ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

…μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος;

«Γιατί πρέπει κάποιοι να κολλούν στον όρκο “μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος” και να το κάνουν πράξη»;

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Θα μπορούσε ως είδηση να έχει τη μορφή της μυθοπλασίας και λόγω του τρόπου που έγινε και λόγω των πρωταγωνιστών. Η δραματοποίηση του γεγονότος έγκειται στο ότι επρόκειτο για ένα ηλικιωμένο ζευγάρι το οποίο αποστρεφόταν ο ένας τον άλλον. Ασχέτως της πραγματικότητας, ό,τι πρόκειται για γυναικοκτονία είναι εντυπωσιακό το ότι όλοι είχαν άποψη γι΄ αυτό το φρικτό έγκλημα που κάποια στιγμή άγγιζε τα όρια του black humor, με απαθείς και κατινίστικες διαπιστώσεις του τύπου: «Σε αυτή την ηλικία αποφάσισε να τη σκοτώσει;», «πόσο ν΄ αντέξει τη μουρμούρα της», «να δούμε τι του έκανε». Απαράδεκτες και προβλέψιμες διαπιστώσεις ανδρών στην πατριαρχική κοινωνία που ζούμε, με τη μερίδα γυναικών στην άλλη πλευρά να υποστηρίζουν το θύμα, νιώθοντας ότι ταυτίζονται: «Η καημένη γυναίκα. Αυτό είναι το ευχαριστώ που τον φρόντιζε;», «καλά και άντεξε τόσα χρόνια με άντρα τσιγγούνη».

Αυτό που είναι γεγονός και αποτελεί σοκαριστική διαπίστωση είναι το πηγαίο μίσος αυτού του ανθρώπου για τη γυναίκα του, που μια κουβέντα της και μόνο ήταν αρκετή να του ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι και αρπάζοντας ένα σφυρί να την κάνει να σιωπήσει για πάντα. Λίγα χρόνια πριν, οι άνθρωποι συγκατοικούσαν, μπορεί και για δεκαετίες ολόκληρες, ανεχόμενοι ο ένας την γκρίνια του άλλου, τις προσβολές, τη βία που μπορεί να είναι και λεκτική. Και όταν έφτασε η ανεκτικότητα να ακουμπάει τα όρια του μίσους, συνέβη το δολοφονικά αναμενόμενο. Σε μια στιγμή απελπισίας, ο άντρας αυτός, που διανύει την 9η δεκαετία της ζωής του, αποφάσισε να δολοφονήσει τη σύζυγό του και το έκανε, όπως ομολόγησε, «για να ησυχάσει».

Τραγικό φαντάζει το πώς μια διαπροσωπική σχέση αγάπης μέσα από τα χρόνια μπορεί να μετατρέψει τον έρωτα και τη φιλία –το κορυφαίο αυτό ανθρώπινο συναίσθημα– σε μίσος και απέχθεια. Γιατί δεν μπορεί κάποιος να παραδεχτεί το τέλος; Τι τον εμποδίζει; Γιατί πρέπει κάποιοι να κολλούν στον όρκο «μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος» και να το κάνουν πράξη; Είναι κατανοητό το θάρρος και η δύναμη που απαιτείται για να παραδεχτείς κάτι τέτοιο. Ότι η σχέση τελείωσε, ότι δεν αγαπάς πλέον αυτό τον άνθρωπο, δεν τον νοιάζεσαι, δεν τον αντέχεις. Και όταν δεν το παραδέχεσαι, ακόμα πιο βασανιστικό είναι να παραμένεις μαζί του και ειδικά μέχρι να φτάσεις στο σημείο να τον μισήσεις.

Ίσως γιατί η κοινωνία η ίδια εξιδανικεύει την έννοια του έρωτα και της αγάπης μέσα στον γάμο; Και στην πορεία του χρόνου συντηρητικοποιείται και σε οδηγεί σε δυσκοίλιες καταστάσεις; Είναι τρομακτικό να συντηρείται η ιδέα ότι το μεγάλο στοίχημα του εικοστού πρώτου αιώνα είναι να μην χωρίσεις, παρά να φύγεις από έναν γάμο νεκρό. Παράλογο επίσης είναι να θεωρείς δεδομένο ότι υπάρχουν ρόλοι εξουσίας, με τους άνδρες να θεωρούν αυτονόητη την αναπαραγωγή εξουσιαστικών συμπεριφορών με πατριαρχικό πρόσημο μέσα στο σπίτι, επειδή κατέχουν πολιτική και οικονομική δύναμη. Γιατί σε μια γυναικοκτονία πάντα πρέπει να υπάρχει εξήγηση; Γιατί πρέπει η γυναίκα, τρόπον τινά, να ήταν αυτή που προκάλεσε τον θύτη; Η κοινωνία σήμερα –όσο κι αν φαίνεται οξύμωρο– δεν παραδέχεται αυτά τα παιχνίδια εξουσίας. Δεν κατανοεί πως, όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να χωρίσουν, δεν επιλέγουν την εύκολη λύση, αλλά επιλέγουν αυτή καθαυτή για να είναι και οι δύο καλά. Γιατί όταν κρύβεσαι κάτω από την «αόρατη προστασία» ενός γάμου, αυτό το αόρατο όταν γίνει ορατό, θα έχει αντίθετα και τρομακτικά αποτελέσματα.

Εκατοντάδες τα δυστυχή ζευγάρια εκεί έξω που τρέμουν να το παραδεχτούν και άλλα να ομολογήσουν ότι υποφέρουν, ότι ζουν με τη βία σε καθημερινή βάση, χωρίς να τολμούν να ψελλίσουν λέξη, μέχρι τη στιγμή που θα έρθει το τέλος. Ας αναλάβει η πολιτεία, ας αλλάξει τους νόμους που στέλνει φυλακή όσους χειροδικούν και ας μεριμνήσει οι διαδικασίες των διαζυγίων να είναι και οικονομικές και μη χρονοβόρες.

Η ηλικία μπορεί να σε ξορκίσει από την απόφαση να χωρίσεις; Ένας αποτυχημένος γάμος δεν καταλαβαίνει από επίπεδο μόρφωσης, κοινωνικό στρώμα, η οικονομικό status. Είναι το ζευγάρι. Αν περνά καλά ή όχι. Και αν δεν περνά καλά μόνο αυτό το ξέρει. Και όταν κλείνει η πόρτα, ο καθένας «κρύβεται» στη δυστυχία του. Και τα χρόνια περνούν και η δειλία και των δύο ν’ ανοίξουν εκείνη την πόρτα και να φύγουν μετατρέπεται σε μίσος, που το μίσος σε μια στιγμή αδυναμίας δεν ξέρεις τι αποτελέσματα θα έχει. Πολλοί είναι αυτοί που αναζητούν μέσα από το έτερο ήμισυ μια καταξίωση, μια ταυτότητα. Αυτό όμως που θα έπρεπε να αναζητούν είναι μέσα από τις σχέσεις τους να εξελίσσονται και να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, έχοντας την ίδια ώρα τόσο μεγάλη ελευθερία που να μη νιώθουν την ανάγκη να φύγουν απ’ εκεί που είναι.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

Κόκκινες γραμμές ή…

Μπορεί να υπάρχει κώδικας σε μία συγκεκριμένη επιχείρηση, αλλά αν παραβιαστεί, δεν σημαίνει αυτόματα ότι δικαιολογείται ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Ώρα Όμικρον

Στα πρόσωπα των ανθρώπων υπάρχει η ανασφάλεια και ο φόβος μιας ασθένειας που μεταλλάσσεται παίρνοντας σβάρνα τα γράμματα ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Δύναμη καμία

Μια παύση ίσως από τη ματαιότητα του ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ και τη δυσκοίλια σκέψη ότι ανά πάσα στιγμή ο Τούρκος θα μας κάνει ντου από ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Desperate για… «τσίμπημα»

Θα αναρωτηθεί κανείς πόσο απελπιστικά τραγική είναι η κατάσταση σε αυτές τις ηλικίες που η κυβέρνηση καλείται να εξαγοράσει ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου

High risk… παραλογισμού

Θα ευχόμουν και την ύπαρξη της ανοσίας στην ανθρώπινη βλακεία. Γίνεται; Θα μπορούσε. Γιατί εν έτει 2021 τα πάντα μπορούν ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου