Γράφει ο Γιώργος Ψωμιάδης

«Δύο ερωτήσεις: Γιατί αυτό το παιχνίδι μοιάζει να οδηγεί τους πάντες στα άκρα; Και τι χρειάζεται για να επιβιώσεις –και να διακριθείς– μέσα σε αυτό;» Με αυτές τις φράσεις ξεκινά το νέο βιβλίο The Cruelest Game, από τις εκδόσεις Penguin, του Μάθιου Φάτερμαν, βραβευμένου δημοσιογράφου των The New York Times και του The Athletic. Με ημερομηνία κυκλοφορίας την 4η Αυγούστου, μας μεταφέρει στα τούνελ των γηπέδων και στα προπονητικά κορτ, αποκαλύπτοντας όσα συνθέτουν τη ζωή των αστεριών του τένις μακριά από τους προβολείς. Έχοντας μιλήσει με όλα τα μεγάλα ονόματα του αθλήματος που μας απασχολούν τα τελευταία χρόνια, ο Φάτερμαν γνωρίζει από πρώτο χέρι την τεράστια πίεση και τις «απάνθρωπες» συχνά συνθήκες που βιώνουν οι κορυφαίοι τενίστες του πλανήτη. Μιλήσαμε μαζί του, για να κατανοήσουμε πώς σκέφτονται οι πρωταθλητές ενός παιχνιδιού που, όσο περισσότερο εξελίσσεται, τόσο λιγότερο μοιάζει να συγχωρεί.

Πώς και γιατί αποφάσισες να γράψεις αυτό το βιβλίο;

Ήθελα να οδηγήσω τους φιλάθλους σε μέρη όπου συνήθως δεν έχουν πρόσβαση και στα οποία εγώ είχα την ευκαιρία να βρεθώ και να κατανοήσω μέσα από συζητήσεις πώς λειτουργεί ο ψυχισμός των αθλητών στα σημαντικότερα παιχνίδια της χρονιάς. Αυτό που διαπίστωσα, ιδιαίτερα στη νεότερη γενιά, είναι ότι υπάρχει μια σχεδόν απέλπιδα προσπάθεια να αποκτήσουν αυτά που θεωρούν «μυστικά κλειδιά» της επιτυχίας. Πιστεύουν πως υπάρχουν κάποιοι κώδικες που μόνο ελάχιστοι άνθρωποι στην ιστορία του αθλήματος κατάφεραν να βρουν: ο Τζόκοβιτς, ο Φέντερερ, ο Ναδάλ, η Σερένα Γουίλιαμς. Αυτός ήταν λοιπόν ο στόχος του βιβλίου: να αποτυπώσει τόσο τη δόξα όσο και τον αγώνα τού να είσαι σήμερα κορυφαίος τενίστας. Και, ουσιαστικά, να απαντήσει στο ερώτημα τι χρειάζεται για να γίνει κανείς ένας από αυτούς.

Η πλάτη του Μπεν Σέλτον ύστερα από πτώση στο Ρολάν Γκαρός του 2025. (Julian Finney/Getty Images/Ideal Image)

Αν συγκρίνουμε τις σημερινές συνθήκες με εκείνες των τελευταίων είκοσι χρόνων, τι έχει αλλάξει;

Το τένις δεν ήταν ποτέ τόσο απαιτητικό σωματικά όσο είναι σήμερα. Και κάθε χρόνο γίνεται ακόμη πιο απαιτητικό. Οι πόντοι διαρκούν περισσότερο, οι αγώνες είναι μεγαλύτεροι σε διάρκεια και οι συνθήκες είναι πιο σκληρές. Ακόμη και οι θερμοκρασίες φαίνεται να ανεβαίνουν συνεχώς, οπότε οι αθλητές αγωνίζονται περισσότερο χρόνο, με μεγαλύτερη ένταση και κάτω από δυσκολότερες κλιματικές συνθήκες. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι παλαιότερα το άθλημα δεν ήταν απαιτητικό. Απλώς όλα αυτά τα στοιχεία έχουν πλέον ενταθεί. Το βλέπει κανείς ακόμη και από το πόσο έχουν μεγαλώσει οι ομάδες υποστήριξης των κορυφαίων παικτών. Αν θέλεις σήμερα να ανήκεις στην ελίτ, πιθανότατα χρειάζεσαι δύο προπονητές, φυσικοθεραπευτή, αθλητικό ψυχολόγο, διατροφολόγο, ατζέντη, μάνατζερ, ανθρώπους που χειρίζονται τις δημόσιες σχέσεις σου. Οι παίκτες έχουν εξελιχθεί σε μικρές επιχειρήσεις, η επιτυχία των οποίων εξαρτάται αποκλειστικά από το αν ο αθλητής συνεχίζει να κερδίζει και να φέρνει περισσότερα χρήματα.

Παρίσι, Ολυμπιακοί Αγώνες 2024: Ο Τζόκοβιτς κατακτά το χρυσό και «καταρρέει». (Φωτογραφία: Markus Gilliar – GES Sportfoto/Getty Images/Ideal Image)

Αυτό συνεπάγεται και μεγαλύτερη πίεση σε σχέση με παλαιότερα;

Θα έλεγα ότι αυξάνεται κυρίως το διακύβευμα. Υπάρχουν πλέον πολλοί άνθρωποι που εξαρτώνται από εσένα. Και δεν μιλάμε μόνο για την επαγγελματική ομάδα που σε περιβάλλει. Πολλοί από αυτούς τους αθλητές συντηρούν ολόκληρες τις οικογένειές τους. Ταυτόχρονα, για να φτάσεις σήμερα στην κορυφή απαιτείται τόσο μεγάλη εξειδίκευση από τόσο μικρή ηλικία, ώστε ουσιαστικά δεν υπάρχει «δίχτυ ασφαλείας». Οι περισσότεροι από αυτούς τους αθλητές δεν πήγαν ποτέ σε ένα κανονικό σχολείο. Ίσως φοίτησαν σε κάποια ακαδημία ή έκαναν κατ’ οίκον εκπαίδευση, αλλά αυτή είναι όλη τους η ζωή. Μάλιστα, οι πραγματικά καλές επαγγελματικές ευκαιρίες στο τένις είναι ελάχιστες. Αν δεν βρίσκεσαι μέσα στους περίπου 80 καλύτερους του κόσμου, είναι εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και να καλύψεις τα έξοδά σου, αν υπολογίσει κανείς τα συνεχή ταξίδια, τους προπονητές, τους γυμναστές και όλα όσα απαιτούνται για να αγωνίζεσαι σε αυτό το επίπεδο.

Χρειάζεται αλλαγή στον προγραμματισμό των τουρνουά, ώστε να μη φτάνουν οι αθλητές στην εξουθένωση;

Στην πραγματικότητα, οι παίκτες δεν έχουν καμία αγωνιστική ανάπαυλα, μια κανονική περίοδο ξεκούρασης. Ειδικά οι κορυφαίοι αθλητές· μόλις ολοκληρωθούν οι ATP Finals, που φέτος τελειώνουν στις 20 Νοεμβρίου, αμέσως μετά ξεκινά το Davis Cup, το οποίο τους κρατάει απασχολημένους μέχρι το τέλος του μήνα. Και πριν τελειώσει ο Δεκέμβριος, επιβιβάζονται ήδη στα αεροπλάνα για την Αυστραλία, προκειμένου να αγωνιστούν στο United Cup. Αυτό δεν είναι off-season. Ουσιαστικά μιλάμε για δύο εβδομάδες ξεκούρασης και έπειτα πρέπει να επιστρέψουν αμέσως στις προπονήσεις, πριν αγωνιστούν στα τουρνουά της Αυστραλίας. Είναι πραγματικά τρελό. Με αυτόν τον τρόπο είναι βέβαιο ότι θα εξαντλήσεις τους αθλητές. Και ήδη το βλέπουμε να συμβαίνει. Ο Κάρλος Αλκαράθ, για παράδειγμα, έχει μείνει για μήνες εκτός δράσης και κανείς δεν γνωρίζει σε ποια κατάσταση θα επιστρέψει. Ο τραυματισμός του στον καρπό είναι αποτέλεσμα της συνεχούς καταπόνησης από χρόνια έντονης αγωνιστικής δραστηριότητας. Ο Γιανίκ Σίνερ το έχει πει πολύ εύστοχα: το άθλημα χρειάζεται τον Κάρλος Αλκαράθ. Γι’ αυτό θεωρώ ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να «καούν» οι κορυφαίοι αθλητές. Ένα υγιές άθλημα χρειάζεται τα μεγαλύτερα αστέρια του να παραμένουν ανταγωνιστικά σε υψηλό επίπεδο και μετά τα 30 τους χρόνια. Αυτοί είναι οι παίκτες που θέλει να βλέπει ο κόσμος.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μάθιου Φάτερμαν.

Ίσως, λοιπόν, το «πιο σκληρό παιχνίδι» να γίνει πιο «άσχημο» αν δεν ληφθούν μέτρα;

Αναμφίβολα. Αν δεν γίνουν κάποιες προσαρμογές, θα συνεχίσουμε να χάνουμε σπουδαίους παίκτες λόγω εξουθένωσης. Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Παλαιότερα, όλοι μιλούσαμε για τον Μπγιορν Μποργκ, που αποσύρθηκε το 1981 σε ηλικία μόλις 26 ετών, ενώ ήταν νούμερο δύο στον κόσμο, σαν να επρόκειτο για κάτι το απίστευτο. Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν απλώς ο πρώτος που μας προειδοποίησε. Μετά από αυτόν, είδαμε τη Στέφι Γκραφ να αποσύρεται γύρω στα 30 της, τον Πιτ Σάμπρας να σταματά στα 31 του, την Κιμ Κλάιστερς να αποχωρεί, να επιστρέφει και να τελειώνει την καριέρα της σχετικά νωρίς. Μιλάμε για θρυλικούς αθλητές. Έχω καλύψει δημοσιογραφικά σχεδόν κάθε μεγάλο άθλημα: ποδόσφαιρο, αμερικανικό ποδόσφαιρο, μπάσκετ. Δεν βλέπεις τον ΛεΜπρόν Τζέιμς να εγκαταλείπει στην ηλικία των 26 ετών, ενώ βρίσκεται στην κορυφή. Δεν βλέπεις αθλητές σαν την Άσλεϊ Μπάρτι να αποσύρονται στα 25 τους, όπως συνέβη πριν από λίγα χρόνια. Και όμως, στο τένις αυτό συμβαίνει ξανά και ξανά.

Λίγο πριν από το φετινό Αυστραλιανό Open, ο Κάρλος Αλκαράθ τεστάρει τις αντοχές του. (Φωτογραφία: Clive Brunskill/Getty Images/Ideal Image)

Οι παίκτες βρίσκονται ολομόναχοι μέσα στο γήπεδο, αντιμέτωποι με μια διαρκή ψυχική δοκιμασία. Πώς νιώθουν όταν δεν τους βλέπουμε;

Όταν βρίσκονται μακριά από τα γήπεδα, σε ένα πιο ήρεμο περιβάλλον, χωρίς τη συνεχή πίεση του αγώνα, τότε είναι χαρούμενοι, παιχνιδιάρηδες, νέοι άνθρωποι. Βέβαια, πολλές φορές είναι και εξαντλημένοι. Έχουν τα ίδια συναισθήματα όπως όλοι μας. Η διαφορά είναι ότι κάνουν κάτι εξαιρετικά δύσκολο κάτω από τα αδιάκοπα φώτα της δημοσιότητας. Και θα έλεγα, επίσης, ότι η ζωή τους μοιάζει περισσότερο με αυτήν ενός διάσημου σταρ της μουσικής παρά με εκείνη ενός σταρ του ποδοσφαίρου ή του μπάσκετ. Ταξιδεύουν συνεχώς σε όλο τον κόσμο. Ζουν σε δωμάτια ξενοδοχείων. Έχουν γύρω τους μια μικρή συνοδεία ανθρώπων. Και ουσιαστικά είναι σαν να κάνουν «εμφανίσεις» με ένα όργανο. Δεν έχουν ομάδα με σταθερή έδρα. Δεν έχουν ένα γήπεδο όπου παίζουν τους μισούς αγώνες της χρονιάς μπροστά στο κοινό τους. Αν είναι τυχεροί, περνούν συνολικά έναν μήνα στο σπίτι τους μέσα σε ολόκληρο τον χρόνο, ανάμεσα στην off-season και στα μικρά διαλείμματα της σεζόν. Είναι μια πραγματικά παράξενη ζωή. Πολλοί νιώθουν απλώς μόνοι. Είναι δύσκολο να διατηρήσουν φιλίες. Ειδικά οι νέες γυναίκες περνούν κυρίως τον χρόνο τους περιτριγυρισμένες από μεγαλύτερους άνδρες. Δεν έχουν συχνή επαφή με συνομηλίκους τους. Έτσι, η απόκτηση μιας ή ενός συντρόφου είναι πολύ πιο δύσκολη. Και πάνω σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί ο ίδιος ο τρόπος που είναι σχεδιασμένο το τένις. Το σύστημα σκοραρίσματος δημιουργεί συνεχή πίεση. Φαντάσου, για παράδειγμα, έναν αγώνα μπάσκετ στον οποίο δεν αρκεί να προηγείσαι στο τέλος. Φαντάσου να υπήρχαν πέντε περίοδοι και να έπρεπε να κερδίσεις τις τρεις για να πάρεις τη νίκη. Τότε το τέλος κάθε περιόδου θα είχε τεράστια σημασία. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στο τένις με κάθε σετ. Η πίεση ανεβαίνει διαρκώς, κάθε λίγα λεπτά. Και για να κερδίσεις, πρέπει υποχρεωτικά να πάρεις και τον τελευταίο πόντο. Δεν μπορείς να αφήσεις απλώς τον χρόνο να κυλήσει. Δεν μπορεί να μπει κάποιος αλλαγή στη θέση σου. Όλα αυτά κάνουν το ίδιο το παιχνίδι να μοιάζει σχεδόν σχεδιασμένο για να φτάνει τους ανθρώπους στα όριά τους.

Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια όλων αυτών των συνεντεύξεων που σου έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη;

Ναι, θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα δείπνο που είχα με τον Νόβακ Τζόκοβιτς. Τον ρώτησα πώς είναι το μυαλό του στις πιο κρίσιμες στιγμές ενός αγώνα, όταν όλα μοιάζουν να κρέμονται από μία κλωστή και η ένταση κορυφώνεται. Περίμενα ότι θα μου απαντούσε κάτι όπως: «Τότε ηρεμώ απόλυτα» ή «Ξέρω ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί έχω περάσει τόσες φορές από αυτή τη διαδικασία και έχω κερδίσει τόσο πολλά». Όμως μου είπε ότι μέσα στο μυαλό του επικρατεί ένα πραγματικό συναισθηματικό rollercoaster, ότι περνούν όλα τα πιθανά συναισθήματα. Η αμφιβολία είναι πάντα εκεί. Νιώθει πως η κατάρρευση μπορεί να βρίσκεται ένα βήμα μακριά. Και πως πρέπει να βρει τρόπο να ηρεμήσει το μυαλό του. Και μιλάμε για τον Νόβακ Τζόκοβιτς, έναν άνθρωπο που έχει κατακτήσει 24 τίτλους Grand Slam. Θα περίμενε κανείς ότι σε αυτό το σημείο της καριέρας του θα είχε αποκτήσει μια μορφή ανοσίας απέναντι σε αυτά τα συναισθήματα. Ωστόσο μου είπε ξεκάθαρα πως όχι.

Ανάμεσα στη χαρά και την ανακούφιση, η Κόκο Γκοφ κατακτά το Ρολάν Γκαρός του 2025. (Φωτογραφία: Adam Pretty/Getty Images/Ideal Image)

Πόση σημασία δίνουν σήμερα οι κορυφαίοι αθλητές στην ψυχική υγεία;

Υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση απ’ ό,τι στο παρελθόν. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει και μια μεγάλη αντίφαση. Οι περισσότεροι αθλητές γνωρίζουν πλέον ότι χρειάζονται διαλείμματα. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως είπα και πριν, για τους περισσότερους αυτή είναι η μοναδική ζωή που γνώρισαν ποτέ. Από τα οκτώ τους χρόνια κάνουν μόνο αυτό. Και όταν τα αποτελέσματα δεν έρχονται, δεν βιώνουν απλώς μια αποτυχία, αλλά σκέφτονται: «Αν δεν μπορώ να πετύχω σε αυτό, τότε είμαι ένα τίποτα;». Και επειδή ζουν αυτή την τόσο ασυνήθιστη ζωή, συχνά δεν διαθέτουν το δίκτυο υποστήριξης που έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Δεν υπάρχουν γύρω τους αρκετοί άνθρωποι για να τους θυμίζουν ότι η αξία τους ως ατόμων δεν εξαρτάται από το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Όπως θα έλεγε ο Αντρέ Αγκάσι, ότι αξίζουν αγάπη είτε κερδίσουν είτε χάσουν. Και αυτό είναι κάτι με το οποίο πολλοί από αυτούς εξακολουθούν να παλεύουν.

Υπήρχε κάποιος αθλητής για τον οποίο άλλαξες εντελώς άποψη όταν τον γνώρισες καλύτερα, έξω από το γήπεδο;

Πριν αρχίσω να δουλεύω πάνω στο βιβλίο, δεν γνώριζα πραγματικά τη Μάντισον Κις. Μέσα από τις συζητήσεις μας, όμως, αισθάνομαι ότι κατάλαβα πολύ καλά τη διαδρομή που ακολούθησε. Η Μάντισον ήταν μια γυναίκα που όλοι πίστευαν ότι θα κατακτούσε πολλά Grand Slam και θα γινόταν νούμερο ένα στον κόσμο, ότι θα ήταν η «επόμενη Σερένα» όπως έλεγαν κάποιοι όταν ήταν έφηβη. Τελικά, αυτό δεν συνέβη. Είχε σπουδαίες στιγμές στην καριέρα της, αλλά νομίζω ότι αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ενός αθλητή/αθλήτριας που δυσκολευόταν γιατί ταύτιζε την προσωπική της αξία ως άτομο με το αν κερδίζει ή χάνει στο γήπεδο. Όταν ήταν περίπου 29 ή 30 ετών, ο επί χρόνια σύντροφός της και σήμερα σύζυγός της άρχισε να την προπονεί. Αυτό αποδείχθηκε καθοριστικό. Μέχρι τότε είχε πάντα μια δύσκολη σχέση με τους προπονητές της, γιατί ένιωθε ότι κάθε φορά τούς απογοήτευε, ότι δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες τους. Ο Μπιορν Φραταντζέλο τής μετέδωσε ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα. Της είπε: «Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να δώσεις ό,τι έχεις μέσα στο γήπεδο, αυτό αρκεί. Αρκεί για να αγαπάς εσύ τον εαυτό σου και αρκεί για να σε αγαπώ κι εγώ». Δεν της έδωσε μια συνταγή για να κερδίζει. Της έδωσε κάτι πολύ πιο σημαντικό: για πρώτη φορά στη ζωή της, την άδεια να χάσει. Και ακριβώς αυτό της επέτρεψε να παίξει χωρίς φόβο. Αυτό την οδήγησε στην κατάκτηση του Australian Open και του πρώτου Grand Slam της καριέρας της, περίπου στα 30 της χρόνια. Οι περισσότεροι αναζητούν κάποιον να τους διδάξει πώς να κερδίζουν. Η Μάντισον, όμως, χρειαζόταν κάποιον να της πει ότι είναι εντάξει ακόμη και αν χάσει. Και όταν το έμαθε, ήταν πολύτιμο.

*Το βιβλίο του Μάθιου Φάτερμαν The Cruelest Game κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Penguin.

Σκληρές τενιστικές αλήθειες

Από τον φόβο της αποτυχίας και τους χρόνιους πόνους μέχρι την εμμονή με την τελειότητα: Δηλώσεις μεγάλων ονομάτων του αθλήματος που δείχνουν την πραγματικότητα πίσω από τη λάμψη.

«Μετά το Γουίμπλεντον ήταν η χειρότερη στιγμή που έχω αντιμετωπίσει με τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν είχε σχέση με το τένις. Είχε να κάνει με εμένα. Μετά από εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπα τον λόγο να ζω. Αναρωτιόμουν: “Για ποιον λόγο;”. Ίσως ακούγεται υπερβολικά δραματικό, αλλά οι σκέψεις μέσα στο κεφάλι μου με κατέστρεφαν. Μου προκαλούσαν τεράστιο άγχος και δεν μπορούσα πλέον να το διαχειριστώ. Άρχισα να εμφανίζω κάποια στοιχεία διπολικότητας. Δεν ξέρω αν είναι σωστό να το πω έτσι. Αλλά αυτός που το προκάλεσε ήμουν εγώ».
-Αντρέι Ρούμπλεφ, συνέντευξη στον Ντόναλντ ΜακΡέι για τον Guardian, 12 Ιανουαρίου 2025

Η Αρίνα Σαμπαλένκα περίλυπη μετά την ήττα της από την Έλενα Ριμπάκινα στο Australian Open 2026. (Φωτογραφία: Darrian Traynor/Getty Images/Ideal Image)

«Δεν αισθάνομαι καλά. Εδώ και περίπου είκοσι μήνες πονάω πάρα πολύ. Έχω κάνει σχεδόν τα πάντα για να βελτιωθεί το ισχίο μου, αλλά δεν βοήθησε ιδιαίτερα» […] «Είμαι σε καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι ήμουν πριν από έξι μήνες, όμως εξακολουθώ να πονάω πολύ. Μπορώ ακόμη να αγωνιστώ, αλλά όχι στο επίπεδο που έπαιζα παλαιότερα».
-Άντι Μάρεϊ, συνέντευξη Τύπου πριν από το Australian Open, 2019

«Όλοι έχουμε αμφιβολίες και φόβους. Εγώ τα νιώθω σε κάθε αγώνα. Δεν μου αρέσει αυτή η νοοτροπία που βλέπω συχνά στον αθλητισμό: “Να σκέφτεσαι μόνο θετικά. Να είσαι αισιόδοξος. Δεν υπάρχει χώρος για αποτυχία. Δεν υπάρχει χώρος για αμφιβολίες”. Είναι αδύνατον να λειτουργεί έτσι ο άνθρωπος».
-Νόβακ Τζόκοβιτς, συνέντευξη στον Τζον Βέρτχαϊμ για το 60 Minutes (CBS), 10 Δεκεμβρίου 2023

«Νιώθω ότι τελευταία, όταν κερδίζω, δεν αισθάνομαι χαρά. Νιώθω περισσότερο ανακούφιση. Και όταν χάνω, νιώθω πολύ μεγάλη λύπη. Δεν πιστεύω ότι αυτό είναι φυσιολογικό».
-Ναόμι Οσάκα, συνέντευξη Τύπου μετά τον αποκλεισμό της από το US Open, Σεπτέμβριος 2021

Ο Ναδάλ χάνει πόντο σε παλαιότερο Γουίμπλεντον. (Φωτογραφία: Jan Kruger/Getty Images/Ideal Image)

«Εξακολουθώ να πονάω για πολλές ημέρες. Το μόνο πράγμα που εύχομαι είναι ο πόνος να με ενοχλεί μόνο όταν αγωνίζομαι. Γιατί πραγματικά θέλω να μπορώ να απολαμβάνω τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής μου».
–Ράφαελ Ναδάλ, συνέντευξη στον Σον Γκρέγκορι για το περιοδικό Time, 22 Μαΐου 2014

«Αυτό συμβαίνει όταν παίζεις τόσο πολλούς αγώνες και έχεις τόσο λίγες μέρες για να ξεκουραστείς. Είναι εξαιρετικά απαιτητικό και πρέπει κάθε μέρα να δίνεις το εκατό τοις εκατό. Το να παίζεις ένα τουρνουά όπως το Μόντε Κάρλο και να φτάνεις στη Βαρκελώνη με ελάχιστες ημέρες προσαρμογής είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Τώρα υποκλίνομαι στον Ράφα για όσα έκανε εβδομάδα με την εβδομάδα. Πρέπει να δείχνουμε σεβασμό σε αυτό».
-Κάρλος Αλκαράθ, ATP Tour, Match Reaction, μετά τον τελικό της Βαρκελώνης, 20 Απριλίου 2025

«Κάποια στιγμή υπάρχει ένα όριο. Μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα πρέπει να δώσω την οριστική απάντηση στον εαυτό μου για το αν θέλω να συνεχίσω ή όχι» […] «Το τένις είναι ένα άθλημα που βασίζεται στις περιστροφικές κινήσεις. Αν δεν μπορείς να περιστραφείς, τότε δεν υπάρχει λόγος να παίζεις».
–Στέφανος Τσιτσιπάς, συνέντευξη Τύπου στο Γουίμπλεντον, αφού εγκατέλειψε λόγω τραυματισμού στη μέση, 30 Ιουνίου 2025

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς φανερά εκνευρισμένος στον αγώνα του απέναντι στον Τόμας Μάχατς στο Αυστραλιανό Οpen του 2026. (Φωτογραφία: Darrian Traynor/Getty Images/Ideal Image)

«Το παιδί σταμάτησε να ονειρεύεται. Το παιδί θα παίζει πλέον μόνο για τον εαυτό του».
–Ντανιίλ Μεντβέντεφ, συνέντευξη Τύπου μετά τον τελικό του Australian Open και την ήττα από τον Ναδάλ, 30 Ιανουαρίου 2022

«Ήταν πολύ δύσκολο. Όταν είσαι παίκτρια του top-10, νούμερο έξι στον κόσμο, και χάνεις τρεις φορές στον πρώτο γύρο Grand Slam, αυτό μάλλον είναι ρεκόρ· δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ. Είναι κάτι που σε επηρεάζει» […] «Πάντα προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι δεν πρέπει να σε επηρεάζει, όμως σε επηρεάζει. Είχα πολλά πράγματα στο μυαλό μου. Αναρωτιόμουν: “Γιατί; Τι κάνω λάθος; Τι μπορώ να κάνω καλύτερα;”. Έτσι γύρισα πίσω στα βασικά».
–Μαρία Σάκκαρη, συνέντευξη Τύπου μετά τον αποκλεισμό στον πρώτο γύρο του US Open, 2023