Κώστας Ιορδανίδης
Η ανακοινωθείσα απόφαση των ηγετών του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας να αναπτύξουν στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία για να αποκλείσουν μία ενδεχόμενη νέα επίθεση της Ρωσίας στο μέλλον δεν πανικόβαλε ασφαλώς τον πρόεδρο της Ρωσίας Πούτιν. Η Μόσχα κατ’ επανάληψιν στο παρελθόν προειδοποίησε ότι η παρουσία ξένων στρατευμάτων στην Ουκρανία θα αποτελέσει «νόμιμο στόχο» εξουδετερώσεώς τους. Το Κρεμλίνο δεν επανήλθε στο θέμα. Η Ουάσιγκτον εσιώπησε. Οι ηγέτες δύο κρατών που από επί αιώνες διαμόρφωναν εν πολλοίς την ευρωπαϊκή και εν μέρει την παγκόσμια τάξη πραγμάτων ομίλησαν ουσιαστικώς μη ακουόμενοι.
Εχουμε εισέλθει μάλλον οριστικά σε νέα εποχή. Οικτίρουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες τη συντελούμενη αποσταθεροποίηση του συστήματος που δημιουργήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί να υπάρχει μόνον στα χαρτιά, αλλά όχι λόγω της στάσεως του κ. Τραμπ στο Ουκρανικό. Το Ελεγείο στο ΝΑΤΟ γράφτηκε όταν ένας αμυντικός στρατιωτικός συνασπισμός που είχε στόχο να αναχαιτίσει την επέκταση της ΕΣΣΔ στη Δύση κήρυξε «ανθρωπιστικό πόλεμο» –όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο τότε Βρετανός πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ– εναντίον της Γιουγκοσλαβίας. Το γεγονός ότι ο πόλεμος εκείνος άρχισε δίχως να έχει προηγηθεί απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας ήταν η αρχή της μείζονος απαξιώσεως του περιωνύμου αυτού διεθνούς οργανισμού. Παρεμπιπτόντως, ο προηγηθείς πόλεμος εναντίον του Ιράκ επί της προεδρίας του πατρός Τζορτζ Μπους είχε την έγκριση του Σ.Α. του ΟΗΕ. Εκτοτε άλλαξαν τα πράγματα. Ελέγχεται ο κ. Τραμπ από τους Ευρωπαίους διότι δεν υιοθετεί σκληρή πολιτική έναντι του προέδρου Πούτιν.
Ο λόγος είναι ότι απλώς δεν είναι τόσο ανόητος όσο ορισμένοι θέλουν να πιστεύουν. Μια κλιμάκωση της αντιπαραθέσεως Ουάσιγκτον και Μόσχας ενέχει σοβαρώς τον κίνδυνο πυρηνικής αναμετρήσεως των δύο μεγαλυτέρων πυρηνικών δυνάμεων του πλανήτη. Τον έλεγχο της Ουάσιγκτον επιδιώκει να επιβάλει ο κ. Τραμπ στην αμερικανική ήπειρο. Αλλά ήδη από τις 2 Δεκεμβρίου 1823 ο τότε πρόεδρος αυτής της χώρας, Τζέιμς Μονρόε, είχε διακηρύξει ότι οι ΗΠΑ δεν θα επιτρέψουν στις ευρωπαϊκές δυνάμεις να αναμειχθούν στις υποθέσεις του δυτικού ημισφαιρίου. Απλώς στις μέρες μας η Κίνα και η Ρωσία κατέλαβαν τη θέση των Μεγάλων Δυνάμεων της Ευρώπης του 19ου αι.
Ο πρόεδρος Τραμπ απλώς «επικαιροποιεί» μια πολιτική δύο αιώνων. Εντύπωση αλγεινή προκάλεσε –δικαίως– η απειλή στρατιωτικής επεμβάσεως ακόμη και σε χώρα σύμμαχο του ΝΑΤΟ εάν η Δανία δεν πουλήσει τη Γροιλανδία στις ΗΠΑ. Παλαιά η πρακτική. Hδη τον 17ο αι. ο Λουδοβίκος XΙV διέταξε να εγγραφεί στη λατινική και ανάγλυφα στα κανόνια του η φράση «το τελευταίο επιχείρημα του βασιλέως». Δεν πάμε ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Πάμε πίσω. «Η επιδίωξη απόλυτης ασφαλείας μιας δυνάμεως δημιουργεί απόλυτη ανασφάλεια σε όλους τους άλλους», έγραφε ο Χένρι Κίσινγκερ αναφερόμενος στην ΕΣΣΔ. Αυτός είναι ο εφιάλτης των Ευρωπαίων ηγετών, που βρίσκονται στις μέρες μας μεταξύ σφύρας και άκμονος.
