Πέραν των βαθύτερων ιστορικών και, ενδεχομένως, ψυχολογικών επιδράσεων στη σχέση Μακαρίου – βασιλικής οικογένειας και ιδιαίτερα με τη Φρειδερίκη, τα δύο μέρη έβλεπαν κοινά πολιτικά συμφέροντα να εξυπηρετούνται από αυτή τη συμμαχία των θρόνων, του βασιλικού με τον αρχιεπισκοπικό. Το 1950 ο Μακάριος, ως νεοφανής ηγέτης των Ελληνοκυπρίων, επεδίωκε την «έγκριση» του Στέμματος για να εδραιώσει την εξουσία του στο νησί, την αναγνώρισή του στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα, αλλά και για να ανοίξει πόρτες στο εξωτερικό. Από την άλλη, η ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ήταν ένα ιδεώδες το οποίο και ο Βασιλιάς Παύλος Α΄ υιοθέτησε πολύ νωρίς μετά την άνοδό του στον θρόνο, το 1947....
«Τι θα γίνει εάν…;» Το ερώτημα κυριαρχεί εδώ και καιρό στις αναλύσεις του διεθνούς Τύπου, προσλαμβάνοντας διαστάσεις… εσχατολογικής κινδυνολογίας ή ακόμη και υπαρξιακού πανικού....
Δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν την Πρωτοχρονιά στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης κατά της «τρομοκρατίας του PKK και του Ισραήλ» και υπέρ των Παλαιστινίων της Λωρίδας της Γάζας, ενώ ανάμεσα στους διαδηλωτές ήταν και ένας από τους γιους του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
...
