Το λευκό ασύρματο, σταθερό ακόμα τότε, τηλέφωνο. Η θήκη για τα κουζινομάχαιρα. Το μεγάλο, απομονωμένο σπίτι της αμερικανικής suburbia με τις φαρδιές τζαμόπορτες, τη φωτιζόμενη πισίνα και τα αναρίθμητα πορτοπαράθυρα – αδύνατον να τα ασφαλίσεις όλα όταν προκύψει ανάγκη! Το τηγάνι μιας χρήσης με τα προκάτ ποπκόρν, που θέλει μόνο λίγο ζέσταμα στο γκάζι για να αρχίσει να φουσκώνει. Και βέβαια η λευκή μάσκα φαντάσματος, ο μαύρος μανδύας, η τρομακτική, μπάσα και ελαφρώς ένρινη φωνή και η ερώτηση με την οποία ξεκινά το «παιχνίδι»: Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία τρόμου;...
Ένα μικρό αγόρι, ο Μάτι Κλέμενς, παρακολουθεί καθηλωμένο τη μεγάλη οθόνη μπροστά του, με τα φώτα του προβολέα να βάφουν το πρόσωπό του με ψυχρά χρώματα. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, μια μαύρη φιγούρα τον πλησιάζει απειλητικά. Είναι ο αιθουσάρχης που, με ένα νεύμα, οδηγεί το αγόρι προς την έξοδο....
