Η πρώτη εντύπωση είναι η αστάθεια ως κινητήριος δύναμη· σώματα που γλιστρούν, πέφτουν, ανασηκώνονται, ξαναδοκιμάζουν. Οι φετινές παραστάσεις στο 32ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας δεν προσπαθούν να κρύψουν την αβεβαιότητα της πραγματικότητας που ζούμε· την κάνουν σκηνικό. Δημιουργούν χώρους όπου τα σώματα των χορευτών φαίνεται να αιωρούνται λίγο παραπάνω απ’ όσο επιτρέπουν οι νόμοι της φυσικής, ενώ ο θεατής αναρωτιέται αν αυτό που βλέπει είναι τεχνική ή τρικ.
