Χθες το βράδυ, Δευτέρα 3 Αυγούστου 2026, τα μέλη του Κλάδου Δεσμοφυλάκων της Παγκύπριας Συντεχνίας ΙΣΟΤΗΤΑ συνήλθαν σε Έκτακτη Γενική Συνέλευση στα γραφεία της Συντεχνίας στην Αγλαντζιά, με μοναδικό θέμα την απόλυση του Γεωργίου Μαλτέζου, Δεσμοφύλακα Αορίστου Χρόνου αρ. 526, από το Τμήμα Φυλακών στις 31 Ιουλίου 2026.

Η Συνέλευση αποφάσισε τρία πράγματα, εξουσιοδότησε το Κλαδικό Συμβούλιο να λάβει κάθε μέτρο αντίδρασης το οποίο θα κρίνει αναγκαίο, χωρίς να αποκλείσει κανένα. Προχώρησε σε εκλογές, από τις οποίες ο Γεώργιος Μαλτέζος — Αντιπρόεδρος και Εκπρόσωπος Τύπου μέχρι χθες — εξελέγη Πρόεδρος του Κλαδικού Συμβουλίου Δεσμοφυλάκων, ενώ ο μέχρι χθες Πρόεδρος, Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου, εξελέγη Αντιπρόεδρος. Και αποφάσισε να υπογραφεί από όλα τα μέλη του Κλάδου υπεύθυνη δήλωση, με την οποία θα δηλώνεται ότι η απόλυση είναι έκδηλα παράνομη και κατάφωρα άδικη, και να κατατεθεί ενώπιον της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας που θα συζητήσει το θέμα.

Η ανακοίνωση της συντεχνίας

Η θέση μας διατυπώνεται χωρίς περιστροφές: η απόλυση του Γεωργίου Μαλτέζου είναι έκδηλα παράνομη, ανήθικη και κατάφωρα άδικη. Ανήθικη, διότι ο λόγος της είναι γραμμένος μέσα στην ίδια την απόφαση και δεν τον διατυπώνουμε εμείς: η συμπεριφορά του «δύναται να λειτουργήσει ως πρότυπο ή να καλλιεργήσει αντίστοιχες αντιλήψεις και πρακτικές μεταξύ άλλων μελών του προσωπικού». Απολύθηκε, δηλαδή, επειδή υπήρχε κίνδυνος να τον μιμηθούν — και απολύθηκε τρεις μόλις ημέρες αφότου η Δημοκρατία διαβεβαίωνε το Στρασβούργο ότι η πειθαρχική διαδικασία εκκρεμεί και παρέχει πλήρεις εγγυήσεις. Κατάφωρα άδικη, διότι σε ολόκληρο τον φάκελο — σημειώματα, έρευνα, απόφαση — δεν υπάρχει ούτε μία λέξη για κρατούμενο, για ναρκωτικά, για αμέλεια σε βάρδια, για την ασφάλεια του Ιδρύματος· τα δε δελτία εργασίας που τηρεί η Συντεχνία καταγράφουν, μόνο για τον Απρίλιο, είκοσι πέντε ώρες έκτακτων κλήσεων, για τις οποίες δεν διεκδίκησε ούτε μία ώρα υπερωριακής αμοιβής. Παράνομη — και το εξηγούμε με τα κείμενα στο χέρι.

Αρχίζουμε από τον ίδιο τον νόμο που επικαλείται η απόφαση, τον περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμο του 1967 — τη μοναδική διάταξη στην οποία στηρίχθηκε. Ο νόμος αυτός ορίζει, στο άρθρο 6(2), ότι ορισμένοι λόγοι «ουδέποτε συνιστώσι βασίμους λόγους» τερματισμού της απασχόλησης. Και τους κατονομάζει: «η ιδιότης μέλους Συντεχνίας ή η συμμετοχή εις συντεχνιακάς δραστηριότητας»· «η επιζήτησις αξιώματος ως αντιπροσώπου εργατών ή παρούσα ή παρελθούσα ενέργεια υπό την ιδιότητα ταύτην»· «η καλή τη πίστει υποβολή παραπόνου ή η συμμετοχή εις διαδικασίαν εναντίον εργοδότου … ή η προσφυγή σε αρμόδια διοικητική αρχή». Και τα τρία περιγράφουν, λέξη προς λέξη, την περίπτωση του Γεωργίου Μαλτέζου: εκλεγμένος αξιωματούχος, που ενήργησε υπό την αντιπροσωπευτική του ιδιότητα και για λογαριασμό του οποίου έχουν προσφύγει η Συντεχνία και ο ίδιος σε κάθε αρμόδια αρχή. Ο νόμος του 1967 δεν είναι το καταφύγιο αυτής της απόλυσης. Είναι η καταδίκη της.

Πάνω από τον νόμο του 1967 στέκει ο Αναθεωρημένος Ευρωπαϊκός Κοινωνικός Χάρτης, κυρωμένος με τους Νόμους 27(ΙΙΙ)/2000 και 17(ΙΙΙ)/2011 και εξοπλισμένος με την αυξημένη ισχύ που το Άρθρο 169.3 του Συντάγματος απονέμει στις κυρωμένες διεθνείς συμβάσεις έναντι οποιουδήποτε ημεδαπού νόμου. Το Άρθρο 28 του Χάρτη δεσμεύει τα Μέρη να εξασφαλίζουν ότι οι εκπρόσωποι των εργαζομένων «απολαμβάνουν αποτελεσματική προστασία ενάντια σε κάθε επιζήμια πράξη, περιλαμβανομένης της απόλυσης τους από την εργασία, λόγω της θέσης τους ή των δραστηριοτήτων τους ως εκπροσώπων των εργαζομένων» και ότι «έχουν τις κατάλληλες διευκολύνσεις προκειμένου να εκπληρώνουν έγκαιρα και αποτελεσματικά τα καθήκοντά τους». Δύο σκέλη, μία διάταξη: προστασία από την απόλυση και διευκολύνσεις για την άσκηση του λειτουργήματος. Εδώ παραβιάστηκαν και τα δύο — και το ένα εξαιτίας του άλλου, αφού η απόφαση δεν στηρίχθηκε σε τίποτε άλλο παρά στις ώρες που ο Αξιωματούχος μας διεκδικούσε για να ασκήσει τα συνδικαλιστικά του καθήκοντα. Την ίδια προστασία επιβάλλει το άρθρο 5(1)(α) του Ν. 30(ΙΙΙ)/1995, με τον οποίο κυρώθηκε η Σύμβαση 135 της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας — και η παράβασή του συνιστά, κατά το άρθρο 6 του ίδιου νόμου, ποινικό αδίκημα. Το άρθρο 8 του Ν. 78(Ι)/2005 ορίζει ότι οι εκπρόσωποι «δεν υφίστανται δυσμενείς επιπτώσεις από τον εργοδότη εξαιτίας των δραστηριοτήτων τους», με κυρώσεις κατά το άρθρο 12. Το άρθρο 50(1)(β) των περί Συντεχνιών Νόμων απαγορεύει «να προκαλήται η απόλυσις ή άλλως πως δυσμενής διάκρισις εργάτου» λόγω συμμετοχής σε δραστηριότητες συντεχνίας, και το άρθρο 50(3) καθιστά την παράβαση ποινικό αδίκημα. Ο Ν. 42(Ι)/2025 κηρύσσει, στο άρθρο 7(1), «απολύτως άκυρη» την απόλυση — καθώς και κάθε βλαπτική μεταβολή — εργαζομένου που προέβη σε καταγγελία, εκτός εάν ο εργοδότης αποδείξει λόγο άσχετο προς αυτήν, και αντιστρέφει υποχρεωτικά το βάρος απόδειξης. Το άρθρο 6 της Σύμβασης 151 της ΔΟΕ, κυρωμένης με τον Νόμο του 1980, ορίζει ότι στους αντιπροσώπους των αναγνωρισμένων οργανώσεων «δέον όπως παρέχωνται και διευκολύνσεις … τόσον κατά την διάρκειαν της εργασίας όσον και εκτός ωραρίου εργασίας». Και από πάνω, το Άρθρο 21 του Συντάγματος και το άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, υπό το φως των οποίων το Δικαστήριο του Στρασβούργου έκρινε, στην υπόθεση Straume κατά Λετονίας, ότι η δίωξη και η απομάκρυνση εκλεγμένης συνδικαλίστριας για όσα έπραξε υπό την ιδιότητά της παραβιάζουν τη Σύμβαση. Καμία από τις διατάξεις αυτές δεν μνημονεύεται στην απόφαση της 31ης Ιουλίου.

Και ένα ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί πριν από κάθε άλλο: ποια διάταξη νόμου απονέμει στον Υπουργό εξουσία να απολύει Δεσμοφύλακα; Το άρθρο 5 του νόμου του 1967, το μόνο που επικαλείται η απόφαση, τιτλοφορείται «Απόλυσις μη παρέχουσα δικαίωμα εις αποζημίωσιν»: ρυθμίζει πότε ο απολυθείς δεν δικαιούται αποζημίωση — δεν απονέμει σε κανέναν, πολλώ δε μάλλον σε Υπουργό, εξουσία να απολύει, και η στάθμιση που απαιτεί ανήκει στο Δικαστήριο. Οι περί Φυλακών Κανονισμοί (Κ.Δ.Π. 19/2000) ορίζουν ότι «ο πειθαρχικός έλεγχος των μελών του προσωπικού Φυλακών ασκείται από το Διευθυντή»· η μόνη διάταξή τους που επιτρέπει άμεση απόλυση ανήκει και αυτή στον Διευθυντή, μόνο για παράλειψη συμμόρφωσης σε νόμιμη διαταγή και μόνο «αφού προηγουμένως του δοθεί η ευκαιρία να ακουστεί» — ακρόαση που ουδέποτε δόθηκε· ο δε κατάλογος ποινών του Διευθυντή δεν περιλαμβάνει καν την απόλυση. Και ο Ν. 70(Ι)/2016 — ο νόμος που διέπει τους εργοδοτούμενους αορίστου χρόνου στη δημόσια υπηρεσία και τον οποίο επικαλέστηκε η ίδια η πλευρά της Δημοκρατίας για το καθεστώς του Αξιωματούχου μας — όχι μόνο δεν απονέμει πουθενά σε Υπουργό εξουσία απόλυσης, αλλά παρέχει στους εργοδοτούμενους αυτούς ενισχυμένη προστασία: το άρθρο 12 απαγορεύει ρητά ακόμη και τον τερματισμό της απασχόλησής τους λόγω πλεονασμού. Ελέγξαμε τα κείμενα, ένα προς ένα. Διάταξη που να δίνει στον Υπουργό την εξουσία που άσκησε στις 31 Ιουλίου δεν εντοπίσαμε. Εάν το Υπουργείο γνωρίζει τέτοια διάταξη, την καλούμε να την κατονομάσει δημόσια — με αριθμό νόμου και άρθρου. Μέχρι τότε, η απόφαση φέρει το βαρύτερο ελάττωμα που μπορεί να φέρει διοικητική πράξη: εκδόθηκε από όργανο στο οποίο κανένας νόμος δεν έδωσε τη σχετική εξουσία.

Και επειδή καμία απόλυση δεν κρίνεται έξω από την ιστορία της, υπενθυμίζουμε τη σειρά των γεγονότων — γεγονότων, όχι χαρακτηρισμών. Τον Δεκέμβριο του 2025 το Κλαδικό Συμβούλιο Δεσμοφυλάκων, με τον Γεώργιο Μαλτέζο Εκπρόσωπο Τύπου, ανέδειξε δημόσια τον υπερπληθυσμό, την κυκλοφορία ναρκωτικών και την υποστελέχωση στις Κεντρικές Φυλάκες — ζητήματα των οποίων η ουσία έχει επιβεβαιωθεί από δημοσιευμένη απόφαση Κακουργιοδικείου (υπόθεση 19600/2022) και από την έκθεση της Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (CPT/Inf (2025) 39). Στις 22 Δεκεμβρίου 2025 ο Κλάδος κατήγγειλε δημόσια, με ανακοίνωση που αναδημοσιεύθηκε αυθημερόν στον Τύπο, «προνομιακά πόστα και ξεκούραστες βάρδιες» για όσους εγγράφονται στην ανταγωνιστική οργάνωση — και κατονόμασε. Σαράντα τρεις ημέρες αργότερα, με τη Διαταγή αρ. 3/26 της 3ης Φεβρουαρίου 2026, ο Αξιωματούχος μας αποσπάσθηκε από τη βάρδια όπου υπηρετούσε επί χρόνια και τοποθετήθηκε στις Τεχνικές Υπηρεσίες — υπό τον ίδιο λειτουργό τον οποίο η ανακοίνωση εκείνη είχε κατονομάσει. Στο νέο πόστο ο Αξιωματούχος μας στάθηκε, με μία λέξη, κύριος. Εκπλήρωσε τα καθήκοντά του στο ακέραιο, χωρίς να αφήσει τίποτε σε εκκρεμότητα πίσω του, εργαζόμενος ουσιαστικά μόνος — γι' αυτό και οι δηλωμένες απουσίες του δεν μετακύλισαν βάρος σε κανέναν συνάδελφο και δεν άφησαν καμία θέση ακάλυπτη, γι' αυτό και σε ολόκληρο τον φάκελο δεν κατονομάζεται ούτε ένα περιστατικό, ούτε μία ημερομηνία, ούτε μία υπηρεσιακή ζημία. Ανταποκρίθηκε σε όλες ανεξαιρέτως τις κλήσεις, προσερχόταν εκτός ωραρίου για βλάβες χωρίς να διεκδικεί υπερωρίες, και οι εισηγήσεις του εξοικονόμησαν στην υπηρεσία σοβαρά ποσά — για την κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης και μόνο, ας ερωτηθεί η ίδια η Διεύθυνση. Και όταν το ζήτημα οξύνθηκε, έκανε ό,τι κάνει ο άνθρωπος που επιδιώκει λύση και όχι σύγκρουση: ζήτησε ο ίδιος, επανειλημμένα και εγγράφως — με τις επιστολές των νομικών του συμβούλων της 4ης Μαρτίου και της 15ης Απριλίου 2026 και με δικό του γραπτό αίτημα της 22ας Απριλίου 2026 — την άμεση επιστροφή του στο σύστημα βαρδιών, όπου είχε υπηρετήσει επί οκτώ συνεχή έτη. Το υπέβαλε, όπως ο ίδιος έγραψε, «σε πνεύμα καλής πίστης, συναινετικής αναζήτησης λύσης και απόλυτου σεβασμού» προς τον θεσμικό ρόλο της Διεύθυνσης, ως πρόταση που «θεραπεύει αυτομάτως τη ρίζα της υφιστάμενης διαφοράς». Το αίτημα ουδέποτε ικανοποιήθηκε. Από το ίδιο εκείνο πόστο, ωστόσο, βγήκε και το υλικό της δίωξης: τα υπηρεσιακά σημειώματα απουσίας που στοιβάχθηκαν στον φάκελό του φέρουν, στη συντριπτική τους πλειονότητα, μία και την αυτή υπογραφή — του λειτουργού υπό τον οποίο τοποθετήθηκε και ο οποίος κατέθεσε και ως μάρτυρας στην έρευνα εναντίον του. Η γραπτή ένσταση της Συντεχνίας για σύγκρουση συμφερόντων, τον Απρίλιο, δεν ανέστειλε τίποτε. Δεν αποδίδουμε πρόθεση σε κανένα πρόσωπο και δεν προδικάζουμε τίποτε — αυτά θα τα κρίνουν οι αρχές στις οποίες έχουμε προσφύγει. Καταγράφουμε τη σειρά: μίλησε, μετακινήθηκε, απολύθηκε. Σε επτά μήνες.

Ζητούμε δικαιώματα, όχι ασυλία. Η ίδια η απόφαση καταγράφει ότι στον εκλεγμένο Αντιπρόεδρο ενός Κλαδικού Συμβουλίου εγκρίθηκε «μόνο δίωρη άδεια απουσίας». Την ίδια ακριβώς διευκόλυνση, με σχεδόν πανομοιότυπη διατύπωση, το Καταστατικό της Μικτής Επιτροπής Προσωπικού που ενέκρινε το Υπουργικό Συμβούλιο στις 28 Ιουλίου 1993 την παραχωρεί ονομαστικά σε μία και μόνη οργάνωση, εντός και εκτός ωραρίου — και το κείμενο αυτό το κατέθεσε η ίδια η Δημοκρατία σε δικαστήριο. Από δε το κονδύλι του κρατικού προϋπολογισμού με τίτλο «Συνεισφορά στις Οργανώσεις των Κρατικών Υπαλλήλων» — στον πληθυντικό — καταβλήθηκαν από το 2017 έως το 2025 €8.410.000 σε μία οργάνωση· στην ΙΣΟΤΗΤΑ ούτε ένα ευρώ. Ζητούμενο δεν είναι η χορηγία· ζητούμενο είναι οι ίσοι όροι.

Οφείλουμε μια αναφορά και στη στάση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου, και θα τη διατυπώσουμε με τη μεγαλύτερη δυνατή συγκράτηση, παραθέτοντας μόνο δημόσια καταγεγραμμένα λόγια. Στις 21 Ιουλίου 2026 το Υπουργείο ανακοίνωσε επισήμως ότι η συνάντηση με τη Συντεχνία «δεν κατέστη δυνατή» διότι ο Πρόεδρος και ο Γραμματέας «απουσίαζαν» — μολονότι πέντε Αξιωματούχοι του Κλαδικού Συμβουλίου, μεταξύ των οποίων και η Γραμματέας του, τελούσαν εν υπηρεσία εντός των Φυλακών την ώρα της επίσκεψης. Την επομένη, 22 Ιουλίου, ενώπιον των τηλεοπτικών καμερών, ειπώθηκε για τις επιστολές μας «δεν τις λαμβάνω υπόψιν και δεν πρόκειται να τις λάβω υπόψη» και, για εμάς, «δεν πρόκειται να τους δω». Δύο επίσημες εκδοχές, με απόσταση εικοσιτεσσάρων ωρών, που αναιρούν η μία την άλλη. Δεν προσθέτουμε επίθετα· η πλήρης απομαγνητοφώνηση έχει ήδη ενταχθεί στους φακέλους των διεθνών οργάνων. Σημειώνουμε μόνο τούτο: οι επιστολές που «δεν λαμβάνονται υπόψη» στη Λευκωσία έχουν σταλεί στο Στρασβούργο, στη Γενεύη και ενώπιον έξι αρχών της Δημοκρατίας. Και έχουμε μνήμη: με προηγούμενες ηγεσίες του ίδιου Υπουργείου, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων — δικών τους και δικών μας — η συνεργασία υπήρξε ουσιαστική και εποικοδομητική.

Μια παρατήρηση, τέλος, για την ουσία της χθεσινής βραδιάς. Η απόλυση υπογράφηκε από έναν. Η απάντηση δόθηκε με ψηφοδέλτιο. Τα αξιώματα στη Συντεχνία μας τα δίνει και τα αφαιρεί η ψήφος των μελών — όχι μια υπουργική επιστολή. Ο άνθρωπος που επιχειρήθηκε να απομακρυνθεί από τα κοινά εξελέγη χθες Πρόεδρος του Κλάδου του. Και τα μέλη δεν θα το πουν ανώνυμα: κάθε Δεσμοφύλακας-μέλος του Κλάδου θα βάλει το όνομα και την υπογραφή του κάτω από υπεύθυνη δήλωση που θα κατατεθεί στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Χρειάζεται θάρρος αυτό, σε μια υπηρεσία όπου — όπως έχουμε καταγγείλει εγγράφως, επωνύμως και δημοσίως — η στάση απέναντι στη Συντεχνία φαίνεται να κοστίζει πόστα και βάρδιες. Το θάρρος αυτό το είδαμε χθες, και το αναγνωρίζουμε δημόσια. Από την ημέρα της απόλυσης ο Γεώργιος Μαλτέζος συνεχίζει και ως υπάλληλος της Συντεχνίας, με απόφαση που το Διοικητικό Συμβούλιο είχε λάβει από τον Μάιο. Είμαστε δίπλα του και στην οικογένειά του, με κάθε τρόπο και για όσο χρειαστεί.

Τα υπόλοιπα βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη. Έξι καταγγελίες κατατέθηκαν σε έξι αρχές: στον Αρχιεπιθεωρητή δυνάμει του Ν. 42(Ι)/2025, στον Γενικό Εισαγγελέα, στον Έφορο Συντεχνιών, στην Επίτροπο Διοικήσεως και Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην Ανεξάρτητη Αρχή κατά της Διαφθοράς και στην Επιτροπή Συνδικαλιστικής Ελευθερίας της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Η απόλυση εντάχθηκε στη Συλλογική Καταγγελία αρ. 264/2026 ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Κοινωνικών Δικαιωμάτων του Συμβουλίου της Ευρώπης, με ανανεωμένο αίτημα άμεσων μέτρων για αναστολή της απόφασης και επαναφορά. Στις 18 Αυγούστου βρισκόμαστε ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Και προσβάλλουμε την απόλυση με κάθε ένδικο μέσο που δίνει ο νόμος, με πλήρη επιφύλαξη παντός δικαιώματος. Στην πρόσκληση του Υπουργείου για συζήτηση του θέματος στη Βουλή απαντήσαμε ήδη και απαντούμε ξανά: δεχόμαστε, και θα έρθουμε με τα έγγραφα. Ζητούμε ένα μόνο πράγμα από την άλλη πλευρά — να φέρει το πόρισμα.

Έγραψαν ότι απολύουν τον Αξιωματούχο μας επειδή «δύναται να λειτουργήσει ως πρότυπο». Χθες τα μέλη τον εξέλεξαν Πρόεδρο. Η ΠΑΓΚΥΠΡΙΑ ΣΥΝΤΕΧΝΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ δεν κάμπτεται από πειθαρχικές διώξεις ούτε από απολύσεις. Η συνέχεια είμαστε όλοι μας.