Το όνομα Εμμανουήλ Μπικάκης είναι γνωστό στην Κύπρο και την Κρήτη. Γνωστή είναι και η προσωπική του ιστορία όταν το καλοκαίρι του 1974, κατάφερε να ανακόψει την προέλαση των Τούρκων εισβολέων σε περιοχή του Αγίου Δομετίου.

Ο Κρητικός καταδρομέας, ο οποίος κλήθηκε να υπερασπιστεί με άλλους 318 καταδρομείς της Α΄ Μοίρας τα εδάφη της Κύπρου, παραμένει σήμερα άγνωστος στην πατρίδα του. Ο Μανόλης, όπως τον αποκαλούν μέχρι σήμερα οι δικοί του άνθρωποι στο χωριό Αμύγδαλο Ηρακλείου, έπραξε στο ακέραιο το καθήκον του απέναντι στην πατρίδα και στην Κύπρο και κατάφερε να βγει ζωντανός από την κόλαση του πολέμου.

Ωστόσο, οι ηρωικές του πράξεις, όπως και άλλων εκατοντάδων που πολέμησαν εκείνο το καλοκαίρι, δεν αναγνωρίσθηκαν ποτέ. Ο ίδιος, όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο μικρότερός του αδελφός, Μιχαήλ Μπικάκης, ουδέποτε επεδίωξε την επίσημη αναγνώριση. Φλέρταρε ουκ ολίγες φορές με τον θάνατο και βγήκε νικητής.

Εντούτοις, χρόνια μετά, η μοίρα του έπαιξε παράξενο παιχνίδι. Ο Κρητικός, που το καλοκαίρι του ’74 αψήφησε τα πάντα, έμελλε να φύγει από την ζωή 20 χρόνια αργότερα, ως ένα από τα πολλά θύματα ενός άλλου ανελέητου πολέμου: Αυτού της ασφάλτου.

Η ιστορία του Μπικάκη
Λοκατζής της Α΄ Μοίρας Καταδρομών στο Μάλεμε της Κρήτης, ο Μπικάκης έφθασε στην Κύπρο με ένα από τα 13 Noratlas τα ξημερώματα της 22ης Ιουλίου 1974.

Οι δυνάμεις του Αττίλα είχαν φθάσει στα προάστια της Λευκωσίας από την πλευρά του Αγίου Δομετίου. Ο πρασινοσκούφης Μπικάκης, μαζί με τον επίσης Κρητικό σύντροφό του, Μπιχανάκη λαμβάνουν διαταγή να υπερασπιστούν την περιοχή αριστερά της αντιπροσωπίας της «Ford». Σύμφωνα με μαρτυρίες οι δύο Κρητικοί καταδρομείς είχαν στη διάθεσή τους 8 βλήματα Πυροβόλα Άνευ Οπισθοδρομήσεως (ΠΑΟ), τα οποία, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, έπληξαν ανεπανόρθωτα τους Τούρκους εισβολείς.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι Μπικάκης και Μπιχανάκης είχαν απέναντί τους έξι τουρκικά άρματα Μ-48-Α2 και πίσω τους ένα τουρκικό Τάγμα Πεζικού. Η δύσκολη και άνιση μάχη δεν επέτρεψε στον Μπικάκη να λιποψυχήσει και παρέμεινε στη θέση του.

Ωστόσο είχε ως αποτέλεσμα οι δύο Κρητικοί Καταδρομείς να χάσουν επαφή. Από εκείνη τη στιγμή ο Μπικάκης θεωρείτο νεκρός για τη Μοίρα, μιας και ο σύντροφός του που επέστρεψε στη βάση του, ανέφερε της απώλεια του. Εντούτοις, ο Μπικάκης, κάθε άλλο παρά νεκρός ήταν.

Ο Κρητικός καταδρομέας παρέμεινε στην θέση του για τέσσερις μέρες και αν οι Τούρκοι δεν προχώρησαν την επέλασή τους από την πλευρά του αεροδρομίου, σε μεγάλο βαθμό οφείλεται και στον ίδιο. Μόνος ο Μπικάκης κατάφερε να εγκλωβίσει και καταστρέψει τα έξι τουρκικά άρματα, με το ΠΑΟ που είχε στη διάθεσή του.

Τη χαριστική βολή αυτή τη φορά κατά των Τούρκων στρατιωτών την έδωσαν τα δύο τελευταία αντιαρματικά βλήματα. Με δύο βολές κατά της σχολής Γρηγορίου επέφερε ανεπανόρθωτο πλήγμα κατά των Τούρκων στρατιωτών.

Όλοι τον είχαν για νεκρό
Στην Α΄ Μοίρα κανείς δεν πίστευε ότι ο Μπικάκης μπορούσε να βγει ζωντανός και νικητής από τη συγκεκριμένη μάχη. Την ίδια εντύπωση είχε και η οικογένειά του στην Κρήτη. Άλλωστε, η έλλειψη επικοινωνίας τέσσερις μήνες μετά την αναχώρηση από το Μάλεμε δεν άφηνε πολλές ελπίδες στους οικείους του.

Ωστόσο, ο Κρητικός καταδρομέας κατάφερε να επιζήσει και να επιστρέψει στην οικογένειά του μήνες μετά το τέλος των εχθροπραξιών. Ο αδελφός του, Μιχαήλ, μας επεσήμανε πως ήταν λίγες οι κουβέντες του για το μαύρο καλοκαίρι του ’74 και τα όσα έζησε. Ο ίδιος, φαίνεται να απέφευγε να επαναφέρει στην μνήμη του τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε τους τέσσερις εκείνους μήνες.

Οι εφιάλτες όπως μας εκμυστηρεύτηκε ο αδερφός του, τον κυνηγούσαν στον ύπνο του, ενώ δεν ήταν λίγες οι φορές που ξυπνούσε μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα. Άλλωστε, ο Μπικάκης δεν ήταν ο μοναδικός που συνέχισε τη ζωή του, κουβαλώντας τις εφιαλτικές αναμνήσεις του πολέμου. Μέχρι σήμερα η οικογένειά του εκφράζει το παράπονό της, ότι, παρά τα όσα προσέφερε ο Μανόλης, το επίσημο ελληνικό κράτος ουδέποτε τα αναγνώρισε επίσημα.

Και παρά τις δύσκολες μάχες που έδωσε και επέζησε τον μαύρο Ιούλη του ’74, το νήμα της ζωής του Μανόλη Μπικάκη κόπηκε εν καιρώ ειρήνης είκοσι χρόνια μετά. Ποτέ δεν ζήτησε και ποτέ δεν του δόθηκαν τιμές, μας είπε ο αδελφός του, ο οποίος ζει πλέον στο Λονδίνο. Αυτό ωστόσο, δεν ισχύει και για τον απλό κόσμο της Κρήτης, ο οποίος τον τίμησε ως ήρωα.

Ο αδελφός του, έδωσε το όνομά στον ένα του γιο, ο οποίος επέλεξε να τιμήσει το βαρύ όνομα του θείου του, φορώντας τον πράσινο μπερέ στο Μαλεμε της Κρήτης.
 
Ο Μπικάκης είναι ένας από τους πολλούς ήρωες που πολέμησαν το 1974. Σαν την δική του ιστορία υπάρχουν πολλές που μέχρι σήμερα παραμένουν άγνωστες. Κάποιες καλά κρυμμένες στις ψυχές όσων κατάφεραν να επιζήσουν και κάποιες άλλες που αφέθησαν στο σκοτάδι για να κρύψουν πιθανόν τις ενοχές όσων δεν προσέφεραν όσα μπορούσαν να προσφέρουν το καλοκαίρι του 1974.