Δέκα χρόνια έχουν περάσει από τη μέρα που ο χρόνος «πάγωσε» για τον Παντελής Παντελίδης, όμως το όνομά του συνεχίζει να ακούγεται σαν να μην έφυγε ποτέ. Για πολλούς δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής, αλλά μια φωνή που έλεγε δυνατά όσα εκείνοι ένιωθαν. Ένα παιδί από τις λαϊκές γειτονιές που πήρε μια κιθάρα, έγραψε τις ιστορίες του και βρήκε τον δρόμο προς την κορυφή χωρίς «πλάτες» και έτοιμες συνταγές επιτυχίας.

Η πορεία του έμοιαζε σχεδόν κινηματογραφική. Σε μια εποχή που το YouTube δεν ήταν ακόμη βασικό «εισιτήριο» για καριέρα, εκείνος ανέβαζε τραγούδια απλώς για να τα θυμάται. Φίλοι τα μοιράζονταν, ο κόσμος τα αγκάλιαζε και ξαφνικά ένα ολόκληρο ρεύμα δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του. Οι «Αλκοολικές οι νύχτες» έγιναν διπλά πλατινένιες σε χρόνια δύσκολα για τη δισκογραφία, αποδεικνύοντας πως όταν ο κόσμος ταυτίζεται, οι αριθμοί ακολουθούν.

Μεγαλωμένος στη Νέα Ιωνία, πέρασε από το ποδόσφαιρο, άφησε όνειρα λόγω προβλημάτων υγείας και τελικά βρέθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε για χρόνια. Η μουσική, όμως, ήταν πάντα εκεί. Από έφηβος έγραφε για έρωτες, καψούρες, απογοητεύσεις, θέματα απλά αλλά αληθινά. Αυτό ήταν και το «μυστικό» του, δεν προσποιήθηκε ποτέ κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Τραγούδια όπως «Δεν ταιριάζετε σου λέω», «Πάμε στοίχημα θα ξαναρθείς», «Παραμυθιάζομαι», «Λιώμα σε γκρεμό» έγιναν συνθήματα μιας ολόκληρης γενιάς. Παράλληλα, έδωσε επιτυχίες και σε άλλους καλλιτέχνες, αποδεικνύοντας πως ήταν δημιουργός με έμπνευση που ξεπερνούσε τον εαυτό του. Στα νυχτερινά κέντρα ο κόσμος έκανε λουλουδοπόλεμο και συμβολικά «μαξιλαροπόλεμο», σε εικόνες που άλλοι λάτρεψαν και άλλοι κατέκριναν. Εκείνος, ωστόσο, συνέχιζε να τραγουδά μέχρι το πρωί, σαν να μην ήθελε να τελειώσει ποτέ η επαφή με το κοινό του.

Λίγο πριν τον θάνατό του βρέθηκε στο επίκεντρο αντιδράσεων για στίχους τραγουδιού του που παρεξηγήθηκαν. Η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική, μίλησε για αλήθεια ψυχής, ζήτησε συγνώμη σε όσους στεναχώρησε και απέσυρε το κομμάτι από σεβασμό. Πολλοί κοντινοί του άνθρωποι έλεγαν πως τον είχε πικράνει όλη αυτή η ιστορία, όμως δεν σταμάτησε να δημιουργεί.

Το πρωινό της 18ης Φεβρουαρίου 2016 ήρθε η είδηση που κανείς δεν ήθελε να πιστέψει. Το τροχαίο στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης έκοψε απότομα το νήμα της ζωής του στα 32 του χρόνια, στο απόγειο της καριέρας του. Το σοκ ήταν πανελλήνιο. Θαυμαστές έσπευσαν στο σημείο, άφηναν λουλούδια, σημειώματα, τραγουδούσαν τα κομμάτια του. Στο λαϊκό προσκύνημα και την κηδεία του, χιλιάδες άνθρωποι τον αποχαιρέτησαν σαν να έχασαν δικό τους άνθρωπο.

Δέκα χρόνια μετά, η παρουσία του παραμένει εντυπωσιακά ζωντανή. Εκατομμύρια προβολές στο YouTube, τραγούδια που παίζουν ακόμη σε ραδιόφωνα και μαγαζιά, βίντεο στο TikTok από νέους που ίσως ήταν παιδιά όταν έφυγε. Η αντοχή του στον χρόνο οφείλεται σε κάτι σπάνιο, αυθεντικότητα.

Όσοι συνεργάστηκαν μαζί του μιλούν για έναν ευγενικό, συνεσταλμένο άνθρωπο με τεράστια ανάγκη να επικοινωνήσει συναίσθημα. Όσοι τον έζησαν ως κοινό θυμούνται το χαμηλωμένο βλέμμα του όταν τον ευχαριστούσαν, τη διάθεσή του να τραγουδά χωρίς να κοιτά το ρολόι, την ευγνωμοσύνη του.