Γράφει ο Γιάννης Κουκουλάς

Η απόλυση του Μεντιλίμπαρ από τον Ολυμπιακό δεν ήταν… κεραυνός εν αιθρία. Τα «σύννεφα» είχαν αρχίσει να μαζεύονται από καιρό και ήταν πλέον θέμα να βρεθεί ο αντικαταστάτης του, ώστε να δρομολογηθεί η απομάκρυνσή του.

Και αυτό το… δρομολόγιο δεν ήταν και ό,τι το καλύτερο. Γιατί ήταν δεδομένο πως ο τροπαιούχος Βάσκος προπονητής έδειχνε μεν πως δεν θα μπορούσε να βοηθήσει άλλο την ομάδα του Πειραιά, αλλά θα έπρεπε να βρεθεί άλλος τρόπος, πιο «πολιτισμένος», για να διακοπεί η συνεργασία τους.

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης σ’ αυτό είχε και η διοίκηση της ΠΑΕ, αφού ο μεταγραφικός σχεδιασμός ήταν μια «τρύπα στο νερό». Και ο Μεντιλίμπαρ το «φώναζε» συνεχώς από πέρυσι, όταν επέμενε να χρησιμοποιεί αυτούς, όπως ο ίδιος δήλωνε, που γνώριζε καλύτερα.

Θεωρώ πως η αλλαγή ήταν πλέον επιβεβλημένη, όμως αυτή έπρεπε να γίνει με το τέλος της περυσινής περιόδου και όχι μόλις στις τρεις αγωνιστικές της εφετινής. Οταν μάλιστα ο πρόεδρος της ΠΑΕ, μετά τον αποκλεισμό από το Champions League, και την εμπιστοσύνη του εξέφρασε προς αυτόν, και ενίσχυσε το ρόστερ με πολλούς και ακριβούς παίκτες.

Ομως αποδείχθηκε για πολλοστή φορά πως τα αφεντικά σχεδόν όλων των ομάδων από τη μία δηλώνουν εμπιστοσύνη στον προπονητή και από την άλλη του πριονίζουν τα πόδια του πάγκου. Και αυτή η τακτική εφαρμόστηκε στην αλλαγή προσώπου στην τεχνική ηγεσία των «ερυθρολεύκων».

Και μέσω των ΜΜΕ και με ανακοινώσεις των οργανωμένων οπαδών, οι οποίοι ουσιαστικά είναι οι… ανεπίσημες φωνές των διοικήσεων. Δυστυχώς, μια ομάδα η οποία θεωρείται οργανωμένη σε υψηλά ευρωπαϊκά πρότυπα, λειτούργησε, στην περίπτωση αυτή, σε ερασιτεχνικά επίπεδα.

Η εξύμνηση του έργου του Μεντιλίμπαρ από διοίκηση, παίκτες, οπαδούς, κατόπιν απόλυσης, δεν μπορεί να απαλύνει τις κακές εντυπώσεις που άφησε η τελευταία πράξη του σεναρίου.