Γράφει ο Κώστας Βαϊμάκης
Ο Χάρι Κέιν σκοράρει το πρώτο γκολ της Αγγλίας κόντρα στην Κροατία, με εκτέλεση πέναλτι που επαναλήφθηκε. Αν δει κανείς τα πλάνα από διάφορα μέρη της Αγγλίας, θα καταλάβει την ψυχολογία των Αγγλων, όπου γης: ντελίριο. Εκσταση. Μέθεξη. It’s Coming Home. Γιατί; Γιατί έτσι. Διότι οι Αγγλοι, σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, όπως και να τα πηγαίνει η ομάδα τους, ζουν με αυτό το όνειρο. Και φέτος, 60 χρόνια μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο που κατέκτησαν, πιστεύουν – όπως κάθε φορά – ότι είναι η σειρά τους.
It’s Coming Home λοιπόν, μπορεί και όχι. Πιθανότατα όχι εδώ που τα λέμε, αλλά τι σημασία έχει; Μια χώρα που ζει για το ποδόσφαιρο, έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται, να ελπίζει, να σχεδιάζει πού και πώς θα το γιορτάσει, να ετοιμάζει στο μυαλό της την υποδοχή των ηρώων και το γλέντι που θα ακολουθήσει για μέρες. Και με τον τρόπο που αντιλαμβάνονται οι Αγγλοι το ποδόσφαιρο, το αγκαλιάζουν, το σέβονται, το προστατεύουν και το λατρεύουν, έχουν κάθε δικαίωμα να ονειρεύονται ό,τι τους κάνει κέφι.
Αλλαγή νοοτροπίας
Οι Αγγλοι ζουν για το ποδόσφαιρο αλλά δεν πεθαίνουν για το ποδόσφαιρο, όπως κάποτε οι Βραζιλιάνοι που αυτοκτονούσαν πέφτοντας από το πάνω διάζωμα του Μαρακανά, μετά τη νίκη της Ουρουγουάης. Αφησαν πίσω τους τα καφριλίκια και τους χουλιγκανισμούς περασμένων δεκαετιών, τις ξύλινες κερκίδες και τις θέσεις ορθίων, τα μαχαιρώματα και τα σπασμένα μπουκάλια και αποφάσισαν να περιφρουρήσουν το άθλημα που αγαπάνε. Σε επίπεδο Πολιτείας, σε επίπεδο οργανωμένων οπαδών, απλών οπαδών, Αστυνομίας, όλων μαζί. Θα πάνε στην παμπ, θα πιουν, θα τραγουδήσουν, θα πάνε στο γήπεδο, θα φωνάξουν, θα τραγουδήσουν όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, θα ξαναπάνε μετά στην παμπ και θα έχουν ολοκληρώσει ένα «πακέτο διασκέδασης», όπως το ορίζουν εκείνοι. Δεν είναι θιασώτες της νίκης και των επιτυχιών όπως είμαστε εμείς – είναι λάτρεις του ποδοσφαίρου. Δεν θα γυρίσουν την πλάτη τους στην αγαπημένη τους ομάδα όταν δεν τα πάει καλά ή υποβιβάζεται αλλά θα τη στηρίξουν με όλη τη δύναμη της φωνής και της ψυχής τους. Θα βγάλουν τα πιο ευφάνταστα συνθήματα, θα πειράξουν τον αντίπαλο, θα σχολιάσουν κουρέματα, θα γελάσουν, θα κλάψουν, θα ζήσουν το ποδόσφαιρο τις Κυριακές όπως κανένας άλλος.
Ενωμένοι στα δύσκολα
Κι όταν τα πράγματα ζορίσουν, όταν κάποιος απειλήσει να «κλέψει τις Κυριακές τους», θα αντιδράσουν όλοι μαζί, παραμερίζοντας οπαδικές διαφορές και αντιπαραθέσεις: όταν πήγε να γεννηθεί η Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα και ο Πέρεθ με τον Ανιέλι και τον Λαπόρτα απείλησαν το ποδόσφαιρό ΤΟΥΣ, έχοντας ως στόχο να «κλέψουν» τις κορυφαίες αγγλικές ομάδες και να φτιάξουν μια λίγκα των πλούσιων και ισχυρών, οι Αγγλάρες δεν διαμαρτυρήθηκαν ποστάροντας στα σόσιαλ μίντια και δεν γκρίνιαξαν στα ραδιόφωνα: βγήκαν στους δρόμους, απέκλεισαν τα γήπεδα των ομάδων τους, φώναξαν και κατέστησαν σαφές ότι δεν θα επιτρέψουν κάτι τέτοιο. Και ξέρετε κάτι; Δεν το επέτρεψαν: η Λίβερπουλ, η Γιουνάιτεντ, η Τσέλσι, η Σίτι και όλες οι άλλες ομάδες που ήταν έτοιμες να υπογράψουν με την Ευρωπαϊκή Σούπερ Λίγκα εισπράττοντας μυθικά ποσά, έκαναν πίσω βλέποντας την αντίδραση των οπαδών όλων των ομάδων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι εκείνες τις μέρες, οι Αγγλοι δεν έσωσαν απλά το αγγλικό ποδόσφαιρο – έσωσαν το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Η ιδέα της Ευρωπαϊκής Σούπερ Λίγκας «μαράθηκε» και τελικά εγκαταλείφθηκε, οι μεγάλες αγγλικές ομάδες παρέμειναν στο Νησί για να παίζουν με τις αντιπάλους τους, μεγάλες και μικρές και όχι με τις ομάδες της ευρωπαϊκής ελίτ.
Κι αν τους κάτσει;
Οσο παίζεται το Μουντιάλ, όσο η Αγγλία είναι στη διοργάνωση, το It’s Coming Home δεν θα πάψει να ακούγεται, ανάμεσα σε γενναίες γουλιές μπύρας, μπέικον, αυγά, τσιπς και ό,τι άλλο βρίσκουν στο διάβα τους οι Αγγλοι. Κι αν γίνει κανένα «αστείο» και το πάρει η Αγγλία, ετοιμαστείτε για το πιο σουρεαλιστικό καλοκαίρι που θα έχουμε δει στην Αγγλία, στην Ευρώπη, στον κόσμο ολόκληρο και φυσικά στη χώρα μας. Ενα πλήθος εκστασιασμένων και μόνιμα μεθυσμένων Αγγλων θα βρεθεί στην ελληνική επικράτεια για να το γιορτάσει, με τους πιο πιθανούς, απίθανους, κωμικούς και λούμπεν τρόπους. Και αυτό από μόνο του είναι ένας καλός λόγος να υποστηρίξει κανείς Αγγλία μέχρι τέλους.
