Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εγκαινίασε την Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2026, στο Visitor Centre του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, την έκθεση του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών (ΓΤΠ) «Οι Μύθοι της Κύπρου», στην παρουσία της Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κα Roberta Metsola. Υπολογίζεται ότι ετησίως επισκέπτονται το Visitor Centre πέραν των 380.000 ατόμων.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της ανάληψης της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) από την Κυπριακή Δημοκρατία, κατά την παρουσίαση των προτεραιοτήτων της από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ. Νίκο Χριστοδουλίδη.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημείωσε ότι η έκθεση «Οι Μύθοι της Κύπρου» γεννήθηκε μέσα από τη βαθιά ανάγκη να διαφυλάξουμε, να αναδείξουμε και να διαδώσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Ανέφερε επίσης ότι «οι μύθοι και οι παραδόσεις ενός τόπου δεν είναι απλώς αφηγήσεις του παρελθόντος, αλλά ζωντανές ιστορίες που συνδέουν τις γενιές, αντανακλούν κοινές αξίες και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας ταυτότητας».

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εγκαινίασε την Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2026, στο Visitor Centre του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο Στρασβούργο, την έκθεση του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών (ΓΤΠ) «Οι Μύθοι της Κύπρου», στην παρουσία της Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κα Roberta Metsola.

Με τη σειρά της, η Διευθύντρια του ΓΤΠ κα Αλίκη Στυλιανού, αφού καλωσόρισε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και την Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, τούς ξενάγησε στην έκθεση, αναφέροντας, μεταξύ άλλων, ότι «Ως μία πρώτη γνωριμία με την Κύπρο, επιλέξαμε να παρουσιάσουμε την έκθεση “Οι Μύθοι της Κύπρου”. Γιατί; Επειδή η σειρά “Οι Μύθοι της Κύπρου” γεννήθηκε μέσα από μια ειλικρινή επιθυμία για τη διατήρηση και διάδοση της γνώσης για την πολιτιστική μας κληρονομιάς. Είναι ευρέως γνωστό ότι η μυθολογία έχει τον τρόπο να υπερβαίνει τα φυσικά σύνορα. Πρόκειται για ζωντανές αφηγήσεις που συνδέουν γενιές, αντανακλώντας τις αξίες μιας χώρας, προβάλλοντας την ιστορία της, και αποτελούν τον ευκολότερο τρόπο για να μεταδοθούν μηνύματα, καθώς ο πολιτισμός είναι μία παγκόσμια γλώσσα».

Στην έκθεση παρουσιάστηκαν οι οκτώ μύθοι της Κύπρου: Οι Δράκοι, Το Κρασί των Ιπποτών, Οι πέτρες του Διγενή, Η Αγία Ελένη και ο Τίμιος Σταυρός, η Σιερόλοττα, ο Κατακλυσμός, ο Άδωνις και Τα κάστρα της Ρήγαινας.

Τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απόλαυσαν την έκθεση και τις ιστορίες που συνοδεύουν τους μύθους που παρουσιάστηκαν στην έκθεση.

Ολοκληρώνοντας την ξενάγηση, η κα Στυλιανού έδωσε αναμνηστικό δώρο στην κα Metsola για τους μύθους της Κύπρου.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι το τέλος τη Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ στο Visitor Centre του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο.

Τόσο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και η Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου απόλαυσαν την έκθεση και τις ιστορίες που συνοδεύουν τους μύθους που παρουσιάστηκαν στην έκθεση.

Ομιλία του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη στα εγκαίνια της έκθεσης του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών «Μύθοι της Κύπρου»

Στρασβούργο, 20 Ιανουαρίου 2026

Πρόεδρε Metsola, Αγαπητή Dear Roberta, Αγαπητά μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Κυρίες και Κύριοι,

«Αν έπρεπε να τα ξανακάνω όλα από την αρχή, θα ξεκινούσα με τον πολιτισμό», μια φράση του Jean Monnet. Διότι ο πολιτισμός μπορεί να διαμορφώσει ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε. Συνδέει τους ανθρώπους πέρα από τα σύνορα, ενδυναμώνει τις κοινότητες και προάγει τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.

Αυτή η διαπίστωση βρίσκεται στο επίκεντρο της έκθεσης «Μύθοι της Κύπρου», την οποία έχω την τιμή να εγκαινιάζω σήμερα, εδώ, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου εκφράζονται οι φωνές των Ευρωπαίων πολιτών, σηματοδοτώντας την έναρξη της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ).

Από την 1^η Ιανουαρίου, η Κύπρος βρίσκεται στο πηδάλιο του Συμβουλίου. Αυτό σηματοδοτεί ένα ιστορικό ορόσημο σε ένα ταξίδι που ξεκίνησε πριν από 22 χρόνια. Από την ένταξή της στην ΕΕ, η Κύπρος έχει εξελιχθεί σε ένα αξιόπιστο και εποικοδομητικό κράτος μέλος, πλήρως προσηλωμένο στο ευρωπαϊκό εγχείρημα. Η ένταξή μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια παραμένει το μεγαλύτερο διπλωματικό μας επίτευγμα από ανεξαρτησία μας, και η Προεδρία μας οικοδομεί σε αυτήν τη δέσμευση, την ωριμότητα και την εμπειρία στο να συμβάλει σε ευρωπαϊκές πολιτικές και αποφάσεις.

Η έκθεση «Μύθοι της Κύπρου» δημιουργήθηκε από τη βαθιά ανάγκη να διαφυλάξουμε, να αναδείξουμε και να μεταδώσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Οι μύθοι και οι παραδόσεις ενός τόπου δεν είναι απλώς αφηγήσεις του παρελθόντος, αλλά ζωντανές ιστορίες που συνδέουν τις γενιές, αντανακλούν κοινές αξίες και αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής ταυτότητας.

Σε αυτούς τους μύθους, οι επισκέπτες θα ανακαλύψουν οικία θέματα και σύμβολα. Θα αναγνωρίσουν απόηχους ιστοριών από τις δικές τους χώρες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η μυθολογία υπερβαίνει τα σύνορα και μάς υπενθυμίζει ότι πολιτισμικός πλούτος της Ευρώπης βασίζεται σε κοινές ανθρώπινες εμπειρίες που διαδίδονται μέσω πολλών φωνών.

Ως ένα νησί στο νοτιοανατολικότερο άκρο της ΕΕ, στο σταυροδρόμι τριών ηπείρων, η Κύπρος έχει αποτελέσει για αιώνες ένα σημείο συνάντησης ανθρώπων, πολιτισμών και ιδεών.

Η Κύπρος, ως γέφυρα μεταξύ της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου, αποτελεί εδώ και καιρό τον φάρο της ΕΕ στην Ανατολική Μεσόγειο. Αυτή η συλλογική εμπειρία διαμορφώνει επίσης την προσέγγιση στην Προεδρίας μας, η οποία βασίζεται στον διάλογο και τη συνεργασία, τον αλληλοσεβασμό και τη συνεχή προσπάθεια οικοδόμησης γεφυρών.

Δεν είναι τυχαίο που σήμερα επιλέγουμε να παρουσιάσουμε την Κύπρο μέσω του πολιτισμού.

Ο πολιτισμός είναι η κοινή μας γλώσσας. Φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά, ενισχύει την ενότητας του κοινού μας ευρωπαϊκού σπιτιού και μάς υπενθυμίζει ότι η δύναμη της Ευρώπης δεν έγκειται μόνο στην ενότητας, αλλά και στην αξιοσημείωτη ποικιλομορφία της, όπου κάθε χώρα συνεισφέρει με τη δική της ψηφίδα στο κοινό μας ευρωπαϊκό μωσαϊκό.

Καθώς η Κύπρος ξεκινά το ταξίδι αυτής της Προεδρίας, προχωράμε με δέσμευση, με ανοικτό πνεύμα και ανθεκτικότητα. Πάνω απ’ όλα, με την αποφασιστικότητα να κάνουμε αυτό που γνωρίζουμε καλά: να λειτουργούμε ως γέφυρα μεταξύ των κρατών μελών, μεταξύ των θεσμικών οργάνων, μεταξύ στόχων και αποτελεσμάτων, και μεταξύ της Ευρώπης και της ευρύτερης περιοχής.

Κυρίες και Κύριοι, Αγαπητή Roberta,

Η Κύπρος έχει αναλάβει την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ σε μια στιγμή ραγδαίων μεταβολών, αυξανόμενων προκλήσεων και αυξημένων προσδοκιών από τους πολίτες μας. Στο πλαίσιο αυτό, η συνεργασίας μας με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι σημαντική, τόσο ως συννομοθέτης όσο και ως η θεσμική φωνή των Ευρωπαίων πολιτών.

Για την Κύπρο, η Προεδρία είναι μια στιγμή εθνικής υπερηφάνειας. Πάνω απ’ όλα είναι μια ευθύνη και μια ευκαιρία να συμβάλουμε ουσιαστικά στις στρατηγικές προτεραιότητες της Ένωσης και στο κοινό ευρωπαϊκό εγχείρημα που υπηρετούμε.

Πρωτοβουλίες όπως η έκθεση αυτή προσφέρει στις νέες γενιές της ευρωπαϊκής μας οικογένειας κοινά πολιτισμικά σημεία αναφοράς που εμπλουτίζουν τη συλλογική μας ταυτότητα.

Για πάντα, οι Ευρωπαίοι στο επίκεντρο.

Ευχαριστώ

Ομιλία της Διευθύντριας του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών κας Αλίκης Στυλιανού στην έκθεση «Οι Μύθοι της Κύπρου» στο Visitor Centre του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου

Στρασβούργο, 20 Ιανουαρίου 2026

Ως μία πρώτη γνωριμία με την Κύπρο, επιλέξαμε να παρουσιάσουμε την έκθεση «Οι Μύθοι της Κύπρου».

Γιατί; Επειδή η σειρά «Οι Μύθοι της Κύπρου» γεννήθηκε μέσα από μια ειλικρινή επιθυμία για τη διατήρηση και διάδοση της γνώσης για την πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Είναι ευρέως γνωστό ότι η μυθολογία έχει τον τρόπο να υπερβαίνει τα φυσικά σύνορα. Πρόκειται για ζωντανές αφηγήσεις που συνδέουν γενιές, αντανακλώντας τις αξίες μιας χώρας, προβάλλοντας την ιστορία της, και αποτελούν τον ευκολότερο τρόπο για να μεταδοθούν μηνύματα, καθώς ο πολιτισμός είναι μια παγκόσμια γλώσσα.

Η έκθεση αποτελείται από οκτώ ιστορίες, ξεκινώντας με την ιστορία των Δράκων. Πρόκειται για τα τεράστια θηρία, σύμβολα δύναμης και φόβου, με τα οποία πάλεψε η Κύπρος για την κυριαρχία του νησιού τόσο στη γη όσο και στον ουρανό. Αρκετοί μύθοι αναφέρονται σε αυτούς. Αυτός ο συγκεκριμένος, αναφέρεται στον δράκο της Πάφου και τον δράκο της κοιλάδας της Μεσαορίας. Έκλεβαν νερό από τους ανθρώπους, και είναι ευρέως γνωστό ότι το νερό είναι ένα κοινό αγαθό, το οποίο είναι σε έλλειψη στην Κύπρο. Ο δράκος της Πάφου κέρδισε και κυριάρχησε στην περιοχή της Τηλλυρίας (ένα κρυμμένο διαμάντι με πανέμορφα χωριά όπως ο Κάτω Πύργος, ο Πωμός και ο Παχύαμμος).

Μια άλλη ιστορία των Δράκων, κάνει αναφορά στην περιοχή Ιδαλίου και στη
«Σπηλιά των Δράκων», η οποία, σύμφωνα με την παράδοση, οι Δράκοι ήταν φύλακες του νερού, ασκώντας εξουσία πάνω στο πολυτιμότερο και σπανιότερο αγαθό στην Κύπρο, το νερό.

Η δεύτερη ιστορία κάνει αναφορά στο «Κρασί των Ιπποτών», την κουμανταρία, το εμβληματικό κρασί της Κύπρου που πήρε το όνομα του από τη Μεγάλη Κομανταρία της Λεμεσού. Η περιοχή είναι ευνοημένη από το υψόμετρο, το πλούσιο ασβεστολιθικό έδαφος, και τον συνδυασμό δύο αρχαίων τοπικών ποικιλιών σταφυλιού: το άσπρο, που λέγεται ξινιστέρι, και το κόκκινο. Επίσης, όταν αραιώνεται, χρησιμοποιείται ως φάρμακο.

Κατά την Τρίτη Σταυροφορία, ο Άγγλος Βασιλιάς Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος, φημισμένος για τη σκληρότητά του, πούλησε το νησί στους Ναΐτες, και το 1911 έγιναν οι πρώτοι Ευρωπαίοι ηγεμόνες της Κύπρου. Η αποστολή τους ήταν να προστατέψουν τους Άγιους Τόπους και να ελέγχουν τις εμπορικές οδούς που οδηγούσαν στην ανατολή. Δημιούργησαν ένα μοναδικό κρασί που ονομάζεται Κουμανταρία, το οποία ταξίδευσε σε βασιλικές αυλές και παλάτια, και έγινε το κρασί των Ιπποτών.

Η τρίτη ιστορία κάνει αναφορά στις Πέτρες του Διγενή Ακρίτα, ενός θρυλικού ήρωα τεραστίων διαστάσεων, που ήταν δυνατός σας βουνό. Η ιστορία του προέρχεται από τα Ακριτικά τραγούδια, μια συλλογή βυζαντινών δημοτικών τραγουδιών (9^ος-11^ος αιώνας). Ήταν παιδί ενός μουσουλμάνου Στρατηγού και μιας βυζαντινής αριστοκράτισσας. Πάντα πολεμούσε στο όνομα του καλού. Λέγεται ότι όταν οι πειρατές ή οι εισβολείς πλησίαζαν το νησί, έπιανε έναν ογκόλιθο και τον πετούσε κατευθείαν στα πλοία, αναγκάζοντας τους να φύγουν τρομοκρατημένοι. Μερικές από αυτές τις πέτρες εξακολουθούν να υπάρχουν, η πιο γνωστή εξ αυτών η Πέτρα του Ρωμιού στην Πάφο, ακριβώς στο σημείο από το οποίο αναδύθηκε η Αφροδίτη από τη θάλασσα.

Η τέταρτη ιστορία αναφέρεται στην Αγία Ελένη και τον Τίμιο Σταυρό. Ήταν κατά τη διάρκεια της εποχής που το νησί υπέφερε από 10 χρόνια έντονης ξηρασίας, χωρίς βροχή, φίδια παντού και επιπλέον 40 δαίμονες που τρομοκρατούσαν τους ανθρώπους.

Η Αγία Ελένη, τον 4^ο αιώνα μ.Χ., ήταν η μητέρα του πρώτου Βυζαντινού αυτοκράτορα, του Μέγα Κωνσταντίνου, η οποία αναζητούσε τον Τίμιο Σταυρό στους Αγίους Τόπους.

Στον δρόμο της επίσκεψης, έκανε σταθμό στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον χρονογράφο Λεόντιο Μαχαιρά, αποβιβάστηκε στον ποταμό Βασιλοπόταμο, κοντά στο Μαρί. Για να βοηθήσει τους ανθρώπους, άφησε τις γάτες από το πλοίο της να μπουν στο νησί. Έκτοτε, η παρουσία των αιλουροειδών είναι κυρίαρχη στο νησί.

Επιπλέον, συνάντησε έναν ιερέα και τού ζήτησε να χρησιμοποιήσει τις προσευχές για να δελεάσει τους σαράντα δαίμονες και να τους αιχμαλωτίσει σε έναν βαθύ λάκκο κοντά στο χωριό Τόχνη. Και έτσι έγινε, και όταν οι δαίμονες έπεσαν στον λάκκο, διέταξε να σφραγιστεί με μια λευκή πέτρα. Στον χώρο αυτό, αργότερα έχτισε ένα παρεκκλήσι, αφιερωμένο στον Τίμιο Σταυρό.

Έπειτα, ανακάλυψε ότι μέρος του Τιμίου Σταυρού είχε χαθεί. Τότε, ο Θεός τής έστειλε ένα όραμα και την καθοδήγησε να βρει και να προστατέψει το ιερό ξύλο. Το εντόπισε στην κορυφή ενός βουνού, γνωστού σήμερα ως Σταυροβούνι.

Η πέμπτη ιστορία αναφέρεται στη Σιερόλοττα, μιας μεγάλης σιδερένιας γουρούνας ή τέρας, η οποία εμφανιζόταν στο χωριό Δωρός, στην περιοχή Λεμεσού. Μερικές φορές το τρομακτικό πρόσωπό της έπαιρνε τη μορφή μιας γυναίκες με φίδια για μαλλιά. Την αυγή έτρωγε τα κοπάδια των ανθρώπων και, το πιο σημαντικό, έκλεβε το πιο ιερό κοινό τους αγαθό, το νερό.

Η απόγνωση των χωρικών προκάλεσε την προσοχή ενός μοναχού, ο οποίος περιπλανιόταν στην περιοχή, αναζητώντας χώρο να κτίσει μια εκκλησία. Οι χωρικοί τον προειδοποίησαν για τη Σιερόλοττα, αλλά ο μοναχός ήταν ατρόμητος. Το θηρίο τον πλησίασε και του όρμησε, αλλά εκείνος παρέμεινε ήρεμος και ατάραχος. Η Σιερόλοττα του όρμησε τρεις φορές. Την τέταρτη φορά ήταν έτοιμη να τον καταβροχθίσει και, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ο μοναχός τυλίχθηκε σε μια ομίχλη φωτός και από την πλάτη του ξεδιπλώθηκαν δύο λευκά φτερά. Ανυψώθηκε από πάνω της με μια θεϊκή δύναμη, την και τη σήκωσε ψηλά στον ουρανό. Μετά άνοιξε η γη και ο μοναχός άφησε το τέρας να πέσει και μόλις έφθασε στο βάθος, η γη έκλεισε.

Η Σιερόλοττα θα παραμείνει κλεισμένη, είπε, αλλά μόνο για χίλια χρόνια. Μετά, θα επιστρέψει.

Η έκτη ιστορία αναφέρεται στον Κατακλυσμό στην Κύπρο, όπου η Κιβωτός του Νώε αγκυροβόλησε στον μοναδικό βράχο που επέμεινε να επιπλέει, στην κορυφή της οροσειράς του Τροόδους, η οποία ονομάζεται Χιονίστρα. Η πλημμύρα σηματοδοτεί επίσης το τέλος ενός κόσμου και την αρχή ενός άλλου.

Στην υψηλότερη κορυφή του Τροόδους, τη Χιονίστρα, κοντά σε μία εκκλησία αφιερωμένη στον Αρχάγγελο Μιχαήλ, βρισκόταν ένας μεγάλος βράχος που εξηγεί γιατί ο Νώε αγκυροβόλησε την Κιβωτό του. Ο βράχος ήταν καθαγιασμένος και είχε θαυματουργές δυνατότητες: όταν μετακινείτο, έφερνε βροχή. Κατά μήκος των ακτών της Κύπρου, ιδίως στη Λάρνακα, γιορτάζεται ακόμη το Φεστιβάλ του Κατακλυσμού.

Η έβδομη ιστορία κάνει αναφορά στον Άδωνι. Στην Πάφο, η Αφροδίτη ήταν η θεά που λατρευόταν από όλους τους λαούς της Μεσογείου. Μόνο ένα κορίτσι τόλμησε να μην την τιμήσει, πιστεύοντας ότι ήταν ομορφότερη από τη θεά. Το όνομα του κοριτσιού ήταν Μύρρα, κόρη του μυθικού Βασιλιά της Πάφου, Κινύρα.

Ως τιμωρία, η Αφροδίτη, η θεά που αναδύθηκε στη θάλασσα, καταράστηκε τη Μύρρα να ερωτευτεί τον πατέρα της. Ο πατέρας της εξαπατήθηκε από τη Μύρρα και κοιμήθηκε μαζί της για οκτώ νύχτες. Όταν ανακάλυψε την αλήθεια, προσπάθησε να τη σκοτώσει. Η Αφροδίτη λυπήθηκε τη Μύρρα και την έσωσε μετατρέποντάς τη σε έναν δέντρο που φέρει το όνομά της.

Εννέα μήνες μετά, ο κορμός του δέντρου άνοιξε και γεννήθηκε ένα παιδί: ο Άδωνις.

Όταν ο Άδωνις μεγάλωσε, η ομορφιά του τράβηξε την προσοχή της Αφροδίτης, η οποία τον ερωτεύτηκε. Όταν το έμαθε ο Άρης, ο θεός του πολέμου, ζήλεψε και ορκίστηκε να σκοτώσει τον αντίζηλό του. Μια μέρα, στα δάση της Πάφου, τραυμάτισε θανάσιμα τον Άδωνι. Στο τέλος, ο Άδωνις πέθανε και πήγε στον Κάτω Κόσμο όπου η Περσεφόνη, Βασίλισσα του Κάτω Κόσμου, θεά της άνοιξης και της φύσης, επίσης τον ερωτεύτηκε.

Ο Δίας, στην προσπάθειά του να επιλύσει τη διαφορά μεταξύ των δύο κόρων του, της Αφροδίτης και της Περσεφόνης, διέταξε τον Άδωνι να βρίσκεται την άνοιξη και τον καλοκαίρι με την Αφροδίτη, και το φθινόπωρο και τον χειμώνα με την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο.

Έτσι γεννήθηκε ο κύκλος της ζωής –θάνατος και επιστροφή.

Στην Κύπρο, κυρίως στην Πάφο, κάθε άνοιξη, οι άνθρωποι γιορτάζουν τα Αδώνια, φυτεύοντας σπόρους σε πήλινες γλάστρες, τις οποίες αφήνουν σε θαλασσινό νερό, ως σύμβολο της σύντομης ζωής τους και της ένωσής τους με τη θεά που γεννήθηκε στη θάλασσα.

Η όγδοη ιστορία κάνει αναφορά στα Κάστρα της Ρήγαινας.

Τα κάστρα αποτελούν το τέλειο σκηνικό για να ζωντανέψει ένας μύθος.

Μια μέρα, ξεκίνησε η ανέγερση ενός κάστρου στο Βουφαβέντο, το οποίο βρίσκεται στην οροσειρά του Πενταδακτύλου. Η ίδια η βασίλισσα, η Ρήγαινα, κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους, συγκεκριμένα κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Κύπρο, επέβλεπε τους εργάτες, οι οποίοι ήταν άντρες από τα γύρω χωριά.

Όταν επιτέλους το κάστρο ολοκληρώθηκε, η Ρήγαινα τούς κάλεσε στο θησαυροφυλάκιο του κάστρου με το πρόσχημα ότι θα τους ανταμείψει. Εκεί, όμως, οι στρατιώτες τούς περίμεναν και τους σκότωσαν όλους μέχρι τον τελευταίο.

Ο θρύλος λέει ότι μια φορά τον χρόνο, τη νύχτα της ανάστασης του Χριστού, ανοίγει μια μυστική πύλη που οδηγεί στον κρυμμένο θησαυρό, αναζωπυρώνοντας τις ελπίδες των ανθρώπων. Όποιος τυγχάνει να βρίσκεται εκεί, ακριβώς εκείνη τη στιγμή, μπορεί να μπει μέσα και να διεκδικήσει το μερίδιό του. Αλλά μόλις τελειώσει το Ευαγγέλιο, η πύλη κλείνει.

Η μοίρα ενός βοσκού από το Βουφαβέντο είναι μια ιστορία που αξίζει να διηγηθεί κανείς. Ο βοσκός κατάφερε να δραπετεύσει με τον θησαυρό, αλλά μόλις βγήκε έξω στον ήλιο, έλιωσε σαν κερί.

Αλλά τι ήταν στα αλήθεια ο θησαυρός της Ρήγαινας; Ίσως να αντιπροσωπεύει τις ελπίδες και τις προσδοκίες των ανθρώπων ότι μια μέρα η σκληρή τους δουλειά θα ανταποδώσει με οικονομική ευμάρεια και καλή ποιότητα ζωής, ή ότι ίσως κάποια μέρα θα ανακτήσουν οικονομικά ό,τι έχουν χάσει.

Οι μύθοι αποτελούν ένα ζωντανό κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Όπως στο παρελθόν, έτσι και σήμερα, οι άνθρωποι ζουν μέσα σε αυτούς τους μύθους.

Ελπίζω να σάς έχει αρέσει η έκθεση αυτή και να έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον σας για να μάθετε περισσότερα για την ιστορία και τον πολιτισμό της Κύπρου.