Γράφει ο Γιώργος Αδαμόπουλος
Η πιστοποίηση της παρακάτω τοποθέτησης δεν είναι αναγκαία. Ούτε η επαλήθευσή της. Είναι γεγονός πως λίγο πριν από την έναρξη (αλλά και κατά τη διάρκεια) της Ευρωλίγκας, στον δικό μας «μικρόκοσμο» επικρατεί η ανυπομονησία για «έναν ελληνικό τελικό στη διοργάνωση». Στόχος, χάρη στην ποιότητα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, εφικτός. Συνήθως όμως είναι δείγμα «μεγαλομανίας», ενδεχομένως και άγνοιας, για το «ταβάνι» των ανταγωνιστών τους και δείχνει την απροθυμία μας να κοιτάξουμε και λίγο κάτω από την ανεβασμένη μύτη μας.
Η φετινή διοργάνωση αρχίζει το βράδυ της Πέμπτης (24/9), με τον Παναθηναϊκό να υποδέχεται (21:15) στο ΟΑΚΑ την Παρί και τον Ολυμπιακό να ξεκινά την υπεράσπιση του τίτλου του στην έδρα της Μπασκόνια (21:30). Κατά την περίοδο λίγο μετά την προετοιμασία, με τις ομάδες κατά το κοινώς λεγόμενο να ψάχνονται, το κλισέ «είναι ακόμη νωρίς» είναι αντιπροσωπευτικό. Οι δύο «αιώνιοι» είναι σε ρόλο φαβορί και στην πρώτη γραμμή των προβλέψεων, ωστόσο μην κάνετε το λάθος να το πείτε αυτό στους κόουτς Ομπράντοβιτς και Μπαρτζώκα.
Ο «μαραθώνιος» των 38 αγώνων είναι μία υπενθύμιση – κόντρα στην ελληνική «παράνοια» για τις «ανίκητες» ομάδες της χώρας. Η Ευρωλίγκα ίσως την επόμενη σεζόν είναι μία «νέα» λίγκα, με περισσότερες (μάλλον 24, έως τις… 28-30 του πλάνου για τα επόμενα χρόνια) ομάδες, που πάντως «επιπλέουν» και ισορροπούν πάνω στο «σχοινί» της απαιτούμενης σπατάλης και του «πρέπει».
Το μόνιμο «γιατρικό» των νικών, πριν από την ταυτότητα
Από τη στιγμή που το κοινό φανταζόταν τίτλους και Final Four ακόμη και σε περιόδους που Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός δεν ανήκαν στην πρώτη ταχύτητα της Ευρωλίγκας (πριν από 7-8 χρόνια), δεν είναι παράλογο να έχει προσδοκίες με το σημερινό στάτους των δύο ομάδων. Οι «αιώνιοι» διαθέτουν σπουδαίους προπονητές, αντίστοιχους παίκτες και πανάκριβα ρόστερ, μαζί με εμπειρία και τεχνογνωσία για να αναδεικνύουν και προσωπικότητες. Η φετινή εκκίνηση είναι, πάντως, λίγο πιο ιδιαίτερη. Ο μεν Ολυμπιακός έχει ξεπεράσει την καλοκαιρινή «μεθυσμένη πολιτεία» για το τρόπαιο στο ΟΑΚΑ, αλλά μπαίνει στην «κούρσα» με αλλαγές σε μία νευραλγική θέση. Ο Τόμας Ουόκαπ αποχώρησε με «σίριαλ» για την Ντουμπάι BC, η προσθήκη των Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ μοιάζει με εντυπωσιακή αναβάθμιση στην περιφέρεια, όμως οι δύο νέοι «κουμανταδόροι» θα χρειαστούν εύλογα χρόνο να συνηθίσουν αυτά που ζητά ο κόουτς Μπαρτζώκας.
Στη «γωνιά» του Παναθηναϊκού, που ψάχνει την αντεπίθεσή του μετά την επιστροφή του κόουτς Ομπράντοβιτς, τα «θέλω» του «Ζοτς» έγιναν «διαταγή», αλλά οι τραυματισμοί δεν του έχουν επιτρέψει να δουλέψει όπως θα ήθελε το νέο ρόστερ του. Οι «πράσινοι» γέμισαν με αθλητικότητα με την απόκτηση των Μπόνγκα, Μπάντιο, Γιαμπουσέλε, όμως περιμένουν την επιστροφή των «πληγωμένων» Ναν, Χέιζ-Ντέιβις, Σλούκα. Τα επτά εντός έδρας ματς στις οκτώ πρώτες αγωνιστικές της Ευρωλίγκας δεν είναι απλώς ευκαιρία για νίκες ψυχολογίας, αλλά και μία ευκαιρία για περισσότερες διαθέσιμες προπονήσεις χωρίς τον κόπο των ταξιδιών. Ως τότε, ο Φρανσίσκο, πρώτος σκόρερ του «τριφυλλιού» στα τέσσερα τελευταία φιλικά (μ.ό. 15,5 π.) δείχνει να λαμβάνει τις αποφάσεις στην επίθεση.
Η μεγάλη σεζόν δεν αγχώνει τους «αιώνιους» με «πρέπει» από την πρεμιέρα, ωστόσο κάθε νίκη στο διάστημα αναζήτησης της ταυτότητας που επιθυμούν οι προπονητές τους θα είναι κέρδος και στο βαθμολογικό και στο πνευματικό κομμάτι.
Μην ξεχνιόμαστε. Παίζουν κι άλλοι
Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός είναι στην πρώτη ταχύτητα της Ευρωλίγκας και θέλουν να το επιβεβαιώσουν όχι απλώς με μία θέση στην τετράδα της κανονικής περιόδου, για το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs, αλλά με την παρουσία τους στο Final Four. Στο ίδιο γκρουπ διεκδικητών, ως ένα ανεπίσημο Σούπερ Καπ, ανήκουν και οι Φενέρμπαχτσε και Ρεάλ Μαδρίτης. Κοινώς, οι τέσσερις τελευταίοι πρωταθλητές Ευρώπης (’23 η Ρεάλ, την επόμενη σεζόν ο Παναθηναϊκός, το ’25 η «Φενέρ» και πέρσι ο Ολυμπιακός). Η φιναλίστ Φενέρμπαχτσε χρειάζεται επίσης χρόνο λόγω των αρκετών αλλαγών της, όμως πρόσθεσε στην περιφέρεια τους Λάρκιν και Φόρεστ, από Εφές και Μπασκόνια αντίστοιχα, τους Κλάιμπερν (Μπαρτσελόνα), Κι (Βαλένθια) και Σιλντς (Μιλάνο) στους φόργουορντ και έχει ένα ερωτηματικό στη ρακέτα, με τον πρώην σέντερ της ΑΕΚ, Κρις Σίλβα και τους Μπίνγκαμ και Σανλί.
Η Ρεάλ κατέκτησε το πρώτο Σούπερ Καπ της Ευρωλίγκας κόντρα στον Ολυμπιακό, με τον νέο προπονητή της, Πέδρο Μαρτίνεθ, να έχει «γεμάτο» ρόστερ και να δείχνει απέναντι στους «κόκκινους» πως μπορεί να παίξει σκληρά (στα όρια του «μπασκετικού ξύλου») και να έχει μέγεθος. Η περιφέρεια των Καμπάτσο, Μαλεντόν, Γιουλ και Φελίζ κάνει τα πάντα, σε σκορ και δημιουργία, η προσθήκη των Λουαού-Καμπαρό (Μπασκόνια), Πραντίγια (Βαλένθια) και Γιάντουνεν («Φενέρ») ενίσχυσε τις θέσεις «3» και «4» και η ρακέτα των Ταβάρες, Γκαρούμπα και Οκέκε έγινε πιο ψηλή με τους Ντέιμιεν Τζόουνς και Ολιβιέ Σαρ. Αλλωστε, ο «δεινόσαυρος» Ταβάρες, που απουσίασε από το περσινό Final Four, έχει παίξει για πέντε χρόνια (2009-14) για τον κόουτς Μαρτίνεθ στη Γκραν Κανάρια και ο Ισπανός προπονητής έχει αποδείξει ότι ξέρει να παίζει και με ψηλά σχήματα.
Οι άλλοι φιλόδοξοι και το ρεκόρ του Γιουλ
Αν και είναι ίσως πρόωρος διαχωρισμός σε «ταχύτητες», κάτω από τα θεωρητικά τέσσερα φαβορί βρίσκονται ομάδες χωρίς εμπειρία η τη λεγόμενη «βαριά φανέλα», όμως έχουν πόρους, έμπειρους προπονητές, αλλά και αστερίσκους. Ντουμπάι BC και Χάποελ Τελ Αβίβ θα παίζουν σε ουδέτερες έδρες, αλλά έχουν λύσεις στο ρόστερ, με τον κόουτς Τσάβι Πασκουάλ να παίρνει μαζί του στα Εμιράτα τους Ουόκαπ, Μπλόσομγκεϊμ, Οκόμπο (Μονακό) και Σενγκέλια (Μπαρτσελόνα) και τον Δημήτρη Ιτούδη να υπογράφει στην ισραηλινή ομάδα και τους Σατοράνσκι (Μπάρτσα), Λεντέι (Μιλάνο), στο ήδη πλούσιο ρόστερ των Μίτσιτς, Οτούρου και Ελάιζα Μπράιαντ.
Πριν από δύο σεζόν, με διαφορά μερικών ημερών, ο Ετορε Μεσίνα και ο νέος κόουτς του ΠΑΟΚ (τότε στη Ζαλγκίρις Κάουνας), Αντρέα Τρινκιέρι, μου είπαν το ίδιο πράγμα: «Είναι γεγονός, αλλά και ανησυχητικό, ότι οι κορυφαίοι Ευρωπαίοι παίκτες στην Ευρωλίγκα είναι 35+ ετών», εννοώντας τον Κώστα Σλούκα και τον Σέρχιο Γιουλ. Ο Ισπανός, ο οποίος στις 15 Νοεμβρίου θα γιορτάσει τα 39α γενέθλιά του, θα αγωνιστεί για 20ή σεζόν στην Ευρωλίγκα και θα καταρρίψει το ρεκόρ των 19 που είχε μαζί με τους Γιώργο Πρίντεζη και Παούλιους Γιανκούνας. Μάλιστα, το ρεκόρ του θρύλου της Ρεάλ είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό, καθώς το πετυχαίνει με τη φανέλα μίας μόνο ομάδας, ενώ ο Πρίντεζης έχει αγωνιστεί με Ολυμπιακό και Μάλαγα και ο Λιθουανός με τη Ζαλγκίρις και τη Χίμκι.
Ο Γιουλ δεν βαρέθηκε να πατά το παρκέ της διοργάνωσης, αφού το 2015 είχε απαρνηθεί την πίεση των Χιούστον Ρόκετς να αφήσει την Ευρώπη για το ΝΒΑ, παρά την πρόταση για τριετές συμβόλαιο αντί 24 εκατομμυρίων δολαρίων και την προθυμία των Τεξανών να καλύψουν και τη ρήτρα των 5,6 εκατομμυρίων στη Ρεάλ. Δικαιώθηκε, αφού στη Μαδρίτη κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα Ισπανίας, επτά Κύπελλα, εννέα Σούπερ Καπ και τρία τρόπαια Ευρωλίγκας, που γέμισαν την τροπαιοθήκη των επτά μεταλλίων (τρία χρυσά σε Ευρωμπάσκετ και ένα σε Παγκόσμιο Κύπελλο) με την καταπληκτική Εθνική Ισπανίας.
