«Όμηρος» των έμμεσων φόρων ή διαφορετικά των φόρων στην κατανάλωση παραμένει ο κρατικός προϋπολογισμός, γεγονός που περιορίζει εκ των πραγμάτων τα περιθώρια για μεγάλες φορολογικές ελαφρύνσεις. Ο ΦΠΑ και οι υπόλοιποι φόροι επί αγαθών και υπηρεσιών αποτελούν τη μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων και η μείωσή τους δεν μπορεί να γίνει χωρίς να ανοίξει δημοσιονομικό κενό. Με τη σημερινή δομή του φορολογικού συστήματος και την κυβερνητική επιλογή για διατήρηση υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, κάθε σημαντική παρέμβαση στους φόρους κατανάλωσης θα απαιτούσε να βρεθούν ισοδύναμα έσοδα από αλλού, να περιοριστούν δαπάνες ή να γίνει αποδεκτό χαμηλότερο δημοσιονομικό αποτέλεσμα. Το πρόβλημα είναι ότι ο φόρος που θα ήταν πολιτικά και κοινωνικά επιθυμητό να μειωθεί είναι ταυτόχρονα εκείνος από τον οποίο ο προϋπολογισμός δυσκολεύεται περισσότερο να αποδεσμευθεί.
