Στις 10 Φεβρουαρίου ο Κώστας Κατσώνης, συγγραφέας, φιλόλογος, μελετητής και πνευματικός εργάτης, έφυγε από τη ζωή. Ο Κώστας Κατσώνης τίμησε με την ευγενική παρουσία του τα κυπριακά Γράμματα, και ιδιαίτερα την παιδική και νεανική λογοτεχνία. Πάντοτε ευγενής και διαθέσιμος να βοηθήσει όποιον ζητούσε τη συνδρομή του. Και το έκανε χωρίς ίχνος έπαρσης. Τον γνώρισα το 2016, όταν μαζί με τους Θεοδόση Πυλαρινό και Νίκο Νικολάου Χατζημιχαήλ γράφαμε το βιβλίο «Ο κύκλος του Φοίβου Σταυρίδη», που αφορούσε το περιοδικό «Ο Κύκλος», το οποίο εκδιδόταν στη Λάρνακα την περίοδο 1980–1986, από τον σημαντικό επίσης άνθρωπο των Γραμμάτων και του Πολιτισμού Φοίβο Σταυρίδη.

Ο Κώστας Κατσώνης υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού και για σκοπούς καταγραφής της ιστορίας του εντύπου επικοινώνησα μαζί του για να με εισαγάγει στην ατμόσφαιρα του περιοδικού και της Λάρνακας της εποχής εκείνης. Προσηνής και ευγενικός μού μίλησε για την εμπειρία του, για τη δραστηριοποίησή του, και έκτοτε είχαμε μία σχετική επικοινωνία και συνεργασία, με την τελευταία μας να είναι τον Σεπτέμβριο του 2025, όταν του ζήτησα ένα κείμενο για τη Μαρούλα Θεοδοσιάδου, που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή». Τον Αύγουστο του 2025, του είχα ζητήσει ένα κείμενο για τη φιλαναγνωσία, όταν μου το έστειλε, πάντοτε εντός των προθεσμιών, μου έγραφε στο μήνυμα: «Αγαπητέ μου Απόστολε, στέλνω ένα κείμενο. Δεν μέτρησα τις λέξεις και απολογούμαι. αν φλυάρησα. Τα λέμε». Φυσικά, καμία φλυαρία δεν υπήρχε. Θα μού μείνει όμως στο μυαλό, όσο και αν φαίνεται μικρό, η παρουσία του σε ομιλία μου στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο του Δήμου Αραδίππου, τον Μάρτιο του 2020, ήλθε για να με τιμήσει, όπως μού είπε, φυσικά η τιμή ήταν δική μου.

Άνθρωποι όπως ο Κώστας Κατσώνης ολοένα και εκλείπουν από την Κύπρο, από την Κύπρο του πνεύματος. Ας είναι αυτό το μικρό κείμενο το δικό μου αντίο, στον κ. Κατσώνη και τον ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη με την οποία με περιέβαλε.