πως υπήρχαν δύο απόψεις: η δική του και η λάθος. Για τον θάνατό του ζητούσε από τον κόσμο να μη στείλει λουλούδια. «Αν σας αρέσω, στείλτε τα μου τώρα». Έφυγε από τη ζωή σαν σήμερα τον Σεπτέμβριο του 2004 σε ηλικία 69 ετών, υποκύπτοντας από έναν καρκίνο στο στομάχι. Οι φίλαθλοι της Ντέρμπι και της Φόρεστ, παραδοσιακοί εχθροί, πένθησαν αγκαλιασμένοι την απώλειά του.

Το ποδόσφαιρο που ανέδειξε τον Μπράιν Κλαφ δεν έχει καμία σχέση με το τωρινό. Τότε κινούνταν σχεδόν αποκλειστικά σε τοπικό επίπεδο, όπου ήταν ακόμη εφικτή μια παραμυθένια πορεία όπως εκείνη της Φόρεστ. Τι θα έλεγε βλέποντας τη σημερινή Πρέμιερ Λιγκ, που έχει μετατραπεί σε ένα εμπορικό, διεθνές προϊόν; Ο Κλαφ είχε πάντα τον δικό του τρόπο, μια προσωπικότητα που λάτρευε τα mind games, δεν έγινε ποτέ υποχείριο διοικήσεων και προτιμούσε το απλό και αποτελεσματικό, επισημαίνοντας ότι «οι παίκτες χάνουν τα παιχνίδια, όχι οι τακτικές». Και, σε τελική ανάλυση, είχε απόλυτο δίκιο.