ΚΛΕΙΣΙΜΟ
Loading...
 

Η αλήθεια στο φως

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Τα τελευταία 17 χρόνια ακολουθούσε μια εκτροχιασμένη πορεία στο άγνωστο. Η τραγική φιγούρα μιας ζωντανής-νεκρής, που ξέχασε να ζει, με μοναδικό της σκοπό να αποδείξει το αντίθετο απ’ ότι όλοι οι άλλοι πίστευαν για το παιδί της. Να αποδείξει ότι το παιδί της δολοφονήθηκε. Και τα χρόνια περνούσαν και προκαλούσε δυσανεξία στον καθένα που την έβλεπε να περιφέρεται απ’ εδώ και απ’ εκεί, ψάχνοντας να βρει το δίκαιο της. Κάποιοι την χλεύαζαν, άλλοι την περνούσαν για τρελή, παράλογη, εμμονική, αυτοκαταστροφική. Και κείνη απτόητη, χωρίς να ακούει κανέναν, να συνεχίζει να αγωνίζεται και να εκφράζει με επικό τρόπο και δημόσια τον σπαραγμό της, με μόνο σκοπό να βγει στο φως η αλήθεια για το παιδί της. 17 χρόνια πορίσματα, γνωματεύσεις, ποινικοί ανακριτές, προσφυγές στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για να ακολουθήσει η εκταφή και να καταλήξουν σε αυτό που πάντα πίστευε και η ίδια. Ότι ο θάνατος του Θανάση τελικά ήταν εγκληματική ενέργεια.

Απερίγραπτα βολικό μου μοιάζει για όλους αυτούς τους υπαίτιους που την ήθελαν να φαίνεται «τρελή», προκειμένου να παραμείνει μια υπόθεση στα συρτάρια. Δεν τους έκανε το χατίρι. Ούτε αυτούς ούτε ενός ολόκληρου συστήματος που συγκάλυπτε ένα έγκλημα, στο οποίο, σύμφωνα με τον Σάββα Μάτσα, «υπήρχαν τόσα πολλά λάθη ηθελημένα, τόσες πολλές παραλείψεις, τόσες πολλές αλλοιώσεις των πραγματικών γεγονότων και τόσο σοβαρές, που ουδέποτε συνάντησα στην πολυετή καριέρα μου».
Εδώ και 17 χρόνια, η σιωπή των υπευθύνων ήταν πολέμια του αγώνα της, η σιωπή του παιδιού της όμως έκανε τον πιο δυνατό κρότο. Πως να νιώθει άραγε, όταν μόνη απέδειξε τελικά ότι ο Θανάσης της, δολοφονήθηκε; Την ακούω να μιλά κι ακόμα η φωνή της τρέμει, όταν μιλά για το παιδί της. Αυτή τη φορά η Αντριάνα Νικολάου αγωνίζεται αλλά δεν είναι μόνη. Το Σάββατο βρέθηκε στη νομική υπηρεσία και είχε μαζί της εκατοντάδες κόσμου που βρέθηκαν εκεί, της έσφιξαν το χέρι θέλοντας να της εκφράσουν τον θαυμασμό, τον σεβασμό, τη συμπαράστασή, και γιατί όχι και την ειλικρινή τους συγνώμη, που ίσως για μια στιγμή την αμφισβήτησαν πιστεύοντας πως μπορεί να έχασε τα λογικά της.

Ο αγώνας να φθάσει εδώ ήταν γεμάτος μελανές στιγμές, εντούτοις συνεχίζει χωρίς στιγμή να βγαίνει από το πραγματικό της κέντρο. Την τιμωρία όλων όσων σκότωσαν τον γιο της. Μόνο τότε θα σταματήσει και θα γαληνέψει η ψυχή της, κι όταν επιτέλους το καταφέρει, η εικόνα της δεν θα είναι πια η ίδια. Η γνήσια απελπισία που φαίνεται στο πρόσωπό της θα αντικατασταθεί από ένα βλέμμα ικανοποίησης και αμέτρητα δάκρυα δικαίωσης. Για όλους εμάς, θα είναι η μάνα πρότυπο. Που πήγε κόντρα σε ένα ολόκληρο σύστημα κρατικών θεσμών και αποφάσεων, και της πήρε 17 ολόκληρα χρόνια ν’ αποδείξει το αυτονόητο γι’ αυτήν. Σας χρωστάμε μια συγνώμη που ζείτε σε αυτό το «κράτος δικαίου» και σ΄ αυτήν την κοινωνία. Δεν της αξίζετε.

 

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Login with email
Login with Facebook

Άλλα άρθρα συγγραφέα

Της Νατάσας Αλεξάνδρου

Νατάσα Αλεξάνδρου: Τελευταία Ενημέρωση

«Τελικά υπάρχουν και “αυτοί”. Ζουν ανάμεσά μας και πραγματικά πιστεύουν ότι οι γυναίκες “τα θέλουν και τα παθαίνουν”. Είτε ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
«Στην κοινωνία, αυτή την περίοδο, επικρατεί μια βαριά εσάνς που δεν σε αφήνει γενικότερα να χαρείς το καλοκαίρι».
Της Νατάσας Αλεξάνδρου
Μπορεί να υπάρχει κώδικας σε μία συγκεκριμένη επιχείρηση, αλλά αν παραβιαστεί, δεν σημαίνει αυτόματα ότι δικαιολογείται ...
Της Νατάσας Αλεξάνδρου