Το σχέδιο του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για την άμεση πρόσβαση των ΗΠΑ σε μεγάλο μέρος των πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας κινδυνεύει να εκτροχιάσει τη μακροπρόθεσμη ανάκαμψη της εγχώριας βιομηχανίας. Σύμφωνα με την πρόταση, η Ουάσιγκτον θα αποκτήσει το 35% της ιδιωτικής εταιρείας North American Blue Energy Partners (NABEP), συμφερόντων του επιχειρηματία Αλεχάντρο Μπετανκούρ. Η εταιρεία θα λάβει μίσθωση 100 ετών για 17 πετρελαιοπηγές, με εκτιμώμενα αποθέματα 65 δισεκατομμυρίων βαρελιών. Ως αντάλλαγμα, οι ΗΠΑ θα λαμβάνουν εγγυημένα το 20% της παραγωγής στο κόστος, διατηρώντας το προνομιακό δικαίωμα αγοράς για το υπόλοιπο.

Η συμφωνία αυτή θα καταστήσει τη NABEP τη δεύτερη μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία πετρελαίου παγκοσμίως βάσει αποθεμάτων. Ενώ η αμερικανική κυβέρνηση παρουσιάζει το σχέδιο ως πυλώνα σταθεροποίησης και ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής, η πρόταση δέχεται έντονη κριτική από την αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα και τους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ, οι οποίοι την παρομοιάζουν με σύγχρονη αποικιοκρατία. Η εφαρμογή του σχεδίου ενέχει σοβαρούς εμπορικούς και νομικούς κινδύνους. Δημιουργώντας μια αγορά δύο ταχυτήτων, η Ουάσιγκτον παρέχει προνομιακούς όρους στη NABEP, τοποθετώντας σε μειονεκτική θέση ανταγωνίστριες εταιρείες όπως η Chevron. Αυτή η αβεβαιότητα ενδέχεται να αποθαρρύνει τις πολυεθνικές επενδύσεις που απαιτούνται για την αναδιάρθωση του τομέα. Οι ΗΠΑ δεν έχουν ασκήσει ποτέ άμεσο έλεγχο στους πετρελαϊκούς πόρους άλλης χώρας. Ακόμη και μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, η Βαγδάτη παρέμεινε υπεύθυνη για τις αποφάσεις σχετικά με τους πόρους. Προς το παρόν, μια τέτοια ρύθμιση φαίνεται δύσκολο να εφαρμοστεί. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν διαθέτει τους απαραίτητους νομικούς μηχανισμούς για την τακτική αγορά και διάθεση αργού πετρελαίου κάτω από τις τιμές της αγοράς. Ωστόσο, μια αποφασισμένη κυβέρνηση θα μπορούσε να ξαναγράψει τους κανόνες, να δημιουργήσει νέες δομές αγορών ή μηχανισμούς συναλλαγών με την υποστήριξη της κυβέρνησης για να διευκολύνει τη ρύθμιση.

Οι επενδυτές μπορεί να αμφισβητήσουν εάν τα μελλοντικά έργα θα ανταγωνίζονται με βάση την οικονομική αξία ή τις πολιτικές διασυνδέσεις, και εάν οι κανόνες του παιχνιδιού ενδέχεται να αλλάξουν μαζί με την ηγεσία στην Ουάσιγκτον και στο Καράκας. Αυτό ακριβώς είναι το είδος της στρέβλωσης της αγοράς, το οποίο οι πετρελαϊκές εταιρείες που εξετάζουν επενδύσεις πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων τείνουν να αποφεύγουν. Η Chevron και αρκετές άλλες διεθνείς ενεργειακές εταιρείες αναμένεται αυτή την εβδομάδα να υπογράψουν συμφωνίες για την ανάπτυξη νέων έργων στη Βενεζουέλα. Αυτές οι επενδύσεις βασίζονται στο ισχύον πλαίσιο υδρογονανθράκων της χώρας, το οποίο αναθεωρήθηκε για να προσελκύσει ξένα κεφάλαια μετά την αποπομπή του Μαδούρο. Ωστόσο, αυτή η νέα πηγή αβεβαιότητας θα μπορούσε να μειώσει σημαντικά την επενδυτική όρεξη ακριβώς τη στιγμή που η Βενεζουέλα προσπαθεί να αποκατασταθεί ως σημαντικός παραγωγός πετρελαίου. Η ανάκαμψη της πετρελαϊκής παραγωγής της Βενεζουέλας –η οποία κατέρρευσε από τα 3,5 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως τη δεκαετία του 1990 στο 1 εκατομμύριο σήμερα– απαιτεί δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια για τον εκσυγχρονισμό των κατεστραμμένων υποδομών.

Η εισαγωγή νέων πολιτικών ρίσκων σε μια χώρα που έχει εθνικοποιήσει ξένα πετρελαϊκά περιουσιακά στοιχεία δύο φορές τις τελευταίες δεκαετίες, απειλεί να καταστήσει τη χρηματοδότηση δυσκολότερη, επιβραδύνοντας τελικά την ανάκαμψη που το ίδιο το σχέδιο φιλοδοξεί να επιταχύνει. Ενα σχέδιο που έχει σχεδιαστεί για να επιταχύνει την ανάκαμψη σε ένα από τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα στον κόσμο θα μπορούσε επομένως να την επιβραδύνει.