Μπορεί η Εθνική Κύπρου να μην κατάφερε να παραμείνει στην διεκδίκηση της 1ης θέσης, εντούτοις από μόνο του το γεγονός ότι τερματίζει στην 2η, αποτελεί επιτυχία. Απέναντι σε ομάδες που έκαναν βήματα προόδου, μεγαλύτερα από εμάς, τουλάχιστον, τα τελευταία χρόνια.

Η Λετονία μας ανάγκασε σε ισοπαλία, ενώ λίγο έλειψε να πάρει μία ακόμα από το Μαυροβούνιο που θα μας άφηνε «ζωνταντούς» στη διεκδίκηση της πρωτιάς. Η Αρμενία, επίσης, δεν έχασε στην Ποντγκόριτσα. Τερματίσαμε πάνω και από τις δύο αυτές ομάδες, ενώ από το Μαυροβούνιο στην πρεμιέρα, λυγίσαμε στο τέλος, αν και είχαμε προηγηθεί.

Τα βήματα προς τα μπρος που κάνει το σύνολο του Άκη Μάντζιου, τυγχάνουν αναγνώρισης. Μιας αναγνώρισης που έχει να τύχει η Εθνική Κύπρου εδώ και χρόνια. Την αξίζει όμως, την έχει κερδίσει και απέδειξε ότι υπάρχει η προοπτική για κάτι καλύτερο. Ακόμα, κι αν στα μπαράζ ανόδου, δεν τα καταφέρει.

Ξέρετε, τέσσερα διαδοχικά παιχνίδια χωρίς νίκη για την Εθνική Κύπρου, είναι κάτι που θεωρούσαμε δεδομένο τα τελευταία χρόνια. Η εικόνα της Εθνικής ήταν τέτοια που δεν μας ακουμπούσε καθόλου, η αποτυχία. Τέσσερα διαδοχικά παιχνίδια όμως χωρίς ήττα; Γιατί με το 1-1 στο Ερεβάν, έκλεισε το καρέ η ομάδα του Άκη Μάντζιου. Και μας ανάγκασε να γυρίσουμε 19 ολόκληρα χρόνια πίσω, και συγκεκριμένα στο διάστημα από τον Αύγουστο του 2007 μέχρι τον Οκτώβριο του 2007. Τότε, δεν δέχθηκε ήττα για πέντε, όχι τέσσερα, διαδοχικά παιχνίδια.

Συγκεκριμένα, εκείνη την περίοδο η Εθνική Κύπρου νίκησε εκτός το Σαν Μαρίνο (22/8, 0-1), εντός την Αρμενία (8/9, 3-1) και ξανά το Σαν Μαρίνο εντός (12/9, 3-0). Ακολούθησε άλλη μία νίκη επί της Ουαλίας εντός (13/10, 3-1) και έπειτα εξήλθε ισόπαλη με την Ιρλανδία στο Δουβλίνο (17/10, 1-1) προτού ηττηθεί από την Γερμανία εκτός (17/11, 0-4) και σταματήσει το σερί.

Από τότε άλλαξαν πολλά, για να φτάσουμε στο σήμερα. Να καταφέρνουμε για πρώτη φορά να τερματίζουμε στην 2η θέση τους Nations League. Ας είναι. Ένα ακόμα βήμα μπροστά. Ένα ακόμα βήμα, προς το μέλλον.