«Γεια σας, είμαι ο Μπεν, η Κύπρος ποτέ δεν ήταν στα πλάνα μου και αυτή είναι η ιστορία μου», γράφει στην επίτηδες τοποθετημένη ψηλά-ψηλά ανάρτηση, στη σελίδα του στο Instagram, ένας γερμανικής καταγωγής φωτογράφος και επιχειρηματίας, ο οποίος δείχνει να έχει παθιαστεί με το νησί μας.

«Παράλληλα με την επαγγελματική μου δραστηριότητα στον fintech τομέα, ασχολούμαι και με την αναλογική φωτογραφία καταγράφοντας μέρη, ανθρώπους και ατμόσφαιρα από το νησί της Κύπρου, που αποτελεί για μένα μεγάλη πηγή έμπνευσης», αναφέρει σε άλλο σημείο, στο προσωπικό του σάιτ ο Benedikt van Lengerich, ο οποίος μέσω των κυπροκεντρικών του αναρτήσεων εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα τακτικά στο αλγοριθμικό μου σύμπαν, γαργαλώντας τόσο εμένα όσο και τους περισσότερους, όπως φαίνεται από τις αντιδράσεις, ακολούθους του, με ελαφρώς προβοκατόρικο, θα μπορούσε ίσως να ειπωθεί, περιεχόμενο.

Προσωπικά, κυρίως ελκυστικό και πραγματιστικό βρίσκω βεβαίως το περιεχόμενό του, αφού η Κύπρος παρουσιάζεται με την οπτική γωνία ενός εδώ και οκτώ χρόνια μόνιμου κατοίκου της, που φαίνεται να την έχει αγαπήσει και την ίδια ώρα είναι απαλλαγμένος από βαρίδια και εσωστρεφή συμπλέγματα, που για μια σειρά από λόγους χαρακτηρίζουν μεγάλο ποσοστό των ντόπιων.

Ενδεικτικός είναι ο τρόπος που παρουσίασε σε πρόσφατη ανάρτησή του τέσσερις μεγάλες μας πόλεις. Αναφερόμενος στη Λευκωσία, την περιέγραψε σαν μια αληθινή πόλη που βρίσκεται στην Κύπρο, η οποία δεν θυμίζει προορισμό διακοπών, έχει πολλές δημόσιες υπηρεσίες, πολλά γραφεία, ισχυρή τοπική κουλτούρα, ολόχρονη ζωντάνια και τους Ελλαδίτες ως την κυρίαρχη εθνικότητα μη Κύπριων. Γράφοντας για τη Λεμεσό, τη χαρακτηρίζει ως την επιχειρηματική πρωτεύουσα του νησιού, την πιο πολυπολιτισμική από τις πόλεις της Κύπρου, με πολλές ιδιωτικές εταιρείες, μεγάλο αριθμό ιδιωτικών σχολείων, αφθονία σε εστιατόρια και μπαρ, με πολύ ψηλό όμως κόστος ζωής, με τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα και με τους Ρώσους, τους Ουκρανούς και τους Ισραηλινούς να είναι οι κυρίαρχες εθνικότητες ξένων. Η Πάφος, από την άλλη, γράφει ο Μπεν, έχει έναν πιο αργό, χαλαρωτικό και μεσογειακό τρόπο ζωής, με έντονη τη βρετανική παρουσία και τους remote εργαζόμενους, ενώ η Λάρνακα προσφέρεται κάτι σαν η μέση λύση ανάμεσα στη Λεμεσό και στην Πάφο, με πιο προσιτό κόστος ζωής, αναπτυσσόμενη διεθνή κοινότητα, μικρότερο επιχειρηματικό κέντρο και τους Λιβανέζους, τους Ισραηλινούς και τους Γερμανούς να αποτελούν τις κυρίαρχες ξένες εθνικότητες.

Προφανώς, οι απόψεις και αναρτήσεις ενός οποιουδήποτε συμπολίτη μας δεν αποτελούν απαραιτήτως υλικό άξιο αναφοράς και σχολιασμού, παρουσιάζει όμως, νομίζω, ενδιαφέρον να ασχολούμαστε με την οπτική γωνία μη Κύπριων που επέλεξαν τη χώρα μας για διαμονή και που ασχολούνται μαζί της με τόσο ένθερμο κιόλας τρόπο. Άξιο αναφοράς είναι, εκτιμώ, το γεγονός ότι ως Ελληνοκύπριοι παραμένουμε ίσως προσκολλημένοι σε αφηγήματα μιας προηγούμενης εποχής, εθελοτυφλώντας να δούμε τι πραγματικά υπάρχει πλέον γύρω μας, σήμερα.

Γιατί όμως να μην σχολιάζονται περισσότερο οι σε μεγάλο βαθμό ρεαλιστικές εικόνες της πατρίδας μας, όπως φανερώνονται από τις αναρτήσεις του συγκεκριμένου φωτογράφου και όπως προκύπτουν γενικώς από την επαφή μας με μη Κύπριους που ζουν στην Κύπρο; Γιατί να έχουμε ταυτίσει για παράδειγμα το μεταναστευτικό μόνο με «εγκληματίες» Σύρους, «νεόπλουτους» Ρώσους ή «γκετοποιημένους» Ισραηλινούς, όπως τείνουμε να τσουβαλιάζουμε τους λαούς που συμβιώνουν μαζί μας αναλόγως των ιδεοληψιών μας; Γιατί δεν ασχολούμαστε με τις προβληματικές πτυχές των κρατικών μας ανεπαρκειών γύρω από αυτά τα ζητήματα; Γιατί δεν αναδεικνύουμε τα οφέλη που προκύπτουν από την πολυπολιτισμικότητα που χαρακτηρίζει τη σημερινή Κύπρο, η οποία έχει μετεξελιχθεί σε ένα από τα πιο κοσμοπολίτικα κράτη της περιοχής;

Είναι λες και ορισμένοι τουλάχιστον από εμάς, έχουμε μείνει κολλημένοι στο παρελθόν, ασχέτως εάν η ζωή γύρω μας αλλάζει με τόσο ραγδαίους ρυθμούς. Συμβαίνουν πολλά πράγματα, όμως, που θα ήταν ωφέλιμο να μας απασχολήσουν στη δημόσια σφαίρα και η οπτική γωνία ανθρώπων, που δεν γεννήθηκαν αλλά επέλεξαν να ζουν εδώ, αποτελεί νομίζω ένα καλό ερέθισμα.