Κώστας Ιορδανίδης
Ας είναι η νέα χρονιά έτος της σωφροσύνης και όχι των μεγαλόσχημων στρατηγικών σχεδιασμών, τουλάχιστον στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής, όπου η εκάστοτε κυβέρνηση δεν έχει να αντιμετωπίσει κομματικούς αντιπάλους της στη Βουλή ή διαμαρτυρόμενους πολίτες, αλλά συγκροτημένα κράτη με ίδιες επιδιώξεις, εμμονές, ευγενείς ή δόλιες φιλοδοξίες. Δεν είναι ο σημερινός πρωθυπουργός νέος στην εξουσία για να μην έχει παρελθόν, να μη θυμάται. Οταν πριν από περίπου τέσσερα χρόνια άρχισε ο πόλεμος Ρωσίας και Ουκρανίας, ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, συντασσόμενος ανεπιφύλακτα με τον Αμερικανό πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, θεώρησε ότι τοποθετείτο στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Αλλά και ο Ελευθέριος Βενιζέλος πίστευε ότι βρισκόταν στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας» όταν θεώρησε πως είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη των νικητριών δυνάμεων του Μεγάλου Ευρωπαϊκού Πολέμου και οιστρηλατούμενος διέτασσε την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στη Σμύρνη, με όλες τις τραγικές συνέπειες.
Δεν αντιμετωπίζει ασφαλώς κίνδυνο ανάλογο στις μέρες μας η Ελλάς. Ωστόσο, συνταχθείσα στην παρούσα φάση με τους «προθύμους» της Ευρώπης, θα υποστεί τις συνέπειες των πρωτοβουλιών τους, που επί του παρόντος ενεργούν ως «ιδίαν έχοντες φρόνησιν», παρεμβαλλόμενοι στη διαδικασία ειρηνεύσεως της Ουκρανίας του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Μόνον που η Ευρώπη δεν είναι δυνατόν να μας παράσχει εγγυήσεις ασφαλείας έναντι οιασδήποτε απειλής. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η μόνη χώρα που έχει την ισχύ και κυριότατα τη θέληση –για τους δικούς της γεωστρατηγικούς λόγους φυσικά– να αποτρέψει μια στρατιωτική σύγκρουση της Ελλάδος με την Τουρκία. Θα έρθει ενδεχομένως στη διάρκεια του νέου έτους η στιγμή να αντιληφθούν και οι αιθεροβάμονες των Αθηνών ότι μια αυτόνομη ευρωπαϊκή άμυνα, ό,τι και εάν σημαίνει, είναι αδιανόητη δίχως τη συμμετοχή της Τουρκίας.
Θεώρησε επίσης η ελληνική κυβέρνηση ότι συνεργαζόμενη στενότατα με τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, θα ενίσχυε τη θέση της έναντι της «αναθεωρητικής πολιτικής» της Αγκυρας. Υπερεκτίμησαν κάποιοι στην Αθήνα την επιρροή του Ισραηλινού πρωθυπουργού στον Λευκό Οίκο και του «εβραϊκού λόμπι» στις ΗΠΑ. Εξ ου και ο προβληματισμός τους όταν ο πρόεδρος Τραμπ στη Φλόριντα, παρουσία του «φίλου» του Μπίμπι Νετανιάχου, αναφέρθηκε στην «εξαιρετική σχέση του με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.
Δεν έλαβε υπόψη τις αντιρρήσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού για τη συμμετοχή της Τουρκίας στην ειρηνευτική δύναμη στη Γάζα ή την προμήθεια αεροσκαφών F-35. Μόνον που ο πρόεδρος Τραμπ δεν διαπραγματεύεται με ηγέτες εξαρτώμενους από αυτόν. Επιβάλλει απλώς τις αποφάσεις του. Αυτοί είναι οι όροι του παιχνιδιού στις μέρες μας. Δεν έχει, συνεπώς, η Ελλάς ανάγκη μεγαλοφυούς ηγέτη, αλλά πολιτικών με κοινό νου, που να αντιλαμβάνονται τα αυτονόητα.
