Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κέρδισε και έχασε ένα σωρό σημαντικά παιχνίδια. Ο Ερνέστο Βαλβέρδε επίσης. Αναφέρομαι σε δύο εμβληματικούς πρώην προπονητές του Ολυμπιακού, οι οποίοι είχαν το σπάνιο «χάρισμα» να χαίρουν της εκτίμησης και της αποδοχής όχι μόνο των φίλων της ομάδας τους, αλλά και της συντριπτικής πλειονότητας των φίλων άλλων ομάδων. Οι Ολυμπιακοί τούς αγάπησαν για τους τίτλους που κατέκτησαν. Οι φίλοι των άλλων ομάδων για το ήθος τους, τη συμπεριφορά τους, τον σεβασμό στον αντίπαλο – όποιος κι αν ήταν αυτός κι όση αντιπαλότητα και να υπήρχε/υπάρχει/θα υπάρχει.

Ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ μετράει λίγες μέρες στην Ελλάδα και τον Ολυμπιακό. Πέρασε το σοκ στο πρώτο του παιχνίδι, όχι απλά να χάσει από τον ΟΦΗ, αλλά να ακούει τους φίλους της ομάδας στο «Καραϊσκάκης» να φωνάζουν το όνομα του προκατόχου του. Κέρδισε στο πρώτο του ευρωπαϊκό ματς, νίκησε με δυσκολία στη Λιβαδειά και στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκε τη διακοπή για τους αγώνες των εθνικών ομάδων για να δουλέψει με όσους παίκτες είχε στη διάθεσή του, να περάσει πράγματα, να «μελετήσει» και να είναι έτοιμος για το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό. Και η αλήθεια είναι ότι τα πήγε περίφημα: εμφάνισε μια ομάδα διαβασμένη, τακτικά άψογη, που εκμεταλλεύτηκε τις στατικές φάσεις, που χάλασε το build-up του Νίστρουπ, μπλόκαρε τον Ουναΐ, «ξεχαρβάλωσε» τον Καμαρά και δεν πανικοβλήθηκε (ούτε πανικόβαλε τους παίκτες του) όταν ο Ολυμπιακός έμεινε με παίκτη λιγότερο. Δεν κέρδισε απλά το πρώτο του ντέρμπι, κέρδισε χρόνο, σεβασμό, χειροκρότημα και άφησε υποσχέσεις για ακόμα καλύτερα πράγματα στο άμεσο μέλλον, με την ομάδα του στο -2 από την κορυφή.

Και μετά έδωσε μια στην «καρδάρα»

Ψάχνεις να βρεις έναν, έστω έναν λόγο που ο προπονητής του Ολυμπιακού να «έπρεπε» να ποστάρει τη συγκεκριμένη φωτογραφία για να γιορτάσει τη νίκη και δεν βρίσκεις ούτε μισό. Με τον συγχωρεμένο τον Παρασκευά Αντζα να στέκεται προκλητικά πάνω από τον Σωτήρη Κυργιάκο. Από πού να το πιάσεις; Από το γεγονός ότι ο Αντζας δεν είναι πια εν ζωή; Από το εμετικό πανό που φαίνεται από πίσω; Από τον χυδαίο συμβολισμό που έχει η φωτογραφία, η οποία απευθύνεται στα πιο ελεεινά οπαδικά ένστικτα; Από τον σεξισμό που αναδύεται από τη φωτό; Από όπου και να το πιάσεις, λερώνεσαι.

Υπάρχουν δεκάδες φωτογραφίες και ενσταντανέ που θα ταίριαζαν απόλυτα με τη νικητήρια διάθεση. Με τον ίδιο να πανηγυρίζει, με το φλεγόμενο «Καραϊσκάκης», με τον μεγάλο πρωταγωνιστή Ρέτσο, με τον Ελ Κααμπί να μπαίνει με τις πατερίτσες για να συγχαρεί τους συμπαίκτες του. Αλλά ο προπονητής του Ολυμπιακού επέλεξε το πιο χαμηλού επιπέδου «σέρβις» στο κομμάτι εκείνο της κερκίδας, που απολαμβάνει την καφρίλα. Στην προσπάθειά του –ίσως– να ξορκίσει το «φάντασμα» του Μεντιλίμπαρ, ενδεχομένως στην ανάγκη του να γίνει κι αυτός σύνθημα στα χείλη των φίλων της ομάδας (για τους σωστούς και τους λάθος λόγους), ελπίζω όχι «δασκαλεμένος» και παρασυρμένος από ανθρώπους που επενδύουν στην τοξικότητα, υπέπεσε σε ένα σοβαρό ατόπημα. Κι αν η δικαιολογία ή το ελαφρυντικό του είναι ότι δεν γνωρίζει τη γλώσσα ή του άρεσε απλά η φωτογραφία, καλό θα ήταν να ρωτήσει πριν ποστάρει. Εκτός αν ρώτησε και του είπαν «τέλεια είναι, ανέβασέ την».

Με το συμπάθιο, αλλά…

…οι προπονητές που συνεχίζω να εκτιμώ, όπου κι αν έχουν εργαστεί, παραμένουν οι άνθρωποι που σεβάστηκαν τη χώρα, τους ανθρώπους της και την αγάπη τους για την ομάδα της καρδιάς τους, χωρίς ακρότητες. Ο Βαλβέρδε και ο Μεντιλίμπαρ, ο Ιβκοβιτς και ο Ομπράντοβιτς, ο Γιοβάνοβιτς, ο Κυράστας και όλοι εκείνοι για τους οποίους οι περισσότεροι μόνο καλά λόγια έχουν να πουν και ωραίες ιστορίες να θυμηθούν. Δεν ξέρω πόσο γρήγορα θα γίνει και αν θα γίνει σύνθημα στο «Καραϊσκάκης» ο Ιμανόλ Αλγουαθίλ (καλή τύχη, γιατί κάνει δύσκολα ρίμα το όνομά του…), αλλά ο συμβολισμός και η δύναμη που είχε και έχει το «Μεντιλίμπαρ, οε οε οε», είναι κάτι που δεν θα ξεπεραστεί.